Ο Νεομάρτυρας Φιλούμενος 

 

Από μικρός ο Άγιος Φιλούμενος αγάπησε τον Χριστό.

Σε ηλικία δέκα ετών μαζί με τον αδελφό του περίμεναν να αποκοιμηθεί ο μεγαλύτερος τους αδελφός και αυτοί σηκώνονταν και προσεύχονταν κρυφά για ώρες.

Κατάγονταν από το χωριό Ορούντα της επαρχίας Μόρφου.

Καλή παιδαγωγό και δασκάλα της ευσεβείας είχαν τη γιαγιά τους Λωξάντρα, η οποία τους ζητούσε να της διαβάζουν βίους αγίων.

Διαβάζοντας ο Άγιος του Θεού Φιλούμενος, τον βίο του Αγίου Ιωάννου του Καυσοκαλυβίτου, ως άλλος μιμητής εκείνου, έκαυσε τις επιθυμίες του κόσμου τούτου.

Σε ηλικία δεκατεσσάρων χρόνων με το δίδυμο αδελφό του – π. Ελπίδιο που πολλά προσέφερε στο Νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού και μόνασε στο Άγιον Όρος – ανέβηκαν στο αυστηρό μοναστήρι «Σταυροβούνι» της Κύπρου, που’ χει συνδέσει την ιστορία του με την Αγία Ελένη.

Εκεί παρέμειναν για πέντε χρόνια και μετά ανεχωρήσαν από τη μαρτυρική γη της Κύπρου στην Αγία Γην των Ιεροσολύμων. Ο πατήρ Ελπίδιος μετά από δώδεκα έτη διακονίας στα Ιεροσόλυμα συνέχισε τον εκκλησιαστικό του βίο σε διάφορα μέρη της Ορθοδοξίας και εκοιμήθη στο Άγιο Όρός.

Ο Φιλούμενος έμεινε στην αγία γη για 46 έτη διακονώντας την εκεί αδελφότητα του Πατριαρχείου, ως φύλακας αγίων τόπων, αλλά εξαιρέτως αγίων τρόπων.

Τελευταίος σταθμός της διακονίας του ήταν το Φρέαρ του Ιακώβ, το οποίον έγινε τόπος του μαρτυρίου του.

Μοναχός με υπακοή πηγαίνει, όπου η «Αγιοταφική Αδελφότης» τον στέλνει. Έτσι τον γνώρισε σχεδόν όλη η Παλαιστίνη. Βηθλεέμ, Άγιος Κωνσταντίνος Τιβεριάδος, Ιόππη, Ραμάλα, Άγιος Σάββας, Άγιος Θεοδόσιος, Προφήτης Ηλίας και τελευταία το φρέαρ του Ιακώβ τον αισθάνονται κοντά τους λειτουργό του Θεού του Υψίστου, που δεν παύει ν’ απευθύνει στο Θεό του ελέους παρακλήσεις, δεήσεις, αίνους και δοξολογίες, ευχαριστίες …; Και αυτά έως τις 29 του Νοέμβρη του 1979.

Στις 29 Νοεμβρίου 1979,ημέρα της ονομαστική του εορτής,φανατικοί σιωνιστές,που διεκδικούσαν το προσκύνημα ως δικό τους,τον κατέκοψαν την ώρα του εσπερινού.

Μια εβδομάδα πριν, μια ομάδα φανατικών σιωνιστών πήγε στο μοναστήρι του Φρέαρ του Ιακώβ, ισχυριζόμενοι ότι ήταν Εβραϊκός ιερός τόπος και απαιτώντας όπως όλοι οι Σταυροί και οι εικόνες να απομακρυνθούν. Βέβαια, ο άγιος επεσήμανε ότι το πάτωμα στο οποίο ήταν τώρα είχε κατασκευαστεί από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο πριν από το 331 μ.Χ. και ότι χρησιμοποιήθηκε ως ΟρθόδοξοςΧριστιανικός ιερός τόπος για δεκαέξι αιώνες πριν το ισραηλινό κράτος έχει δημιουργηθεί, και ότι ήταν στα χέρια των Σαμαρειτών οκτώ αιώνες πριν από αυτό, (το υπόλοιπο του αρχικού ναού είχε καταστραφεί κατά την εισβολή του Σάχη Χοσράν Παρνίς στον έβδομο αιώνα, κατά την οποία οι Εβραίοι είχαν σφαγιάσει όλους τους Χριστιανούς της Ιερουσαλήμ.)

Η ομάδα έφυγε με απειλές, ύβρεις και αισχρότητες του είδους που οι ντόπιο χριστιανοί υποφέρουν τακτικά. Μετά από λίγες μέρες, στις 29 Νοεμβρίου, κατά τη διάρκεια μιας χειμαρρώδης νεροποντής, μια ομάδα σιωνιστών γύρισε στο μοναστήρι. Ο άγιος είχε ήδη βάλει το πετραχήλι του για τον Εσπερινό. Η αποσπασματική κοπή των τριών δακτύλων με το οποίο έκανε το σημείο του Σταυρού του έδειξε ότι είχε βασανιστεί σε μια προσπάθεια να τον κάνουν να αρνηθεί την Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη.Το πρόσωπο του είχε χαραχθεί άγρια στη μορφή του Σταυρού. Η εκκλησία και ιερά σκεύη είχαν όλα καταστραφεί από την διάπραξη της ιεροσυλίας.

