ΠΩΣ ΝΑ ΛΕΜΕ «ΟΧΙ»

158
Ἀφοῦ ντρεπόμαστε νά εἴμαστε διαφορετικοί
ΠΩΣ ΝΑ ΛΕΜΕ «ΟΧΙ»
Ἡ ἐπέτειος τῆς 28ης Ὀκτωβρίου μᾶς ὑπενθυμίζει ἀρχαῖα μεγαλεῑα. Μᾶς θυμίζει τούς προγόνους μας, οἱ ὁποῖοι στάθηκαν στό πλάϊ τοῦ κυβερνήτου τους, Ἰωάννη Μεταξᾶ, καί οἱ ὁποῖοι δέν τοῦ ἄφησαν ἄλλη ἐπιλογή παρά νά πεῖ τό ἱστορικό ΟΧΙ στά τελεσίγραφα καί στίς ἀπειλές τῶν πάνοπλων Ἰταλῶν καί Γερμανῶν.
Αὐτή εἶναι ἡ ἱστορική μνήμη, ἡ ὁποία σέ ὑγιεῖς ἀνθρώπους δρᾷ ἐνθαρρυντικά, ἐξασφαλίζει τήν ταυτότητά τους καί τούς ὑποκινεῖ στή μίμηση. Ἀντιθέτως δέ σέ ἀσθενεῖς ἀνθρώπους γίνεται αἰτία καί ἀντικείμενο ντροπῆς.
Καί ὑγιεῖς εἴμαστε ἄν καί ἐφ ‘ὅσον δέν εἴμαστε ἐκ τοῦ κόσμου τούτου, ἀλλά ἔχουμε ἀποδεχθεῖ τό κάλεσμα τοῦ Κυρίου: Εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἄν τό ἴδιον ἐφίλει · ὅτι δέ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ’ ἐγώ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου, διά τοῦτο μισεῖ ὑμᾶς ὁ κόσμος. (Ἰωαν. Ιε 19). Ἐπί πλέον μᾶς διευκρινίζει, ὅτι δικοί Του εἶναι ὅσοι ποιοῦν τό θέλημά Του καί τηροῦν τίς ἐντολές Του: Καί περιβλεψάμενος κύκλῳ τούς περί αὐτόν καθημένους λέγει · ἴδε ἡ μήτηρ μου καί οἱ ἀδελφοί μου · ὅς γάρ ἄν ποιήσῃ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, οὗτος ἀδελφός μου καί ἀδελφή μου καί μήτηρ ἐστί. (Μάρκ. Γ 34-35)
Ἄρα διαφέρουμε ἀπό τόν κόσμο, καί ἡ διαφορετικότητα γίνεται ἀντιληπτή, ἐκτός ἄν τήν ἀρνούμαστε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, ὑπακούοντες καί ἀκολουθοῦντες τή μόδα τῆς κάθε ἐποχῆς.
Οἱ πρῶτοι Χριστιανοί ἔγιναν ἀντιληπτοί ἀπό τόν τρόπο ζωῆς τους, καί μάλιστα ὄχι τόσο ἀπό τό τί ἔκαναν, ὅσο ἐξ αἰτίας αὐτῶν πού δέν δέχθηκαν νά κάνουν. Γιά τίς λατρευτικές συνάξεις τους, γιά τίς ἀγάπες, γιά τήν ταφή τῶν κεκοιμημένων τους ἔσκαψαν κατακόμβες, γιά νά διαφυλάξουν τήν ἱερότητα τοῦ χώρου καί τῆς λατρείας ἀπό τά περίεργα καί συχνά ἐχθρικά βλέμματα τῶν ἐθνικῶν καί εἰδωλολατρῶν.
Αὐτοί δέ οἱ εἰδωλολάτρες δέν ἐνοχλήθηκαν τόσο ἀπό αὐτές τίς ὑπόγειες συνάξεις, ὅσο ἀπό τή μή συμμετοχή τῶν Χριστιανῶν στά δημόσια δρώμενά τους καί κυρίως στή λατρεία καί στίς θυσίες πρός τιμή τῶν εἰδώλων. Νά, τί σημασία ἔχει τό ΟΧΙ ἀπό τότε! (Στ 18 Ματθ.) Ἐπειδή τό τί κάνουμε, τό κάνουμε ἐν τῷ κρυπτῷ, ἡ ἄρνησή μας ὡστόσο γίνεται ἐν τῷ φανερῷ. Τό ἀποτέλεσμα τῆς ἀρνήσεως πολλάκις ὁδήγησε τούς πιστούς στό Μαρτύριο, καί δι ‘αὐτοῦ στήν διάδοση τῆς ἀληθοῦς πίστεως (π.χ. τά Μαρτύρια τοῦ Ἁγ. Γεωργίου καί τῆς Ἁγ. Παρασκευῆς, πού ἔγιναν αἰτία μεταστροφῆς καί τῶν δημίων καί μελῶν τῶν αὐτοκρατορικῶν οἰκογενειῶν) .
Μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου οἱ ἀγῶνες γιά τή δημιουργία καταλλήλων συνθηκῶν γιά τή βίωση τῆς πνευματικῆς ζωῆς ἔφερε -τοὐλάχιστον στό Ἀνατολικό τμῆμα τῆς Ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας- καρπούς. Ἡ ἐπικράτηση τοῦ «διά τοῦ Σταυροῦ» πολιτεύματος ἔβγαλε τούς Χριστιανούς ἀπό τίς Κατακόμβες καί τούς ἔδωσε τήν δυνατότητα νά ὀργανώσουν καί τή δημόσια ζωή σύμφωνα μέ τίς Ὁδηγίες τοῦ Θεοῦ.
Ἀπό ἐκείνην τή στιγμή καλούμεθα συνεχῶς νά διαφυλάττουμε αὐτή τήν κατάκτηση. Συνεχῶς ἡ Ἐκκλησία μας δέεται ὑπέρ τῶν ἀγωνισαμένων ἐν τοῖς ἱεροῖς τοῦ Γένους ἡμῶν ἀγῶσιν. Συνεπῶς εἴμαστε ὑποχρεωμένοι ἀπέναντι στούς ἁγίους προγόνους. Ὅποιος προσπαθεῖ νά καταπολεμήση τά ἱερά κεκτημένα μας πρέπει νά συναντήση τό ΟΧΙ μας. Αὐτό ἐκ μέρους μας εἶναι ὁ ἐλάχιστος φόρος τιμῆς ἀπέναντι στούς ἀνά τούς αἰῶνες μάρτυρες τῆς Πίστεως, ἀλλά καί ἡ ἐλάχιστη ὁμολογία πίστεως.
Ἐπειδή αὐτή ἡ ὄντως χριστιανική στάση μᾶς ἔχει μεταδοθεῖ ἀπό γενεά σέ γενεά δέν μποροῦμε νά τήν ἀποβάλλουμε ἐντελῶς. Σέ ἀνάμιξη ὅμως μέ τίς προσωπικές ἀτέλειες καί ἀδυναμίες μας διαστρέφεται. Ἡ διαφορετικότητα, ἐπειδή δέν εἴμαστε ἐκ τοῦ κόσμου τούτου, μέ τήν ἀδυναμία νά ποῦμε ΟΧΙ στά τοῦ κόσμου τούτου, ἐκφράζεται ἀλλιῶς, γίνεται ἐπιδειξιομανία: ἐπιδεικνύουμε τήν ἐξουσία, τήν σωματική ὀμορφιά καί εὐρωστία – πολλάκις μέ τήν ἀλόγιστη καί ὑπερβολική χρήση καλλωπιστικῶν καί ἀναβολικῶν- τίς γνώσεις, τήν ἔξαλλη ἐνδυμασία, μόνο καί μόνο νά φαινόμαστε ἐνῶ δέν εἴμαστε διαφορετικοί. Ξέρουμε ἀλήθεια ἕναν Ἅγιο ἤ μία Ἁγία τῆς Ἐκκλησίας μας, πού φερόταν ἔτσι ἤ ἀπεικονίζεται ἔτσι? ΤΟ ἀντίθετο! Σήμερα πού χαράζω αὐτές τίς λίγες γραμμές ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τόν Ὅσιον Κυριακόν τόν Ἀναχωρητήν, ὁ ὁποῖος, ὄχι μόνο δέν ἤθελε νά ἐπιδεικνύεται – σύμφωνα μέ τούς συναξαριστές εἶχε ἔκτακτα χαρίσματα πνευματικά καί σωματικά- ἀλλά κατέλιπε τήν πατρίδα του, τήν Κόρινθο, καί περιόδευε μέχρι τό βαθύ γήρας του. Ἡ τελευταία μετακίνησή του ἔγινε ὅταν ἦταν στήν ἡλικία τῶν ἐτῶν 99, ὅλο καί βαθύτερα στήν ἔρημο σέ ὅλο καί σέ πιό ἀπομονωμένα μέρη, ἀρνούμενος ἐμπράκτως τά μάταια τοῦ κόσμου.
Δέν θά φθάσουμε ἐκεῖ, ἀλλά τοὐλάχιστον νά προσβλέπουμε ἐκεῖ γιά νά μή φθάσουμε στό ἄλλο ἄκρο, στό νά μή μποροῦμε νά ποῦμε τό παραμικρό ΟΧΙ καί νά ἐκφράζουμε τήν διαφορετικότητά μας μέ … ἐξαλλότητες!
π. Γεώργιος Χάας
«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Ἀρ. Τεύχους 158
Ὀκτώριος 2015

Aπαράδεκτη ενέργεια Αγιορείτικης Μονής!!!!!!!!!!!!!!!

