Τά ἀποκαλυπτήρια μιᾶς ἐξυφανθείσης συγκαλύψεως !

Ἀπό τήν ἀπολογητική «ἀντι»-Ἡμερίδα τῆς Θεολ. Σχολῆς τοῦ Ε.Κ.Π.Α. Τά ἀποκαλυπτήρια μιᾶς ἐξυφανθείσης συγκαλύψεως !

ὑπό Δημητρίου Ἰ. Κάτσουρα, Θεολόγου

πό τήν πολογητική «ντι»-μερίδα τς Θεολ. Σχολς το Ε.Κ.Π.Α.
Τά ποκαλυπτήρια
μις ξυφανθείσης συγκαλύψεως !
πό Δημητρίου . Κάτσουρα, Θεολόγου
Ἡ ἀλήθεια, λέγουν οἱ Πατέρες, δέν εἶναι δυνατόν νά κρυφθεῖ,«κν μυρίοις συσκιάζεται παραπετάσμασι»! Καί τοῦτο ἰσχύει ὄχι μόνο γιά τήν πραγματική ἀλήθεια, ἀλλά καί γιά τήν «ἀλήθεια», δηλαδή τήν κρυμμένη πραγματικότητα τῆς ἀπάτης, ὅσων δέν θέλουν νά ἔρχονται τά ἔργα τους στό φῶς γιά νά μή ἐλεγχθοῦνἀπό αὐτό καί ἀποκαλυφθοῦν ἔτσι οἱ πονηροί σχεδιασμοί των. Τότε, βεβαίως, ἰσχύει μᾶλλον τό Εὐαγγελικόν «οδέν κρυπτόν ο φανερόν γενήσεται»! (Λουκ. η΄, 17).
Κατ’ αὐτάς, τά ἀνωτέρω ἐπιβεβαιώθηκαν δραματικῶς στή διοργάνωση ἀπό τήν Κοσμητεία τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦἘθνικοῦ καί Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Ἡμερίδος,ἀφιερωμένης στή Θεματική τῆς μέλλουσας νά συγκληθεῖ Ἁγίας καί Μεγάλης Πανορθοδόξου Συνόδου 2016. Μέ τήν Πρόσκλησή της δέ ἐπισημαινόταν ὅτι «Πρόκειται γιά να διαίτερα σημαντικό γεγονός γιά τήν κκλησία καί τή Θεολογία, γι’ ατό καίπαιτεται μία πίσημη, ξιόπιστη καί πεύθυνη νημέρωση».
Ἡ ἀνωτέρω ἐπισήμανση ἔδινε στούς, τουλάχιστον,ὑποψιασμένους προσκαλουμένους τήν πρώτη ἔνδειξη ὅτι αὐτή ἡἩμερίδα ἐρχόταν νά «ἀντι-παραταχθεῖ» σέ ἄλλες προηγηθεῖσεςἀνεπίσημες, ἀναξιόπιστες καί ἀνεύθυνες ἐνημερώσεις. Ἡ ἔνδειξη αὐτή κατέληξε, τελικῶς, σέ ἀπόδειξη, γιά ὅσους εἶχαν τήν εὐκαιρία νά παρακολουθήσουν τήν ἐν λόγω Ἡμερίδα, ἰδιαιτέρως δέ γιά ὅσους εἶχαν συμμετάσχει (καί) στή σχετική Ἡμερίδα τήνὁποία, ἐπιτυχῶς, διοργάνωσαν πρό ἡμερῶν τέσσερεις Μητροπόλεις στό Στάδιο Εἰρήνης καί Φιλίας, μέ τή συμμετοχήἑκατοντάδων Κληρικῶν, μοναχῶν καί λαϊκῶν. Ἡ τελευταία, χάρη στούς ἀξιολόγους Εἰσηγητές της, κράτησε ἀμείωτο τόἐνδιαφέρον τῶν συμμετασχόντων καθ’ ὅλη τή μεγάλη διάρκειά της (ὁλοήμερος).
Τήν Τρίτη, λοιπόν, 5 Ἀπριλίου 2016 καί ἀπό ὥρα 10 π.μ. μέχρι 3 μ.μ. ἔλαβε χώρα ἡ ἐν λόγῳ Ἡμερίδα στό μεγάλο Ἀμφιθέατρο «Χρυσόστομος Παπαδόπουλος» τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦΠαν/μίου Ἀθηνῶν  στά  Ἰλίσια (Πανεπιστημιούπολη). Ἡ πλήρωση τοῦ ἀμφιθεάτρου καί ἡ συνεπαγόμενη ὕπαρξη πολυπληθοῦςἀκροατηρίου ἐξασφαλίσθηκε μέ τήν ἀπόφαση τῆς Σχολῆς νά μή πραγματοποιηθοῦν, κατά τή συγκεκριμένη ἡμέρα, μαθήματα, προκειμένου νά παρακολουθήσουν οἱ φοιτητές καί φοιτήτριες τήν Ἡμερίδα.
Κατά τό πρόγραμμα προβλεπόταν, νά γίνουν Χαιρετισμοί, πρό τῶν ὑπευθύνων τῆς Σχολῆς, ἐκ μέρους τῶν τεσσάρων Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων καί τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν, δηλαδή ἐν συνόλω πέντε. Ἔγιναν, ὅμως, μόνον τρεῖς. Καί τοῦτο διότι οτε κπρόσωπος το Πατριαρχείου ντιοχείας παρευρέθη, οὔτε χαιρετισμός ἐκ μέρους τοῦ ἈρχιεπισκόπουἈθηνῶν ἀπευθύνθηκε. Τόν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεωςἐκπροσώπησε ὁ γηραιός Μητροπολίτης Περιστερίου κ. Χρυσόστομος. Τό παρόν ἔδωσε Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης κ. Συμεών, ὁ ὁποῖος παρακολούθησε μέἐνδιαφέρον τήν Ἡμερίδα π’ ρχς μέχρι τέλους, τηρήσας,μως, πόλυτη σιωπή.
Στίς δύο Συνεδρίες τῆς Ἡμερίδος περιλαμβάνονταν συνολικῶςἕξι Εἰσηγήσεις ἀπό ἰσάριθμους Καθηγητές καί Καθηγήτριες τῶν δύο Τμημάτων τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς. Προήδρευσανἀντιστοίχως οἱ Καθηγητές κ. Μπέγζος καί κ. Φίλιας. Γενικῶς τάἀναγνωσθέντα Κείμενα τῶν Εἰσηγήσεων τῶν κ.κ. Καθηγητῶν,-τριῶν ἔδωσαν τήν ἐντύπωση μιᾶς διεκπεραιωτικῆςἀνταποκρίσεως καί συμμετοχῆς στό σκοπό τῆς ἐν λόγῳἩμερίδος, διαπίστωση πού ἐνέτεινε τήν αἴσθηση ὅτι ἡδιοργάνωσή της μᾶλλον ἔγινε γιά τήν «τιμή τν πλων».Ὑπῆρξε, ὅμως, μία ἐξαίρεση.