Το σκήνωμα του αγίου παραδόθηκε στους ορθοδόξους μετά από 6 μέρες, αλλά διατηρούσε την ευκαμψία του και ετάφη στο κοιμητήριο της Αγίας Σιών. Μετά από τέσσερα χρόνια στην ανακομιδή των ιερών του λειψάνων, το σώμα βρέθηκε άφθαρτο και ευωδίαζε. Τότε, έκλεισαν τον τάφο και τον ξανάνοιξαν τα Χριστούγεννα του 1984, οπότε το ιερό σκήνος διατηρούσε μερική αφθαρσία και το τοποθέτησαν σε υάλινη λειψανοθήκη στο βόρειο τμήμα του ιερού βήματος στο ναό της Αγίας Σιών.

Γραφει ο φιλος του πατηρ Σωφρονιος.

Ο μακαρίτης ο πατηρ Φιλουμενος, μας έλεγε ότι κάθε Παρασκευη, πολλοί από τους θρησκευομενους Εβραιους πηγαιναν για να προσευχηθουν στο φρεαρ του Ιακωβ. Συνεχεια του ελεγαν να σηκωση ολες τις εικονες και τον Εσταυρωμενον ακόμα, να τις παρει και να φυγει διοτι το φρεαρ είναι δικο τους και όχι δικο μας. Ειδ’ αλλως θα το μετανοιωση πικρα αλλά θα είναι αργα.
Από τον καιρό που πηγε εκει ολο και τον φοβεριζαν. Αυτός όμως ηξερε τα Εβραϊκα και τους αποστομωνε. Δεν ειδοποιησε ποτε την αστυνομια να το εχη υποψιν της και ούτε το φανταζονταν ότι θα τον σκοτωναν.

Στις 16 Νοεμβριου ( 29 Νοεμβριου με το νέο ημερολογιο) ειχε μεγάλη βροχη, αστραπες, βροντες, χαλασμο Κυριου ολη μερα.
Βρηκαν ευκαιρια, που δεν υπηρχε κανενας λογω της κακοκαιριας, πηγαν και τον σκοτωσαν μέσα στο φρεαρ του Ιακωβ, μεταξυ του ναου και του θυσιαστηριου, οπως εκαναν και στον προφητη Ζαχαρια τον πατερα του Προδρομου. Την ωρα που εκανε εσπερινο, εκεινη την ωρα ωρμησαν, Κυριος οιδε πόσοι ησαν και τον σκοτωσαν με το τσεκουρι στα μουτρα και στο δεξι χερι, κοβοντας τα δακτυλα του. Επισης η σιαγονα του και το ένα ματι του βγαλμενο και το άλλο κτυπημενο.

Το πώς μπηκαν μέσα στο μοναστηρι, Κυριος οιδεν, διοτι ο φυλακας έφυγε στις 4 το απογευμα και εκλεισε το μοναστηρι. Ο φονος έγινε στις 5.
Το πρωϊ πηγαινει ο φυλακας στις 7. Φωναζει, πατερ Φιλουμενε, ξαναφωναζει, στο δωματιο του δεν τον βρισκει. Πηγαινει στην εκκλησια και τον βλεπει σκοτωμενο, μέσα στα αιματα. Αμεσως ειδοποιησε την αστυνομια και η αστυνομια το Πατριαρχειο. Πηγαν οι πατερες, ο Καισαρειας Βασιλειος, ο Πετρας Γερμανος, ο π. Γρηγοριος, ο π. Μελιτωνας, ο π. Διονυσιος, και άλλοι.

Αλλά αφού τον σκοτωσαν ερριξαν και χειροβομβιδα εξω στην προσκομιδη και τα έκαμαν όλα κομματια. Ούτε μανουαλια άφησαν γερα, ούτε εικονες. Και αυτόν τον Εσταυρωμενον του εκοψαν το χερι του το αριστερο. Τα άγια ποτηρια χυμενα. Ήταν τοσο τρομερη η καταστασι σαν να μην κατοικουσε άνθρωπος μέσα από χρονια.