αγία ζώνη 001
————————————————————————————————————————————-
Σε μηνιαία εκκλησιαστική εφημερίδα,(που κυκλοφορεί στα περίπτερα),στο φύλλο του Σεπτεμβρίου 2015 δίνεται ως προσφορά η κορδέλα από την Τιμία ζώνη της Παναγίας και μάλιστα όπως φαίνεται στην παρακάτω φωτογραφία,διαφημίζεται η προσφορά στην πρώτη σελίδα του αναφερθέντος εντύπου.. Στην σελίδα 26 της εφημερίδας γράφεται σχετικά. «Όταν προτείναμε στον γέροντα της Μονής…..να προσφέρει μέσω της εφημερίδας την Τιμία Ζώνη ως ευλογία εκείνος αρχικά ήταν διστακτικός .Και με το δίκιο του. Το μοναστήρι και η αδελφότητα τα τελευταία χρόνια έχουν βρεθεί στο στόχαστρο των εκφραστών του μυστηρίου της ανομίας. Ωστόσο ο δισταγμός του εκάμφθη όταν αναλυτικά του παρουσιάσαμε τον αριθμό των γυναικών που ταλαιπωρούνται από την ατεκνία και ταυτόχρονα του γνωστοποιήσαμε σειρά θαυμάτων με γυναίκες που απέκτησαν παιδί, φορώντας την Τιμία Ζώνη της Παναγίας……»
Η ενέργεια αυτή θεωρείται απαράδεκτη και για τους εξής λόγους.
Α. Από πότε ο έντυπος τύπος απόκτησε και την δυνατότητα να μοιράζει ευλογίες; Και μάλιστα ευλογίες που προέρχονται από ιερά Κειμήλια; (Ενημερωτικά σημειώνουμε ότι οι κορδέλες αυτές ευλογήθηκαν, ακολουθώντας ειδικό τυπικό, από την Τιμία Ζώνη της Παναγίας και απόκτησαν Χάρη, γι΄αυτό και έχουν στους πιστεύοντας και θαυματουργές ιδιότητες.Πρόκειται δηλαδή για ιερό  αντικείμενο).
Β. Είναι γνωστό «τοις πάσι» ότι τα έντυπα ΜΜΕ διακινούνται από πρακτορεία μαζί (σωρηδόν) με κάθε λογής άλλα έντυπα και μάλιστα άσεμνου και ανήθικου περιεχομένου. Επομένως μια τέτοια ενέργεια συγχρωτισμού της συγκεκριμένης εφημερίδας με την κορδέλα της Τιμίας Ζώνης με τα παραπάνω έντυπα αποτελεί ΚΡΑΥΓΑΛΕΑ ΑΣΕΒΕΙΑ.(Προσωπικά βρήκα την εφημερίδα σε περίπτερο,πεταμένη σε μια γωνία,δίπλα σε άσεμνα περιοδικά)
Γ. Γνωρίζω ότι η συγκεκριμένη Μονή προσφέρει αφιλοκερδώς στους προσκυνητές για ευλογία και βοήθεια κορδέλες από την Τιμία Ζώνη, αν ζητηθούν είτε προσωπικά είτε δια αλληλογραφίας. Όμως πιστεύω ότι η προσφορά αυτή της συγκεκριμένης εφημερίδας αύξησε την κυκλοφορία της,οπότε χρησιμοποιήθηκε η Τιμία Ζώνη  και το πρόβλημα της ατεκνίας των ζευγαριών,για καθαρά εμπορικούς σκοπούς.
Δ. Το πρόβλημα της ατεκνίας είναι από τα πιο δύσκολα προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει ένα ζευγάρι, αλλά και ένας Πνευματικός. Όσα ζευγάρια αποφασίσουν να ακολουθήσουν για την λύση του προβλήματος και τον δρόμο της πίστης και του θαύματος, πρέπει να γνωρίζουν τις προϋποθέσεις και να ακολουθήσουν τον τρόπο που θα τους υποδείξει ο πνευματικός τους. Τέτοιες ενέργειες ,σαν την παραπάνω, καλλιεργούν την ΑΓΥΡΤΕΙΑ ,αφού καλλιεργείται η χωρίς επίγνωση πίστη. Τι έχει να πει η εφημερίδα σε αυτούς που ακολούθησαν την συνταγή της αλλά παιδιά δεν απέκτησαν;
Ε. Η κορδέλα της Τιμίας Ζώνης εύκολα έρχεται στα χέρια όσων ασχολούνται με τις γητείες και κάθε είδους μαγείας.
Παρακαλούμε την Μονή να διορθώσει αυτή την ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ, να αποσύρει το συντομότερο τα έντυπα της εφημερίδος και να επιστραφούν πίσω στην Μονή οι κορδέλες της Τιμίας Ζώνης. Και αν επιθυμεί να συμβάλλει στην λύση της ατεκνίας των νέων ζευγαριών, να ακολουθήσει τους ενδεδειγμένους εκκλησιαστικούς τρόπους.
ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ!!!!!!!!!!!!!!ΑΙΔΩΣ.Ο ΣΚΟΠΟΣ ΔΕΝ ΑΓΙΑΖΕΙ ΤΑ ΜΕΣΑ.