Ὡστόσο, ἐλέχθησαν ἔστω καί παρεμπιπτόντως πράγματα πού «φώτισαν», μᾶλλον χωρίς νά εἶναι αὐτή ἡ πρόθεση ἐκείνων πού τά ἀνέφεραν, τήν ἰδιόρρυθμη καί πάντως διαφορετική, κατά τάἱστορικῶς γνωστά καί ἐκκλησιαστικῶς παραδεδομένα, πορεία προετοιμασίας καί συγκλήσεως τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου, μέ ἐπίκεντρο κυρίως τήν θεματολογία της.
Πρίν, ὅμως, μιλήσουμε γι’ αὐτά καί κυρίως γιά τήν προαναφερθεῖσα ἐξαίρεση, εἶναι δίκαιο νά σημειωθεῖ ὅτι ἡ πρώτη Εἰσήγηση τοῦ Καθηγητοῦ π. Γρηγορίου Παπαθωμᾶ (τοῦΚανονικοῦ Δικαίου) περί τῆς Ὀρθοδόξου Διασπορᾶς, συνιστᾶἀξιόλογη καί ἐπί τῆς οὐσίας κριτική στή Θεματική τῆς Μεγάλης Συνόδου, μέ αἰχμή τό ζήτημα τῆς Αὐτοκεφαλίας καί τίς παρενέργειές του σέ μία σειρά ἄλλων κανονικῶν Θεμάτων.
Σταχυολογώντας ἐκ τῶν ὅσων παρεμπιπτόντως, ὅπως προαναφέραμε, ἐλέχθησαν, ἐνδεικτικῶς παραθέτουμε τά ἑξῆς χαρακτηριστικά: « σημασία τς συγκλήσεως τς γίας καί Μεγάλης Συνόδου εναι μεγάλη χι μόνο γιά τήν ρθόδοξοκκλησία λλά καί τήν καθόλου κκλησία το Χριστο»(Χαιρετισμός Κοσμήτορος κ. Ἀπ. Νικολαΐδη), « σύγκληση τςγίας καί Μεγάλης Συνόδου ρχεται μετά πό 12 αἰῶνες Συνοδικς σιωπς» (Χαιρετισμός Προέδρου Τμ. Θεολογίας κ.Ἰωαννίδη), « γία καί Μεγάλη Σύνοδος εναι πρώτη πού δέν σχολεται μέ δογματικά θέματα...δέν χουν κληθε νά συμμετέχουν λοι ο πίσκοποι…τό λαϊκό στοιχεο δέν χεινημερωθε παρκς» (Χαιρετισμός Προέδρου Τμ. Κοινωνικῆς Θεολογίας, κ. Σωτ. Δεσπότη), «Σαράντα χρόνια (προετοιμασίας) γιά νά συζητηθον δέκα θέματα, τά ξς πέντε, τό Ατοκέφαλο!…Τελικς δέ, θά σχοληθε μέ λα κτός πό τό πρωτεον (τό Ατοκέφαλο). ποκλείστηκε τό ατιο καί θά συζητηθον τά ατιατά» (Εἰσήγηση π. Γρηγ. Παπαθωμᾶ),«ρχικός σκοπός καί διατύπωση το θέματος περί Νηστείας ταν, βάσει τν παρχόντων ντοκουμέντων, ναπροσαρμογή τν περί Νηστείας σχυόντων σύμφωνα μέ τίς παιτήσεις τς συγχρόνου ποχς….Συγκεκριμένα εχε προταθε νά τηρονται μόνο πό τούς μοναχούςπακριβς ο νηστεες καί γιά τούς πολοίπους νά γίνουνλλαγές, πως: τήν Μεγάλη Τεσσαρακοστή πό τήν Β΄βδομάδα μέχρι καί τν Βαϊων κατάλυση χθύων καί λαίου (πλήν Τετάρτης καί Παρασκευς), περιορισμός τς Νηστείας Χριστουγέννων σέ 20 μέρες μέ κατάλυση χθύων καί λαίου πλήν τν πέντε τελευταίων μερν, τς Νηστείας τν γίωνποστόλων σέ 8 μέρες καί τήν κατάλυση χθύων καί λαίου στή νηστεία το Δεκαπενταυγούστου» (Εἰσήγηση Καθ. κ. Μ. Κολοβοπούλου), «Δέν εναι ( γία καί Μεγάλη Σύνοδος) νέα Οκουμενική Σύνοδος. Θά γίνουν πολλές παρόμοιες στή συνέχεια...Οδέποτε κατάλαβα γιατί φαιρέθησαν τά τμήματα πού ναφέρονταν στό Πρόσωπο καί τά σχετικά μέ ατό…Παρακαλέσαμε τόν σεβαστό Καθηγητή μας Περγάμουωάννη Ζηζιούλα νά γράψει κάποια τμήματα…( τελευταος) μς επε τά Δόγματα νά τά ρμηνεύουμε χι ς μουσειακό καίρχειακό λικό, λλά νά κατανοονται μέσα στόν σύγχρονο κόσμο»(Εἰσήγηση ὁμοτ. Καθ. κ. Δεληκωσταντῆ, μέλους τῆς Γραμματείας τῆς Μεγάλης Συνόδου), «Πρέπει νά συζητηθε τό θέμα το δευτέρου Γάμου τν Κληρικν δηλαδή μετά τήνερωσύνη, άν χηρεύσουν “χωρίσουν” καί νά πιτραπε, λλις εμαστε ποκριτές….Κάποιοι Κανόνες πρέπει νά μπον σέχρησία. Τό να μυστήριο (τς ερωσύνης) δέν ποκλείει τόλλο (τό Γάμο)….Ο καλόγεροι νά φήσουν συχο τόν κόσμο….Εναι δυνατόν κάνοντας γιά παράδειγμα Κατασκηνώσεις γιά παιδιά τόν 15αύγουστο νά τούς ζητμε νά νηστεύσουν; χι, βέβαια! μέγας Πατριάρχηςθηναγόρας προετοίμασε τό δαφος γιά τήν Σύνοδο ατή καίφερε τήν προσέγγιση τν κκλησιν»(Μητρ/της Περιστερίου Χρυσόστομος, ἀπό τοποθέτηση στό θέμα τοῦ Γάμου, μέλος τῆςἀντιπροσωπείας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στήν Μεγάλη Σύνοδο).