Τον πηγαν στο νεκροτομειο. Μετά τον εκαναν νεκροψια στο Τελ Αβιβ και στις 21 Νοεμβριου μας ειδοποιησαν. Εγώ πηγα μαζι με τρεις αλλους πατερες του Πατριαρχειου και μας τον εδωσαν γυμνον. Όταν τους ρωτησαμε που είναι τα ρουχα του, μας ειπαν είναι στη Νεαπολι. Ευτυχως που ειχαμε παρει μαζι μας όλα τα χρειαζουμενα για να τον ντυσουμε.
Αλλά δεν φανταζεστε, όταν μας το παρεδωσαν κομματιασμενο, το προσωπο του αγνωριστο, φερων τα στιγματα του Μαρτυριου, όπως οι Περσες εσφαξαν τους πατερες του αγιου Σαββα και λοιπων μονστηριων. Έτσι και σημερα. Ακολουθησε νέο μαρτυριο, στον πατερα Φιλουμενο.
Πεντε μερες τον ειχαν στο ψυγειο. Και όμως ηταν μαλακωτατος, σαν να μην ειχε πεθανει. Όταν αρχισα να τον ντυνω – διοτι οι άλλοι δεν μπορουσαν, δεν αντεχαν να τον βλεπουν από τις κακουχιες που ειχε. Του λέγω, σαν να ήταν ζωντανος:
– Γεροντα μου, τώρα θα με βοηθησης να σε ντυσω, διοτι βλεπεις ειμαι μονος μου.
– Όταν αρχισα και του εβαλα την φανελλα, το πρωτο χερι αμεσως το κατεβασε μονος του. Όπως και το άλλο χερι. Και τα ποδια ομοιως. Του μαζευα τα ποδια να του φορεσω τα ρουχα και όταν τελειωνα τα απλωνε μονος του.
– Στο αριστερο ποδι από κατω ειχε χτυπημα με το τσεκουρι.
– Από το νεκροτομειο τον φεραμε στο πατριαρχειο. Στην άγια Θεκλα έγινε η νεκρωσιμος ακολουθια εν μεσω των αγιοταφιτων πατερων, των αδελφων του μακαριτη και άλλων πολλων. Ηλθαν μέχρι και πολλοί ξενων δογματων και μουσουλμανοι και χοτζαδες. Γιατί όμως όλοι αυτοί; Διοτι όλοι τον αγαπουσαν και ηλθαν να του δωσουν τον τελευταιον ασπασμον. Τι οδυρμος! Τι θρηνος! Τι κοπετος, ήταν αυτός!
– Η Κυβερνησι από το πρωϊ μέχρι και πριν τον ενταφιασμο στη Σιων, εστειλε αστυνομια κοντα στους αγιοταφιτας πατερας, φοβουμενη αντιποινα. Πηρε αυστηρα μετρα. Και νεκρον ακόμα τον εφοβουντο. Το αιμα του, οπως ειπα, να τους ευρη μέχρι τεταρτης γενεας, όπως λεει και το Ευαγγελιο.
– Το φρέαρ μενει ακόμα κλειστο. Κανενας δεν περνει αποφασι να παη εάν δεν ξεκαθαριση ο φονος του μακαριτη πατρος Φιλουμενου.
– Παντως το Πατριαρχειο διαμαρτυρηθηκε στην Κυβερνησι. Δοθηκαν υποσχεσεις πολλες. Όμως «στου κουφου την πορτα οσο θελεις βροντα», όπως λεει και η παροιμια.
– Η εκκλησια του φρέατος, νομιζει κανεις, πως ήταν σκοποβολειο.
– Τον π. Φιλουμενο όλοι τον κλαψαμε, διοτι ήταν ένας καλος και αγιος πνευματικος. Ο Πατριαρχης τον αποκαλουσε «πρωχοπροδρομο». Και, όντως, ήταν. Οι τελειοι κληρονομουν την βασιλεια των ουρανων.
– Υπέμεινε λιγο μαρτυριο και βρισκεται μεταξυ των ιερομαρτυρων και των οσιομαρτυρων.
– Ων ταις πρεσβειαις, ειθε να αξιωθουμε και εμεις της Βασιλειας των Ουρανων.
– Ιερομοναχος ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ Αγιοταφίτης

 

 

Το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, κατόπιν Συνοδικής Αποφάσεως, θα τελέσει  Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2009, τη τελετήκατατάξεως στο αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας του νέου ιερομάρτυρος Φιλουμένου Αγιοταφίτου, ηγουμένου του προσκυνήματος του Φρέατος του Ιακώβ. 

Ο ιερομάρτυρας Φιλούμενος μαρτύρησε στο ιστορικό Φρέαρ στη Νεάπολη της Σαμάρειας στις 29 Νοεμβρίου του 1979, καθώς τελούσε την ακολουθία του Εσπερινού.

 

Επίσης ο νέος ιερομάρτυρας Φιλούμενος καταγόταν από την Κύπρο, και σε νεαρή ηλικία προσήλθε στην Αγιοταφιτική Αδελφότητα και διακονούσε πριν το μαρτυρικό του τέλος ως ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Φρέατος του Ιακώβ.

 

Να σημειωθεί, ότι στη συνείδηση πολλών εκ των τιμίων μελών της Εκκλησίας, καθώς και των Αφιοταφίτων Πατέρων ο ηγούμενος Φιλούμενος ήταν ήδη καθιερωμένος ως Νεομάρτυς.