Καί ἐρχόμαστε στήν «ἐξαίρεση» τῆς Ἡμερίδος! Σέ ἐκείνη δηλαδή τήν Εἰσήγηση, ἡ ὁποία ἐδωσε τήν ἐντύπωση ὅτι συνεπύκνωσε καί ἐξέφρασε τή συμβολή τῆς διοργανώσεως εὐρύτερα στήνὑπόθεση τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου, ἴσως καί τή στόχευση καί σκοπιμότητά της. Πρόκειται, βεβαίως, γιά τήν Εσήγηση τοΚαθηγητο το Τμήματος Θεολογίας, Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου Σαββάτου, μέ θέμα καίἀντικείμενο τό ἐπίμαχο Κείμενο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου περί τῶν «Σχέσεων τν ρθοδόξων κκλησιν πρός τόνπόλοιπο χριστιανικό κόσμο. ρθοδοξία καί Οκουμενική Κίνηση», ὅπως εἶχε διατυπωθεῖ στό διανεμηθέν Πρόγραμμα τῆςἐν λόγῳ Ἡμερίδος. (Σημείωση: Τό κυκλοφορηθέν σχετικό Κείμενο τό ποο χει συμφωνηθε νά συζητηθε μλλον τελικς γκριθε στήν Μεγάλη Σύνοδο χει διαφοροποιημένο τίτλο).
Τό ὕφος καί ἡ ὅλη στάση τοῦ κ. Χρυσοστόμου ὅσον ἀφορᾶ τίς τοποθετήσεις καί τήν ἐπιχειρηματολογία του ἦταν σαφέστατα δυναμικά, ἀπολογητικά μέ ἐπιθετικότητα ὅμως πρός τούς κατηγοροῦντας καί ἀντιτιθεμένους ἀλλά καί ἀναιρετικά, κατ’ αὐτόν, τῶν ὅσων ἔχουν γραφεῖ καί λεχθεῖ τελευταίως καί, βεβαίως, τῶν ὅσων ἀκούσθηκαν στήν Ἡμερίδα τῆς 23ης Μαρτίου στό Στάδιο Εἰρήνης καί Φιλίας στό Φάληρο (Πειραιῶς).
Ὁ Μητρ/της Μεσσηνίας ἐπί τῆς οὐσίας ἐπέλεξε ἀντί ἄλλης (μορφῆς) παρεμβάσεως στό θέμα πού ἀνέλαβε νά διαπραγματευθεῖ, νά ἀποδομήσει, κατά τήν ἐκτίμησή του, μέ τήν Εἰσήγησή του τήν κριτική ὅσων ἀντιπαρατίθενται καί ἐπικρίνουν τό κανονικό, ἐκκλησιολογικό καί θεολογικό πλαίσιο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου, ὅπως αὐτό ἐκφράζεται, κυρίως, στόἐπίμαχο Κείμενο περί τῶν σχέσεων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπό Χριστιανικό κόσμο, τούς Διαλόγους καί τήν λεγομένη Οἰκουμενική Κίνηση.
Ἦταν πραγματικά ἐντυπωσιακές οἰ τοποθετήσεις καί διατυπώσεις του σέ δύο καίρια ζητήματα, γιά τά ὁποῖα ἔχει καί προσωπικῶς, κατά τό παρελθόν, ἐπικριθεῖ: α) Τή θεωρία περί «διηρημένης» κκλησίας, καί, β) Τήν «Βαπτισματική Θεολογία». Εναι χαρακτηριστικό τι, τήν μέν πρώτη δέν δίστασε νά τήν ποκαλέσει θεολογικό «νεολογισμό» καίντιεκκλησιολογική, μέ τήν ννοια τς ντορθοδόξου, τοποθέτηση, τήν δεύτερη δέ, (ς) πορριπτέα καί ς ρο,κόμη, παράδεκτη! Κατέληξε μάλιστα στήν ὁμιλία του διακηρύσσοντας μέ στόμφο, μᾶλλον ἀσυνήθιστο γιά τό θεολογικό του προφίλ, ὅτι « ρθόδοξος κκλησία εναι Μία,γία, Καθολική καί ποστολική κκλησία καί κιβωτός τς σωτηρίας μας».
Ἐξίσου ἐντυπωσιακή ὑπῆρξε καί ἡ μετ’ ἐπιτάσεως ἀναφορά του (κατ’ ἐπανάληψη) στό ζήτημα τῆς ἀναγνωρίσεως τῶν μυστηρίων τῶν ἑτεροδόξων, διευκρινίζοντας ὅτι αὐτό ἀπαραιτήτως πρέπει νά συνδυάζεται μέ Λίβελλο κατά τῶν κακοδοξιῶν, χρίση μέ Ἅγιο Μῦρο καί ἀποδοχή ὐπό τοῦ κανονικοῦ Ἐπισκόπου καί, ἀσφαλῶς,ὑπό τήν προϋπόθεση ὅτι ἔχει τελεσθεῖ τριαδολογικοῦ τύπου βάπτισμα (τριῶν καταδύσεων καί άναδύσεων εἰς τό ὄνομα τῶν τριῶν Θείων Προσώπων). (Σημείωση: γνοε ραγε τι τέτοιο σήμερα, δυστυχς,  δέν φίσταται καί τι κόμη καί στίςρθόδοξες κκλησίες, πως καί ν λλάδι, σπανίζει ρθός τύπος τς κανονικς τελέσεώς του;]
Ἀπέρριψε, ἐπίσης, μετά βδελυγμίας τήν κατηγορία ἐκ μέρους τῶν ἐπικριτῶν (κατά) τοῦ ἐπιμάχου Κειμένου τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου, περί θεολογικῆς καί ἐκκλησιολογικῆς διγλωσσίας, ὅσον ἀφορᾶ στίς θέσεις του περί τῆς αὐτοσυνειδησίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί περί ὑπάρξεωςἄλλων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν, τονίζοντας ὅτι δέν πρέπει νά συγχέεται ἡ ὀντολογική μέ τήν ἱστορική θεώρηση τῶν πραγμάτων.
Δέν δίστασε νά χαρακτηρίσει τήν σκουμένη κριτική στά Κείμενα τς μεγάλης Συνόδου ς κριτη καί πιπόλαια,λλά καί ς χουσα Ρωμαιοκαθολική πίδραση (!) στά κριτήρια καί τή συλλογιστική της. Μέ ὀξύτητα μίλησε ἀκόμη καί γιά μονομέρεια τῶν ἐπικριτῶν καί διολίσθησή τους σέἀτομικό εὐσεβισμό! Ἡ ἀντιπαράθεσή του μάλιστα πέραν τῆςἀναφορᾶς σέ συγκεκριμένα ἐπιχειρήματα καί στοιχεῖα, τά ὁποῖαἐπικαλοῦνται οἱ κατ’ αὐτόν ἀντιλέγοντες, ἔφθασε καί στήνὀνομαστική ἀναφορά στόν Καθηγητή τῆς Δογματικῆς, τοῦΑ.Π.Θ., κ. Δημ. Τσελεγγίδη!( Μέ ἀναφορά σέ παλαιοτέρα δήλωσή του ὅτι δέν εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου ἀπορριπτέα ἡΡωμαιοκαθολική διδασκαλία!)
Παρ’ ὅλα αὐτά, ὅμως, ἡ ὅλη στάση καί οἱ τοποθετήσεις τοῦ κ. Χρυσοστόμου, διακρινόμενες ἐμμέσως πλήν σαφῶς μεταξύ τῶνἀνωτέρω διακηρύξεων καί, κυρίως, πίσω καί κάτω ἀπό τίς λέξεις στήν Εἰσήγησή του, ὄχι μόνο δέν διασκέδασαν τίς ἐπιφυλάξεις γιά τό ὑπό πολλῶν ἐπισημανθέν ἔλειμμα ὀρθοδόξου αὐτοσυνειδησίας στό γράμμα καί τό πνεῦμα τῶν κειμένων τῆς Μεγάλης Συνόδου καί τήν οἰκουμενιστική ἐκκλησιολογία της,ἀλλά τά ἐπιβεβαίωσαν πλήρως καί ἐπιπλέον ἀνέδειξαν τήνπροκλητικς ποκριτική καί ποτιμητική γιά τήν νοημοσύνη τν γις σκεπτομένων πιστν δόλια προσπάθεια παραπλανήσεώς των κ μέρους πολλν κ τν μπνευστν, θιασωτν καί στυλοβατν της. Καίἀναμφιβόλως ἕνας ἐξ αὐτῶν εἶναι ὁ Καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς καί ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος Σαββᾶτος.
Τό ὕφος καί τό ἦθος τοῦ ἀνδρός ἀλλά καί τό φρόνημά τουἐξεφράσθησαν πλήρως καί ἀποκαλυπτικῶς σέ ὅσα ἀνέφερε στήν Εἰσήγησή του γιά τό πλέον ἐπίμαχο Κείμενο τῆς Μεγάλης Συνόδου. Ἀποφασισμένος νά τό ὑπερασπισθεῖ, παντί τρόπω καί δυνάμει, δέν δίστασε νά καταφύγει σέ παραπλανητικές καθησυχαστικές ἑρμηνεῖες τῶν ἐπιμάχων διατυπώσεών του, σέἀπαξιωτικές κρίσεις γιά τούς ἐπικριτές του, σέ ἀντιφατικές καί αὐταπόδεικτα ἕωλες προσπάθειες τεκμηριώσεως τῶν θέσεών του, ἐπικαλούμενος μέ θράσος καί, δυστυχῶς, διαστρεβλωτικῶς τήν Πατερική καί Κανονική Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, καί φθάνοντας, μέ γενικόλογους ἀφορισμούς, νά ἀπορρίπτει αὐθαιρέτως καί νά ἀμφισβητεῖ τά ἀπό ὀρθοδόξου ἀπόψεως αὐτονόητα.
Συγκεκριμένα, ἀνέφερε ὅτι πάρχει μόφωνος ποδοχή τοΚειμένου πό λες τίς ρθόδοξες κκλησίες, τονίζονταςτι καμμία κκλησία πισήμως καί Συνοδικς δέν τό χειπορρίψει μέχρι σήμερα! Ἀπαντώντας δέ στίς ἐνστάσεις καί διαμαρτυρίες ὅσων κάνουν λόγο περί μή ἐνημερώσεώς των (φωτογραφίζοντας τόν Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεο, κ. ἄ.) σχετικῶς μέ τή δυνατότητα ὑποβολῆς παρατηρήσεων καί διορθώσεων,ἀλλά καί γνώσεως τῶν ἀναδιαμορφώσεων τῶν ἀρχικῶν Κειμένων, διευκρίνισε ὅτι λα στάλησαν στήν ερά Σύνοδο τς κκλησίας τς λλάδος, γιναν διορθώσεις καί παρατηρήσεις, ο ποες πεστάλησαν ρμοδίως καί μάλιστα γιναν λες δεκτές!
«Σύγχυση δημιουργον χι τά Κείμενα τς Μεγάλης Συνόδου»,εἶπε χαρακτηριστικά, «λλά ο πιπολαίως καί κρίτως προσεγγίζοντες ατά». Πολλάκις ἐπανῆλθε στήν προφανῆ, κατ’ αὐτόν, ἑρμηνεία τῶν ἀναφορῶν τοῦ Κειμένου σέ «Ἐκκλησίες» πέραν τῆς Ὀρθοδόξου, βάσει τῆς αὐτονοήτου διακρίσεως μεταξύὀντολογικῆς καί ἱστορικῆς πραγματικότητος! Στήν προσπάθειά του δέ, νά πείσει τό ἀκροατήριο ἤ μᾶλλον νά πεισθεῖ τόἀκροατήριο ὅτι δῆθεν δέν ἀναγνωρίζονται οἱ αἱρετικοί ὡςἘκκλησία, ἔκανε λόγο ἀκόμη καί γιά χαρακτηρισμό τοῦ ὅρουἘκκλησίες ὡς “τεχνικοῦ” καί ὄχι δογματικοῦ. Ταυτοχρόνωςἐπικαλέσθηκε Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας (ὅπως τόν Ἅγιο Ταράσιο καί τόν Μέγα Βασίλειο) τούς ὁποίους ἐμφάνισε νά συμφωνοῦν,ἀφοῦ ἐκφράζονται παρομοίως ρ…διηρημένην τήνκκλησία» καί «τάς διατμηθείσας π’ λλήλων κκλησίας»,ἀντιστοίχως).

Ὡστόσο, μία ἄλλη σχετική ἀναφορά του, ἐπεξηγηματική τῆς τελικῆς υἱοθετήσεως τῆς διατυπώσεως «κκλησίες» ὅσονἀφορᾶ στίς αἱρετικές Κοινότητες, ἦλθε ἀφ’ ἑνός μέν νά ρίξει φῶς στά φρονήματα ἄλλων συμμετεχόντων στή Μεγάλη Σύνοδο, ἀφ’ἑτέρου, δέ, νά καταδείξει τόν διακρίνοντα ὅλους δογματικό μινιμαλισμό. Εἰδικότερα, ἀνέφερε ὅτι κάποια προσπάθειαἀπαλείψεως τοῦ ὅρου «Ἐκκλησίες» συνάντησε τήν ἀντίδραση Σλαβικῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία (ἄκουσον, ἄκουσον) ἐπικαλέσθηκε τή θέση-ἄποψη περί σαφοῦς ὐπάρξεως ὄχι μόνον στοιχείωνἐκκλησιαστικότητος στόν Ρωμαιοκαθολικισμό, ἀλλά ἀκόμη καί μυστηρίων καί δή βαπτίσματος, ἱερωσύνης καί εὐχαριστίας! Καί, βεβαίως, ὁ ἴδιος ἀπέφυγε ἐπιμελῶς νά διευκρινίσει τήν ἐπ’ αὐτῶν δική του τοποθέτηση.