 

Πατριαρχική Θεία Λειτουργία στο Καθολικό της Ιεράς Μονής, Ιερό Ναό της Αγίας Φωτεινής, της Σαμαρείτιδος θα τελέσει ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ. Θεόφιλος, ο οποίος θα αναγνώσει και την επίσημη πράξη αγιοκατατάξεως του νέου Ιερομάρτυρα Φιλουμένου ενώπιον της ιεράς λάρνακας που βρίσκεται το ιερό λείψανο του.

 

Τέλος, να σημειωθεί ότι στη τελετή θα συμμετάσχουν από την πατρίδα του ιερομάρτυρα Φιλουμένου την Κύπρο, ο Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος, ο Μητροπολίτης Ταμασού κ. Ησαΐας, ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος στα Ιεροσόλυμα κ. Σωτήριος Αθανασίου καθώς και άλλοι διπλωματικοί Αντιπρόσωποι.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΘΕΙΣΑ ΕΙΚΟΝΑ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ, ΑΓΙΟΓΡΑΦΗΘΗΚΕ (15/12/1994) ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΩΝ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΣΑΡΩΦ ΤΡΙΚΟΡΦΟΥ ΦΩΚΙΔΟΣ.

 

 

 

 

Απολυτίκιον. Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτην.

Της Ορούντης τον γόνον, νήσου Κύπρου του βλάστημα και ιερομάρτυρα νέον Ιακώβ θείου Φρέατος, Φιλούμενον τιμήσωμεν, πιστοί, ως πρόμαχον της πίστεως ημών, και αήττητον οπλίτην Χριστού της αληθείας, πόθω κράζοντες‧ δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε αφθαρτίσαντι, δόξα τω σε ημίν χειραγωγόν προς πόλον δείξαντι!

Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ΄. Τη Υπερμάχω.

Τον ανατείλαντα ως άστρον νεαυγέστατον τη Εκκλησία του Χριστού αρτίως μέλψωμεν, μαρτυρίου ταις ακτίσι και θαυμασίων ταις βολαίς νεοφανέντα ιερόαθλον, ού ηφθάρτισε το σκήνωμα ο Ύψιστος, πόθω κράζοντες‧ χαίροις, μάκαρ Φιλούμενε.

Μεγαλυνάριον

Χαίροις, της Ορούντης σεπτός βλαστός, χαίροις, νήσου Κύπρου πολυτίμητος θησαυρός, χαίροις, Εκκλησίας της Μόρφου ωραιότητης, Φιλούμενε, μαρτύρων νέων υπόδειγμα!

ΚΑΙ

Απολυτίκιον ήχος πλ. α’

Σαμαρείτιδος βίον πάτερ μιμούμενος, κατηκολούθησας χαίρων τω Ζωοδότη Χριστώ, και το Φρέαρ Ιακώβ τανυν κατέλαβες, ένθα εκέρδισας λαμπρώς παραδείσου την τρυφήν, αγώσι του μαρτυρίου Φιλούμενε ιερομάρτυς των Ορθοδόξων νέον καύχημα.

Σε όλη τη διάρκεια της υπηρεσίας του ως μέλους της Aγιοταφικής αδελφότητας o π. Φιλούμενος έζησε αθόρυβα και ταπεινά. H ασκητική ζωή και η ακρί­βεια της τήρησης των μοναχικών ιδεωδών ήταν τα κυ­ριότερα χαρακτηριστικά που τον διέκριναν. Έχοντας μυηθεί στην πνευματική παράδοση της Εκκλησίας μας από τα πρώτα χρόνια της ζωής του, όπου μόναζε στο Σταυροβούνι, φρόντιζε πάντοτε να μη δημιουργεί εντυπώσεις γύρω από το όνομά του. Κύριο και βασικό μέλημά του ήταν να ζει απερίσπαστα, αθόρυβα και τα­πεινά την εν Χριστώ ζωή και να προοδεύει πνευματι­κά. Αυτοί που δεν τον γνώριζαν καλά, έμεναν ανυπο­ψίαστοι από το ορθόδοξό του ήθος και την πνευματι­κή του ζωή. Πολλές φορές μάλιστα έκανε και το σαλό για να κρύβεται από τον κόσμο. Αναφέρεται ανάμεσα στα άλλα πως για οκτώ χρόνια που ασκήτευε μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο Λύδδης Υμέναιο δεν κάθισαν πο­τέ σε τραπέζι για να φάνε, αλλά έτρωγαν όρθιοι και μέσα σε κατσαρόλα για άσκηση και απλότητα.

Advertisements

Η αίρεση της εκκοσμίκευσης.