Ἡ σύγχυση, ὅμως, τῶν ἀκροατῶν διευρύνθηκε πλέον, ὄχι μόνο γιά τήν ὀρθοδοξία τῶν φρονημάτων τῶν συντακτῶν τῶν κειμένων τῆς Συνόδου ἀλλά καί προσωπικῶς τοῦ ἐν λόγῳΕἰσηγητοῦ, ὅταν προσπάθησε νά τεκμηριώσει τό «ὑποστατό» τῶν μυστηρίων τῶν αἱρετικῶν ὑπό προϋποθέσεις ( μή διακρίνοντας μεταξύ παραμονῆς στήν αἵρεση καί μετανοίας αὐτῶν καί διαδικασίας ἐπιστροφῆς των στήν Ἐκκλησία) καί νά κάνει ἀσαφῶς λόγο περί κανονικν, χαρισματικν καί μυστηριακν ρίων τς κκλησίας!
Ἦταν μᾶλλον πογοητευτικό τό φαινόμενο Καθηγητής τς Θεολογικς Σχολς καί συγχρόνως πίσκοπος τς λλαδικςκκλησίας νά πιχειρε νά ποκρύπτει καί παραλλάζει-συγκαλύπτει τό πραγματικό φρόνημά του, ταυτιζόμενο πλήρως μέ τό γράμμα καί τό πνεμα το Κειμένου τς Μεγάλης Συνόδου, δηλαδή τόν Οκουμενισμό, προκειμένου νά ποκρουσθον ποτιμηθον ς στήρικτες καί περβολικές ο ατιάσεις τν πικριτν της.
Τά πράγματα, ὅμως, γίνονταν τραγικά καί προκλητικά ὅταν μέ θράσος γινόταν ἐπίκληση τῆς ἱεροκανονικῆς παραδόσεως τῆςἘκκλησίας καί ἐκτοξεύονταν κατά τῶν ἀμφισβητούντων τήνὀρθοδοξία τοῦ Κειμένου τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου περί τῶν σχέσεων τῆς Ὀρθ. Ἐκκλησίας μετά τοῦ λοιποῦ χριστιανικοῦκόσμου, (ἀκόμη καί) κατηγορίες περί δθεν Ρωμαιοκαθολικςντιλήψεως καί εσεβισμο!
κ. Χρυσόστομος Σαββτος, μέλος τῆς ἀντιπροσωπείας τῶνἹεραρχῶν πού θά συμμετάσχουν στήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδοἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, δέν δίστασε νάντικρούσει-πορρίψει τήν πρόταση το Μητρ/του Ναυπάκτου κ. εροθέου νά θεωρηθε ς ρθή κφραση τς ρθοδόξου κανονικς Παραδόσεως περί το τρόπουπιστροφς τν αρετικν παπικν στήν κκλησία τό ξρχς Βάπτισμα ατν, κατά τή σχετική Ἀπόφαση τῆς Συνόδου τοῦ 1756, ἐπί Πατριάρχου Κυρίλλου τοῦ Ε΄, κρίνοντάς την ὡς (ἀπόφαση) τοπικῆς συνόδου, παροδικῆς σημασίας, ληφθείσης λόγῳ ἱστορικῶν συγκυριῶν, χωρίς θεολογικόντίκρυσμα καί νέρειστη στήν κανονική παράδοση τςρθοδοξίας!
Προχώρησε μάλιστα σέ ἐπικριτικά σχόλια κατά τοῦσυνεπισκόπου του (τόν ὁποῖο καίτοι “ἐφωτογράφισε”, ὅμως, δέν κατονόμασε, δι’ εὐνοήτους λόγους) κάνοντας λόγο γιά θέσεις Ρωμαιοκαθολικῆς ἀντιλήψεως περί Συνοδικότητος, ὅταν μία Τοπική Σύνοδο ἀναγορεύεται σέ Οἰκουμενικοῦ κύρους! [Σημ.:δ κτιμομε τι τό σχόλιο φοροσε καί τίς περί τς 8ης καί 9ης ς Οκουμενικο κύρους Συνόδων θέσεις καί ναφορές τν “ντιφρονούντων” πρός ατόν γκρίτων Θεολόγων.]
Ἡ ὑπεράσπιση μέ μεγάλο ζῆλο, χωρίς, ὅμως, ἱκανά θεολογικάἐπιχειρήματα πλαισιώθηκε ἀπό ἀφοριστικές μεγαλοστομίες καί φιλοσοφικές-συναισθηματικές προσεγγίσεις περί αἱρέσεων, αἱρετικῶν καί Διαλόγων, ὅπως: «νευ Συνοδικς ποφάσεως δέν πάρχει διάκριση μεταξύ ρθοδοξίας καί αρέσεως», «ποτελε μονομέρεια καί τομικό εσεβισμό πόρριψη λλωνς αρετικν», ἐνῶ «μέ τόν Διάλογο βρίσκεται τελικά λίγη διαφορά πού ρχικά φαίνεται πολύ»!
Ἐν τελευταία ἀναλύσει, ὁ κ. Χρυσόστομος ἔδειξε βαθύταταἱκανοποιημένος, διότι, τελικῶς, θά ἀναγνωρισθοῦν ὅλα τά, κατ’ αὐτόν, θετικά, τά ὁποῖα ἔχουν συντελεσθεῖ, ὅπως ἀνέφερε, στό πλαίσιο τῆς παρουσίας τῶν ὀρθοδόξων μέσα στό Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν καί, κυρίως, διότι (στή Μεγάλη Σύνοδο)θά πάρξει πανορθόδοξος γκριση στούς διεξαγόμενους Θεολογικούς Διαλόγους, παρά τήν ὑπ’ αὐτοῦ ἀγνοουμένη παταγώδη ἀποτυχία των καί παρά τίς ὅποιες ἀντιδράσεις καίἀντιρρήσεις γιά τόν ἀντορθόδοξο χαρακτήρα καί βλάσφημο ρόλο ὑπέρ-Ἐκκλησίας τοῦ Π.Σ.Ε.!