 ΣΤΟΝ ΒΡΟΧΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Χρυσόστομος Μαϊδώνης
(Πρωτοσύγκελλος Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἱερισσο)
(αποσπάσματα)

 ἐκκοσμίκευση εἶναι  ρίζα κάθε αἱρέσεως 

καὶ ψευδοδιδασκαλίας.
 πτώση το ἀνθρωπίνου γένους εἶναι ἐκκοσμίκευση. 
Ἔτσι κα κάθε κκοσμίκευση εναι πτώση.
 κόσμος πορροφ τν κκλησία,
δν μεταμορφώνεται ἀπ τὴν Ἐκκλησία. 
 ἐκκοσμίκευση δρ ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, θέλει ν ἔχει λόγο γι τὴν Ἐκκλησία, τῆς «θολώνει» τὴν αὐτοσυνειδησία, τὴν ποπροσανατολίζει κα μετατοπίζει τ κέντρο π τ Χριστ στν νθρωπο. […]Ἔτσι  θρησκεία τῆς πλειοψηφίας τῶν συγχρόνων Ἑλλήνων φαίνεται νὰ εἶναι  θρησκεία τῆς ἐκκοσμίκευσης,  θρησκεία τς καλυμμένης φιλαυτίας καὶ ὄχι τῆς ποκαλυμμένης ἀληθείας.
 θρησκεία το βολέματος.
Τι εἶναι  ἐκκοσμίκευση;

α. Στὴν ἐκκοσμίκευση βρίσκεται  Ἐκκλησία, 

ταν παύει  κκλησία ν εναι τ λάτι τῆς γῆς
κα γίνεται γήινη. Καταπατεῖται ὑπ τῶν ἀνθρώπων, ἀπορροφείται ἀπὸ τὸν κόσμο.
Γίνεται τ παιδ γι ὅλα τ θελήματα τῆς δέσποινας  φιλαυτίας, τῆς ἐκκοσμίκευσης. 
Ἐγκλωβίζεται στ λογικ χι τί θέλει  Θεός, ἀλλ τί θέλει  κόσμος. Καθαρ ἐγκλωβισμὸς στ φθορ κα στ θάνατο. Ἔτσι  κκοσμίκευση εἶναι μία κατάσταση ἀνυπαρξίας κα θανάτου.  ἐκκοσμίκευση θέλει τὴν Ἐκκλησία ν ἀσπάζεται κα ν ἀκολουθεῖ, ὅ,τι εὔκολο, μέτριο, ἁπλ κα πρόχειρο ἀγαποῦν, θέλουν ο ἄνθρωπο κα ὄχι τί θέλει  Θεός. 
Κληρικο κα λαϊκο ἄγευστοι τῆς ὀρθοδόξου πνευματικότητος μετατρέπουμε τν κκλησία σ νθρώπινο ργανισμό, ταμεῖο κοινωνικῆς πρόνοιας, πολιτικ δραστήριο γραφεῖο, πο δίνει συνεχς συνεντεύξεις κάνοντας δηλώσεις π παντς πιστητοῦ, χαμογελώντας πρὸς πάντας, ὥστε ὅλοι ν μᾶς συγχαίρουν κα ν μᾶς ἐπευφημοῦν. 

Πνεμα τελείως ντιευαγγελικό. 

β.  ἐκκοσμίκευση δεν ἐμφανίζεται σὰν ἀπ’ εὐθείας ἄρνηση το Θεοῦ, κι αὐτ εἶναι πο τν κάνει δυσδιάκριτη.

Δὲν βάλλει κατ μέτωπον.
Δν ἀρνεῖται τ δόγματα, ἀρνεῖται ὅμως τὸν ρθόδοξο τρόπο ζωῆς. 
δεολογικοποιε τ δόγματα κα δν τ θεωρε προτάσεις ζως.
Ἀποκόβει τ ζω ἀπ τὴν ἀλήθεια τς πίστεως. 
Κα ζε πως θέλει κα κατ τ δοκον. 

Ατ συνεπάγεται λλαγ θρησκείας, χωρς ξωτερικ λλαγ το δόγματος. 

γ. H ἐκκοσμίκευση εἶναι  πώλεια το πνεύματος

 τς ληθινς μετανοίας, ὁπότε  ἄνθρωπος παραμένει
στ ἐνταῦθα κα δὲν προχωρε στ κε, στν λλαγ ζωῆς. Χάνεται τ ἡσυχαστικ πνεῦμα το ἀσκητικο μόχθου,

το πένθους, τῶν δακρύων κα το γώνα γι τν κάθαρση. 

δ. Στν κκοσμίκευση  νθρωπος δν φλέγεται π τν πόθο ράσεως το Θεο. Δν ζητάει κάτι ψηλότερο κα βαθύτερο, εχαριστεται στ κατώτερο, στ λιγότερο.

ε.  αἵρεση τῆς κκοσμικεύσεως ἀξιολογε τὴν λατρεία κα τελικ τὴν ἴδια τὴν Ἐκκλησία, ς να φορέα μεταξ τν λλων, γι τὴν ἐξυπηρέτηση εἰδικῶν ἀναγκῶν. Ἀξιολογε μ τ μέτρο τς κοινωνικς χρησιμότητας σ σύγκριση μ τ κοινωνικ ργο τς παιδείας, τῶν σωφρονιστικν συστημάτων  τῆς στυνομίας. 

Παραποιε τ ρθόδοξο φρόνημα καὶ νοθεύει τ κκλησιαστικ κριτήρια.

 διότητα το χριστιανο δν εναι τότε «μωρία κα σκάνδαλο», ἀλλ «in».
Καταντ μι ἐξωτερικ φαρισαϊκ συμμόρφωση σ θικ πρότυπα, νταξη στ «κλμπ» τν καλν παιδιν, τν τακτοποιημένων, παράγοντας ὁμαλότητος, δηλ. ποκρισίας. 
 λόγος το Χριστοῦ: «ο τελῶναι κα α πόρναι προάγουσιν μς ες τν βασιλείαν τν Ορανν» τος φαίνεται κατανόητος.
Ο ἐκκοσμικευμένοι χριστιανο εἶναι οἱ χριστιανοὶ τοῦ Ντοστογιέφσκι, οἱ ὁποῖοι ν ξαναρχόταν  Χριστς, θ τν σταύρωναν πάλι.
Εναι κενοι, ο ποοι μολονότι εναι ντός τῆς κκλησίας,  Χριστς επε γι’ ατος «οκ οδα μς».
[….]

 ἐκκοσμίκευση ἐχθρός τῆς εὐσέβειας

Ἔτσι εἶναι.  κοσμικότητα δὲν ἔχει ν κάνει μ τὴν εὐσέβεια, μ τὴν πίστη, μ τὴν ἐκκλησιαστικ ζωή. Εναι μλλον ἀσέβεια, ποκρισία κα ἐμπαιγμός.

Εἶναι ρνηση τῆς χάριτος το Θεοῦ.
Εἶναι τ τερτίπια πο χρησιμοποιε  κοσμικς ἄνθρωπος

 γι ν μὴν τὸν ἐγγίσει  χάρι το Θεοῦ. 

α. Ἀπόρριψη τῆς Θεοφάνειας, τῆς σάρκωσης το Θεο. Βόλεμα στ φυσικ πίστη κα χι στὴν ποκάλυψη το Θεο ἐν Χριστ Ἰησοῦ.

 κόσμος δν ἐμπιστεύεται τ σωτηρία του στ Χριστό, λλ στν αυτό του, μέσα ἀπ τὴν γνώση κα τ ἐπιτεύγματά του. 

νθρωπισμς= θεΐα. 

β. Ὑποτίμηση το μοναχισμοῦ, ρνηση τς θεώσεως, το πολέμου κατ τν παθν. 

γ. «ρνηση το μαρτυρίου, ἄρνηση το προσωπικο μαρτυρίου στ ζω τῶν χριστιανῶν.

δ. «Ἄρνηση τῆς ἀγάπης στὸν ἁμαρτωλό. 

πολυτοποίηση τς θικς.

ε. «Ἄρνηση το συνοδικο συστήματος κα  δημιουργία παπικο πνεύματος μέσα στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθοδοξίας.

Βαπτίσεις εξπρές προς 1 ευρώ το λεπτό!

koly

Την εμπειρία της από τη βάπτιση της κόρης της,περιγράφει αναγνώστριά μας σε επιστολή που μας έστειλε.
Είναι απαράδεκτο στις δύσκολες εποχές που ζούμε να ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις κακές συμπεριφορές κάποιων ανθρώπων της Εκκλησίας που εννοείται ότι θα έπρεπε να έχουν μεγαλύτερη κατανόηση. Πρόσφατα βάφτισα την κορούλα μου….

. Αυτό το μυστήριο το περίμενα πως και πως και άργησε σχετικά να γίνει λόγω οικονομικών δυσκολιών.
Η εκκλησία της ενορίας μου βάφτιζε μόνον απογεύματα που ο σύζυγός μου δούλευε και έτσι επιλέξαμε κάποια άλλη. Δυστυχώς, όμως, από εκείνη την ημέρα δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα όσον αφορά το μυστήριο της βάπτισης, γιατί έγιναν όλα τόσο αστραπιαία, ώστε δεν προλάβαμε να το χαρούμε ούτε εμείς ούτε οι προσκεκλημένοι μας.

Η διάρκεια ήταν 20-30 λεπτά το πολύ, ενώ της μεγάλης μου κόρης σχεδόν 1 ώρα (όχι στην ίδια ενορία).

Το κουτσούρεμα ξεκίνησε από την αρχή, αλλά το αποκορύφωμα ήταν όταν φτάσαμε στην κολυμπήθρα. Εκεί πραγματικά ένιωσα ότι έτρεχα σε κατοστάρι. Ο παπάς ζήτησε απ’ τον κόσμο να κάνει ησυχία, να προσευχηθούμε όλοι μαζί για τη μικρή μου, αλλά δεν νομίζω να πρόλαβε κανείς να προσευχηθεί τη στιγμή που εκείνος δεν διάβασε ούτε τα μισά από όσα έπρεπε. Για πότε με έστειλε να γδύσω το παιδί, για πότε το βούτηξε, πότε το έντυσα ούτε που κατάλαβα, όχι μόνον εγώ αλλά και όλος ο κόσμος που παρακολουθούσε. Το μόνο που θυμάμαι είναι το άγχος που μου δημιούργησε η βιασύνη του και τα νοήματα των νεοκόρων για το τι έπρεπε να κάνω στο επόμενο δευτερόλεπτο.