Εἶναι ἰδιαιτέρως χαρακτηριστικό ὅτι ὁ ἐκ τῶν ὀλίγων ἔνθερμος θιασώτης τῆς ἰδέας τῆς Ἀγίας καί Μεγάλης Συνόδου καί στενός συνεργάτης τῶν ἐμπνευστῶν καί διοργανωτῶν της κ. Χρυσόστομος «κατηγόρησε» τούς ἀντιφρονοῦντες ὀρθοδόξουςἀντι-οἰκουμενιστές γιά «λήψη το ζητουμένου» στήν προσπάθειά των, ὅταν ὁ ἴδιος ἐν πλήρει συμπλεύσει μετά τοῦπρωτεργάτου καί πρωταγωνιστοῦ τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου ἔχουνἰδεολογικοποιήσει τούς Διαλόγους καί μάλιστα, κατά ἐπίσημο δήλωση τοῦ τελευταίου, ἔχουν προγραμματίσει ἔτσι τή λειτουργία των εἰς τρόπον ὥστε νά μή σταματοῦν ποτέ, οὔτε στή διαπίστωση ἀδιεξόδου καί διαφωνίας, ἀλλά νά συνεχίζονται μέχρι νά ἐπιτευχθεῖ ὁ ἀντικειμενικός σκοπός των πού εἶναι ἡπλήρης ἑνότητα!
Ὁ τελευταῖος Εἰσηγητής τῆς Ἡμερίδος ὁμότιμος Καθηγητής τῆς Σχολῆς κ. Δεληκωσταντής κινούμενος καί ὁμιλῶν περί τῆς Ἀγίας καί Μεγάλης Συνόδου σά νά πρόκειται γιά μία διεθνή διάσκεψη κοινωνιολογικοῦ περιεχομένου καί ἐνδιαφέροντος, ἐξέφρασε, ἐνἀφελότητι, τή χαρά καί ἱκανοποίησή του διότι, ὡς διεπίστωσε, δέν δημιουργήθηκε θερμό κλίμα καί δέν ἐπεκράτησε ἔνταση καίἀντιπαράθεση στήν Ἡμερίδα, ὅπως φοβόταν! Αὐτό, ἄλλωστε, εἶχε σχεδόν ἐξασφαλισθεῖ μέ ἕνα «ἀκίνδυνο» ἀκροατήριο ἐν πολλοῖς ἀνυποψίαστων φοιτητριῶν καί φοιτητῶν, οἱ ὁποῖοι μάλιστα ἀπεῖχαν καί ἀπό τήν προβλεπόμενη σχετική συζήτηση. [Σημείωση: συγκεκριμένος Εσηγητής τοποθετούμενος γενικς καί πό Θεολογικς πόψεως, τολμ επεν,πιδερμικς, ναφέρθηκε τόσο στόν π. Θεόδωρο Ζήση, σο καί στόν κ. Χρστο Γιανναρ (χαρακτηρίσαντα, σέ προσφάτως δημοσιευθέν ρθρο του, τή Σύνοδο ς «μέτρο παρακμς»!), ο ποοι σκησαν καί σκον ντονη καί μπεριστατωμένη κριτική (κυρίως πρτος) στήν πικειμένη Μεγάλη Σύνοδο,ντιπαρερχόμενος φελς καί ποσιωπν τήν οσία καί τή σημασία τς στάσεώς των. Ες πίρρωση τν νωτέρωκιμήσεών μας ναφέρουμε νδεικτικς τι ν λόγ μότιμος Καθηγητής καί μέλος, πως προελέχθη, τς Γραμματείας τςγίας καί Μεγάλης Συνόδου, νεφέρθη καί στόν μεγάλο Σέρβο Δογματολόγο π. ουστνο Πόποβιτς (+), το ποίου τήνρνητική στάση ναντι το νδεχομένου συγκλήσεως τς Μεγάλης Συνόδου «ξουδετέρωσε», σχολιάζων παιδαριωδς καί προκλητικς τι δέν φορ στή συγκληθησομένη γία καί Μεγάλη Σύνοδο, διότι κενος μέν ναφερόταν σέ μία Οκουμενική Σύνοδο, ν ατή θά εναι πλς Πανορθόδοξος! Τά σχόλια περιττεύουν!]
Ἐν κατακλεῖδι καί πρίν ἀποτολμήσουμε ἕνα γενικό συμπέρασμαἀπό τήν ὅλη διοργάνωση καί διεξαγωγή τῆς ἐν λόγω Ἡμερίδος, πρέπει νά σημειώσουμε περί τῆς γενομένης, τελικῶς, μικρᾶς συζητήσεως μετά τό πέρας τῶν Εἰσηγήσεων ὅτι μᾶλλον ἔκλεισεἄδοξα καί χωρίς νά ἀπαντηθοῦν ἐπί τῆς οὐσίας δυό-τρία καίριαἐρωτήματα, τά ὁποῖα ἐτέθησαν ἀπό τούς ὀλίγους «ἐξωφοιτητικούς» παρευρεθέντας. [Σημείωση: να κ τνρωτημάτων ατν διετύπωσε μία σεβαστή καί μετά λόγου γνώσεως, ς διεφάνη, τοποθετηθεσα κυρία κ τοκροατηρίου, ποία νώπιον τν πεκφυγν τν ρωτωμένων νά παντήσουν εθέως καί σαφς, ναγκάστηκε δευτερολογοσα νά ρωτήσει ρητορικς, βάσει τν σων περ-παινετικς πέρ τν διεξαγομένων Θεολογικν Διαλόγωνλέχθησαν καί σέ συνδυασμό μέ τό τι πουθενά μέσα στά κείμενα τς Συνόδου, πως εστόχως πεσήμανε, δέν γίνεται λόγος γιά μετάνοια καί πιστροφή, πως πίσης οτε μία φορά δέν ναφέρεται σ’ ατά λέξη αρεση καί αρετικός, μήπως, ρώτησε, ο Διάλογοι ατοί πού διεξάγετε χουν καί φωτιστικό καί θεραπευτικό χαρακτήρα;…..!].
Τά ἐπίμαχα σημεῖα περί τά ὁποῖα μᾶλλον μεγαλύτερη σύγχυση προεκλήθη μετά καί ἀπό τή συμβολή τῆς ἐν λόγω Ἡμερίδος,ὅσον ἀφορᾶ στά ὑπό τῆς ἐπικειμένης Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου προβλεπόμενα, θεωρούμενα, συμφωνηθέντα καίἐγκριθησόμενα, εἶναι:
α) Τό ζήτημα τς ναγνωρίσεως στίς αρετικές κοινότητεςκκλησιαστικότητος. Ὑπάρχει μεῖζον πρόβλημα ὅταν, ὡςἐλέχθη κατά τήν ἐν λόγω Ἡμερίδα, ἡ Παπική κοινότητα ὄχι μόνο αἵρεση δέν θεωρεῖται, ἀλλά οὔτε κἄν σχίσμα. Πρόκειται γιά τήν Ρωμαιοκαθολική ἤ Δυτική Ἐκκλησία, ἐντός τῆς καθόλουἘκκλησίας, μετά τῆς ὁποίας ἁπλῶς γιά κάποιους λόγους δένἔχουμε κοινωνία! Τό τελευταῖο αὐτό «πρόβλημα» μάλιστα γιά τούς τολμηροτέρους τό ἔχει «λύσει» ὁ μέγας ΠατριάρχηςἈθηναγόρας ἀπό κοινοῦ μέ τόν συν-ἀδελφό του καί συνεπίσκοπό του Πάπα διά τῆς περιβοήτου ἄρσεως τῆςἀκοινωνησίας τοῦ 1965!
β) Τό ζήτημα τς σχέσεως τν αρετικν καί σχισματικν μέ τήν κκλησία. Οἱ αἱρετικοί καί οἱ σχισματικοί ἀπεκόπησαν λόγω τῶν αἱρέσεων καί τῶν σχισμάτων τους ἀπό τόἐκκλησιαστικό σῶμα, ἀλλά παραμένουν ἐντός τῆς Ἐκκλησίας! (Σημ.: Αὐτό μετ’ ἐμφάσεως ἐτόνισε ὁ Σεβ. Μεσσηνίας ὡςἀδιαμφισβήτητο, θεωρῶν ὅτι ὀρθοδοξεῖ ὁμιλῶν γιά τήν ἀποκοπή των καί ὅτι θεολογεῖ ἐπιστημονικῶς ὁμιλῶν γιά τήν παραμονή των!
γ) Τό ζήτημα τν κτός τς κκλησίας τελουμένων ς μυστηρίων καί ναγνώριση π’ Ατς, πό προϋποθέσεις, μυστηρίων στούς αρετικούς. Ἐδῶ ἡσύγχυση εἶναι φοβερή καί, δυστυχῶς, ἐπιστημονικῶςἀριστοτεχνική ἡ πλάνη ἤ μᾶλλον ἡ ἐξαπάτηση. Πιστεύομε ὅτι σκοπίμως δέν διευκρινίζεται (ἀφοῦ μᾶλλον δέν πιστεύεται) ὅτι κκλησία ΠΟΤΕ δέν ναγνωρίζει μυστήρια καί χάριν κτός Ατς καί τι ναγνώριση κ μέρους Ατς «μυστηρίων» γενομένων πό αρετικν γίνεται ΜΟΝΟΝ κατά τήν διαδικασία μετανοίας καί πιστροφς των στήν κκλησία καί τοτο πό τήν ννοιαν τς ποδοχς το τύπου καί τς χορηγήσεως σ’ ατά τς χάριτος το Παναγίου Πνεύματος.
δ) Τό ζήτημα τς παραιτήτου Συνοδικς καταδίκης, νευ τς ποίας δθεν δέν εναι δυνατόν νά μιλομε περί αρέσεως καί αρετικν. Ἐν προκειμένω γίνεται καπηλεία τῆςἀνάγκης Συνοδικῆς διακηρύξεως τῆς καταδίκης τῶν αἱρέσεων καί τῶν αἱρετικῶν διά τήν προστασία τοῦ Ποιμνίου. Ο Σύνοδοι δέν κάνουν τούς αρετικούς τοιούτους, λλά ο αρέσεις των, τά ποα διαπιστώνουν καί ποδεικνύουν κενες.Διαφορετικά, ἐάν δηλαδή ἴσχυαν οἱ «ἐπιστημονικές»ἀντορθόδοξες θεωρίες τῶν τοιούτων καθηγητῶν καί ἐπισκόπων (ὅσοι φρονοῦν τά τοιαῦτα), πλῆθος Ἁγίων Πατέρων, ἄν ὄχιἅπαντες, ὅπως οἱ Ἅγιος Μεθόδιος Ἐπ. Πατάρων, ἍγιοςἘπιφάνιος Κύπρου, Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, Ἅγιος Μάξιμος ὁ  Ὁμολογητής, χιλιάδες ὁσιομαρτύρων, ὅπως οἱἉγιοσαββῖται Πατέρες κ. ἄ. π. θά ἦταν σχισματικοί, ἀνυπάκουοι καί ἀθεολόγητοι!
ε) Τό ζήτημα τς χαρισματικς λειτουργίας τν Συνόδων τς κκλησίας καί τν πισκόπων της. Οἱ Σύνοδοι γιά νά εἶναι Ἁγίες καί Μεγάλες δέν ἀρκεῖ τό νά αὐτο-ἀποκαλοῦνται ἔτσι, οὔτε τό νά συμμετέχουν σ’ αὐτές ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι ἤ πολλοί ἤἀντιπροσωπευτικῶς ἤ οἱ ἐξ αὐτῶν εἰδήμονες! Τό τελευταῖο περί εἰδημόνων (!) τό ἐπικαλέσθηκε ὡς ἀντεπιχείρημα ἔναντι ὅσωνὁμιλοῦν γιά ἔλειμμα Συνοδικότητος καί κανονικότητος τῆςἐπικειμένης Μεγάλης Συνόδου, ὁ κ. Χρυσόστομος στήν ἐν λόγῳἡμερίδα, ἐπικαλούμενος τά σωζόμενα Πρακτικά τῆς Γ΄Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἐκ τῶν ὁποίων τοῦτο, κατ’ αὐτόν, προκύπτει. Ο Σύνοδοι τς κκλησίας ποτελον καίπηχον τή φωνή τς κκλησίας ταν συγκαλονται καί διασκέπτονται τά μέλη ατν καί ποφασίζουν ν γίω Πνεύματι, ετε διαθέτοντας τά δια τήν Χάρη Του, ετεκολουθοντες πιστς καί κατά γράμμα, δηλαδή ν παντί,«τάς τν γίων θεοπνεύστους Θεολογίας καί τό τςκκλησίας εσεβές φρόνημα». Ὅσο περί εἰδημόνων, παρακάμπτοντες τό πρόβλημα τῶν διακρίσεων γενικῶς μεταξύ τῶν ἐπισκόπων, ὡς νά ὑπάρχουν διαβαθμίσεις τῆς χαρισματικῆςἀρχιερωσύνης των, προφανῶς θά ἦταν ἀντιπαραδοσιακό καί καινοτόμο νά γινόταν περί αὐτοῦ δεκτό ὁτιδήποτε ἄλλο, πέραν τῆς μόνης ἀσφαλοῦς πιστοποιήσεως τῆς ἁγιοπνευματικῆςἐμπειρίας καί τῆς πνευματικῆς των καταστάσεως. Καί,
στ) Τό μέγα καί μακράν μεζον λων τν πολοίπων ζητημάτων, ζήτημα τς Θεολογίας. Δυστυχῶς,ἐπιβεβαιώνεται ὁσημέραι ἡ ἐπισήμανση καί σοφή διαπίστωση τοῦμεγάλου Δογματολόγου καί δασκάλου μας π. Ἰ. Ρωμανίδη, ὁὁποῖος ἔλεγε σχετικῶς ὅτι ἕνας ἐκ τῶν λόγων διά τούς ὁποίους τουλάχιστον οἱ Ἕλληνες παραμένουν ἀκόμη ὀρθόδοξοι εἶναι τό γεγονός ὅτι δέν καταλαβαίνουν ὅσα λένε οἱ ἀκαδημαϊκοί Θεολόγοι, διότι ἐάν τά καταλάβαιναν θά ἔχαναν τήν πίστη των! Πραγματικῶς ὑφίσταται τεράστιο θέμα ὅταν Θεολογία τν Θεολογικν Σχολν καί τν Καθηγητν ατν διδασκαλία καί τό φρόνημα δέν ταυτίζονται μέ τήν Πίστη τς κκλησίας καί τή διδασκαλία τν γίων Πατέρων Ατς, πως διαχρονικς βιώνεται καί μολογεται μέσα στό Σμα Της! Ἀπαιτεῖται ἡ ταυτότητα καί δέν ἀρκεῖ ἡ γειτνίαση διότι ἡ ἀλήθεια δέν ὁμολογεῖται κατά προσέγγιση ἤ ποσοστά! Ἡγειτνίαση μάλιστα δέν ἀποκλείει τόν κίνδυνο νά ἐκλάβουμε τό ψεῦδος ὡς ἀλήθεια καί τήν ἀλήθεια ὡς ψεῦδος, ἀφοῦ, κατά τόν μέγα στή Θεολογία Θεῖο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, οἱ λόγοι τῆς εὐσεβείας καί τῆς δυσεβείας γειτνιάζουν καί ὅσοι δέν προσέχουν τίς λεπτομέρειες ἐκεῖνοι καί ἐξαπατῶνται, κατά τά ἀνωτέρω.