 

Κάποια στιγμή μου είπε «μην αγχώνεστε, σε 5 λεπτά τελειώνουμε», λες κι αυτό που κάναμε ήταν αγγαρεία ή του είχαμε πει ότι βιαζόμαστε. Εμείς το μόνο που του είχαμε ζητήσει ήταν να είναι λίγο προσεκτικός όταν βάλει τη μικρή στην κολυμπήθρα γιατί κάνει ένα κράτημα αναπνοής όταν κλαίει και αν της έμπαινε νερό ή λάδι στο στόμα μπορεί να μην μπορούσα να τη βοηθούσα αμέσως.
Παρόλα αυτά εγώ του απάντησα ότι εμείς δεν αγχωνόμαστε. Έχω παρακολουθήσει τόσες βαπτίσεις και έχω νιώσει τη χαρά που ξεκινάει πάντα από το χαμόγελο και την τρυφερότητα του παπά προς το παιδί σε αυτή την πρώτη του επαφή με τα θεία, εκείνος όμως συνέχισε να τρέχει το μυστήριο αγέλαστος, σοβαρός, κι όταν τελικά άφησε τη μκρή στους νονούς μας είπε ένα ξερό να σας ζήσει και εξαφανίστηκε μέσα στο Ιερό. Ούτε λέξη παραπάνω. Πότε να της κάνω μπάνιο, αν θα την κοινωνήσω, τίποτε. Οι νεοκόροι μας έδειξαν που να σταθούμε για να χαιρετήσουμε τους καλεσμένους μας κι αφού τελείωσαν γρήγορα-γρήγορα τις δουλειές τους μας είπαν να βγάλουμε τα πράγματά μας έξω και κλείδωσαν τον ναό.

 

Α-Π-Α-Ρ-Α-Δ-Ε-Κ-Τ-Ο!! Θα έπρεπε να ντρέπονται.
Και φτάνω στο σημείο να αναρωτιέμαι, από τη στιγμή που δεν διαβάστηκαν τα λόγια που έπρεπε, αν το παιδί μου είναι βαπτισμένο. Έχει το δικαίωμα ο κάθε παπάς να κόβει λόγια από τα μυστήρια ανάλογα με τη διάθεσή του; Τι να πω;
Όσο για αυτό που λέει ο λαός «ο χρόνος είναι χρήμα», έχει απόλυτο δίκιο δυστυχώς!
Όταν πήγαμε πριν το μυστήριο να υπογράψουμε, ο παπάς ρώτησε: «Οι νονοί θα δώσουν κάτι για το ναό, για τους νεοκόρους;»
«20 ευρώ, αυτά έχουμε», απάντησαν εκείνοι.
Λ-Ι-Γ-Α!!! Τελικά, ήταν πολύ λίγα σε σχέση με αυτά που περίμενε να πάρει. Μάλλον το μυστήριο από κάποιους πρέπει να κοστολογείται 1 ευρώ το λεπτό και άνω.

 

Λυπάμαι…Λυπάμαι πολύ που υπάρχει τόση αμαρτία σε αυτόν το χώρο, όπου εκατομμύρια κόσμος προσεύχονται στο Θεό και προσφέρουν από το υστέρημά τους πλέον για να ανάψουν ένα κεράκι.
Χαίρομαι όμως, γιατί ο Θεός έχει για στέγη του τις ανθρώπινες καρδιές και όχι τις εκκλησίες και έτσι κρατιέται μακριά από όλα αυτά και βλέπει!!! Ελπίζω!!!
http://www.zo2.gr

Ειδική αποστολή στην Ουκρανία (Στα χρόνια της δουλείας, αλλά επίκαιρη όσο ποτέ…)

damask_stoyd1

Παρουσιάζει κάποιο μικρό ενδιαφέρον -παρά την παλαιότητά του- διότι σχετίζεται με το φαινόμενο του οικουμενισμού, που έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις στις ημέρες μας.

Αναφέρεται στην αντιπαπική δράση του Αγίου Δαμασκηνού του Στουδίτου -η οποία τεχνιέντως αποσιωπάται– , επισκόπου Λητής και Ρεντίνης, και του οποίου η μνήμη εορτάζεται στις 27 του μηνός Νοεμβρίου.

Εορτή αγίου, μίμησις Αγίου…

 

Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ

Οι Άγιοι είναι οι πνευματικοί μας οδοδείκτες. Τον δρόμο του Θεού, αυτοί μας τον δείχνουν. Και μας τον δείχνουν όχι βεβαίως ακαδημαϊκά, αλλά μέσα από την πνευματική τους εμπειρία. Με τις διδαχές τους και προπάντων με την ίδια τους την ζωή.

Οι Άγιοι, δηλαδή οι Άνθρωποι του Θεού, είναι οι δάσκαλοί μας και οι βοηθοί μας στον αγώνα για την κάθαρση, τον φωτισμό και την θέωση. Οι αγώνες τους οι πνευματικοί και οι διδασκαλίες τους έχουν ισχύ διαχρονική και ο λόγος τους είναι πάντοτε σύγχρονος, ακέραιος και ασφαλής.