Τέλος, μέ φόβο καί συστολή ὑπενθυμίζω καί τήν ἄλλη σοφή καί σαφῶς θεοφώτιστη ἐπισήμανση τοῦ προαναφερθέντος Θεολόγου Πατρός, ἡ ὁποία πρέπει νά ἀπασχολεῖ (καί) τούς Καθηγητές τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν μας, ἄνδρες καί γυναῖκες, λαϊκούς καί Κληρικούς, ὅτι πονηρά δόγματα καί πονηρά πάθηἀλληλοεισάγονται, ὅταν μᾶς ἐγκαταλείπει ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ! Καί, τότε καμμία στεῖρα ἀκαδημαϊκή ἰδιότητα δέν μπορεῖ νά μᾶς καθιστᾶ εἰδήμονες στά τῆς Θεολογίας, ἀλλά μᾶλλονἐπικίνδυνους καί ἀκατάλληλους νά τήν διακονοῦμε.
Τό γενικό καί τελικό συμπέρασμά μας εναι τι:
Ἡ ἐν λόγω διοργάνωση πραγματοποιήθηκε ὡς «ἀντί»-Ἡμερίδαἔναντι τῶν ἀπόψεων, θέσεων καί δημοσιευμάτων τῶνἀντιτιθεμένων γιά μία σειρά τεκμηριωμένων ἐκκλησιολογικῶν, Θεολογικῶν καί Κανονικῶν λόγων στή σύγκληση καί τά Κείμενα τῆς λεγομένης Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου, ἡ ὁποία, ἐκτόςἀπροόπτου θά συγκληθεῖ τόν προσεχή Ἰούνιο στή μεγαλόνησο Κρήτη.
Τό ἔλειμμα ἐνημερώσεως περί αὐτῆς (τῆς Συνόδου) καί περί τῶν προσυμπεφωνημένων Κειμένων ἐπί τῶν διαφόρων θεμάτων της εἶναι μεγάλο καί ἀδικαιολόγητο. Σοβαρές ἐπιφυλάξεις ὑπάρχουν γιά τήν κανονικότητα τῆς συγκλήσεως καί τόν τρόπο λήψεως τῶν ὅποιων ἀποφάσεών της. Τό σημαντικότερο, ὅμως, ὅλων παραμένει τό ζήτημα τοῦ σκοποῦ  συγκλήσεώς της καί τῶν μέσων τά ὁποῖα μετέρχεται γιά τήν ἐπίτευξή του.
Τόσο ἀπό τήν γενομένη ἐν Φαλήρω ἐνημερωτική Ἡμερίδα (23/3/2016) γιά τήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο, ὅσο καί ἀπό τήνἩμερίδα πού διοργανώθηκε ἀπό τήν Κοσμητεία τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν (5/4/2016), προκύπτει (ἀπό θετικῆς καί ἀρνητικῆς σκοπιᾶς, ἀντιστοίχως) ὅτι οἱ ἐμπνευστές καί διοργανωτές τῆς Συνόδου αὐτῆς ἐπιδιώκουν δι’ αὐτῆς τήνπανορθόδοξη νομιμοποίηση τν διεξαγομένων Θεολογικν Διαλόγων, τήν ἀθώωση καί ἀπαλλαγή ἀπό κάθεἀπορριπτική κρίση τῆς λεγομένης Οἰκουμενι(στι)κῆς Κινήσεως μέ τήν ταυτόχρονη ἀποδοχή τῆς ἀξίας τοῦ θεσμικοῦ ἔργου τοῦΠ.Σ.Ε. καί ἐν τελευταία ἀναλύσει τήν διά παραδοχῆς, ἀνοχῆς ἤἐπιβολῆς, ἀκόμη καί διά ἐξαπατήσεως, ποδοχή τῆς ὀρθῶς χαρακτηριζομένης παναιρέσεως το ἀντιχρίστου καίἐκκλησιομάχου Οκουμενισμο, στήν προοπτική τῆς καί πολιτικῶς προωθουμένης πανθρησκειακῆς ἑνώσεως.
Ὁ Οἰκουμενισμός σήμερα ἀποτελεῖ τήν ἀθεωτάτη μεταστοιχείωση τῶν πάντων, δηλαδή ὅ,τι ἀκριβῶς καί ἡφρικτή Εἰκονομαχία, ἡ ὁποία ταλαιπώρησε τήν Ἐκκλησία περισσότερο ἀπό ἕναν αἰώνα. Συνιστᾶ (ὁ Οἰκουμενισμός),ἐν τελικῆ ἀναλύσει, βλασφημία κατά το Θείου Προσώπου το ησο Χριστο καί κατάλυση το ργου τς Σωτηρίας,τό ὁποῖο συντελεῖται μόνον δι’ Ατο καί ν Ατ, ἤτοι ἐν τῆ Μιᾶ, Ἁγίᾳ, Καθολικῆ καί Ἀποστολικῆ Ἐκκλησία Του.
ΠΗΓΗ.ΟΜΟΛΟΓΙΑ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s