Είναι θαυμαστό, το πόσο επίκαιροι αναδεικνύονται κάθε φορά, που καλούνται να δώσουν απαντήσεις σε προβλήματα είτε προσωπικά είτε γενικά της ζωής της Εκκλησίας μας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της επικαιρότητας του λόγου και των έργων των Αγίων μας αποτελεί ένας Άγιος καταγόμενος από την καρδιά της Μακεδονίας μας, από την Θεσσαλονίκη. Τον γιορτάζουμε στις 27 Νοεμβρίου και ονομάζεται Δαμασκηνός. Είναι ο Άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης, Επίσκοπος Λητής και Ρεντίνης.

Γεννήθηκε το 1520 στην Πόλη του Αγίου Δημητρίου. Σπούδασε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και εκάρη μοναχός στην Αδελφότητα των Στουδιτών και στα 1560 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Λητής και Ρεντίνης. Το σύγγραμμά του με τον τίτλο »Θησαυρός» στήριξε αποφασιστικά το δούλο Γένος και απέτρεψε τον εκτουρκισμό των Ορθοδόξων Βουλγάρων.

Ο Γερμανός θεολόγος Στέφαν Γκέρλαχ, μολονότι εχθρικός προς την Ορθοδοξία, μας βεβαιώνει, ότι ο Άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης ήταν ένας από τους τρεις πιο μορφωμένους Ορθοδόξους Κληρικούς της εποχής του και μάλιστα ο πιο επαινετός »λόγω της ιδιαιτέρας μετριοφροσύνης, ολιγάρκειας και των άλλων αρετών του».(1)

Και πώς, αυτός ο »λαμπράς παιδείας και άμετρης ταπεινοφροσύνης Επίσκοπος», από τα μέρη του Λαγκαδά βρέθηκε στα μέρη της Μικράς Ρωσσίας, στην σημερινή Ουκρανία, δηλαδή;

Βρέθηκε εκεί ως ειδικός απεσταλμένος και έμπιστος του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως για την αντιμετώπιση ενός πολύ μεγάλου και σοβαρού προβλήματος.

Και ποιο ήταν το εξαιρετικό αυτό πρόβλημα, για το οποίο στάλθηκε στην Ουκρανία, ως έξαρχος, ο Άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης;

Από ποιόν κίνδυνο, έσπευσε ο Άγιος Επίσκοπος Λητής και Ρεντίνης, να σώσει τους Ορθοδόξους της Ουκρανίας;

Ο κίνδυνος προερχόταν από τους παπικούς και από την διάδοση της παναίρεσης του παπισμού. Μισσιονάριοι του πάπα διασκορπίστηκαν τότε σε ολόκληρη την χώρα και βάλθηκαν να παρασύρουν τους Ουκρανούς Ορθοδόξους διαδίδοντας τις ολέθριες κακοδοξίες τους.

Η αποστολή του Αγίου Δαμασκηνού του Στουδίτη ήταν να αντιμετωπίσει την δράση των αιρετικών Λατίνων και να προστατέψει τους Ορθοδόξους Ουκρανούς από τις πλάνες του Βατικανού.

Ο αγώνας δεν ήταν εύκολος. Ο Άγιος είχε να παλέψει με τους ικανότερους και πλέον επιτήδειους συνεργάτες του πάπα. Το Πατριαρχείο το εγνώριζε αυτό πολύ καλά, γι΄αυτό και δεν απέστειλε τον οποιοδήποτε, αλλά διάλεξε προς τούτο την »σοφία των Ελλήνων».

Ο αγώνας για την αντιμετώπιση της αιρετικής προπαγάνδας των παπικών κράτησε για τον Επίσκοπο Δαμασκηνό επτά ολόκληρα χρόνια. Από το 1565 έως το 1572. Η κατάρτισή του, οι αρετές του και προπάντων η αγιότητά του έσωσαν τους Ορθοδόξους Ουκρανούς από την αίρεση του ρωμαιοκαθολικισμού και έδωσαν ένα καλό μάθημα στους μέχρι σήμερα αμετανόητους παπικούς.

Η επικαιρότητα του βίου και των διδαχών του Αγίου Δαμασκηνού του Στουδίτου, Επισκόπου Λητής και Ρεντίνης, είναι τόσο φανερή και κατανοητή, που καθιστούν τις εξηγήσεις εντελώς περιττές.

Το συμπέρασμα είναι, ότι οι αγώνες του και η διδασκαλία του, αναφορικά με τα τεκταινόμενα αυτές τις ημέρες στην Πόλη των Ονείρων μας, δεν μπορεί παρά να ορίσουν, ως Ορθοδόξων, και την δική μας στάση.

Η Εκκλησία μας, άλλωστε, το τονίζει καθαρά: »Εορτή Αγίου, μίμησις Αγίου». Και ο νοών, νοήτω.