π.Δημήτριος  Αθανασίου.

Ο ΣΥΝΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΟΥ ΜΥΡΟΒΛΥΤΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Η e- βιβλιοθήκη

ελεουσα
ΘΕΟΤΟΚΟΣ Η ΕΛΕΟΥΣΑ ΣΤΟΝ ΝΑΟ ΤΟΥ ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2015

Κωνσταντίνου Ἀρμενόπουλου, νομοφύλακος καί κριτή τῆς Θεσσαλονίκης ἀπό τό 1347, Λόγος Ἐγκωμιαστικός στόν ἅγιο Δημήτριο τόν Μυροβλύτη, πού ἐκφωνήθηκε στόν ναό τῆς Θεοτόκου Ἀχειροποιήτου τῆς Θεσσαλονίκης κατά την παραμονή τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Δημητρίου
[…] Ἡ πόλη σας ἡ Θεσσαλονίκη ὅμως γι’ αὐτὴν τὴν εὐστροφία τοῦ πνεύματος καὶ τὴ σοφία ἡ ἴδια ἀναγνωρίζεται συνάμα καὶ ἀπὸ ὅλα καὶ ἀπὸ ὅλες, καὶ τὰ ἔθνη καὶ τὶς πόλεις, ὅσα καὶ ὅσες ὑπάρχουν σὲ κάθε μέρος τῆς οἰκουμένης, καὶ θαυμάζεται πολὺ καθὼς πρέπει, ὄχι μόνο γιατὶ ἔχει συνθέσει τέτοια προεόρτια μὲ ἄσματα ἀνώτερα ἀπὸ λόγο…

γιατὶ κατάλαβε ὅτι ὁ πολιοῦχος της ἅγιος Δημήτριος, ἡ μεγάλη δόξα τῶν μαρτύρων, ἐκεῖνο ποὺ ταιριάζει σ’ αὐτὴν καὶ τὸν λατρεύει μὲ διαφορετικὸ τρόπο, γιορτάζει μαζὶ καὶ δοξάζεται μὲ τὴ Θεομήτορα, ποὺ εἶναι πράγματι ἀνώτερη ἀκόμη καὶ ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους στὸν οὐρανό.

αγ δημητριος
Γιατὶ ἡ Θεσσσαλονίκη μόνη, μιὰ…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 443 επιπλέον λέξεις

Ομιλία για τη ζωή του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου.(ομιλητής κ. Ανέστης Κεσελόπουλος, Ομ. Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ)

Ομιλητής κ. Ανέστης Κεσελόπουλος, Ομ. Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ., οποίος τόνισε στη γλαφυρή και γεμάτη βιώματα από την προσωπική του επικοινωνία με τον Όσιο Παΐσιο ομιλία του, ότι ο τόπος μας δεν έπαψε να έχει αγίους. Αναφέρθηκε επιγραμματικά στο βίο του Αγίου Παϊσίου (1924-1993), ενός από τα 9 τέκνα των Προδρόμου και Ευλαμπίας Εζνεπίδη, από τα Φάρασα της Καππαδοκίας, στη βάπτισή του από τον Όσιο Αρσένιο τον Καππαδόκη, στην προσφυγιά του στην Κέρκυρα αρχικά και στη συνέχεια στην Κόνιτσα, και στον μοναχικό βίο του από το 1953 στο Άγιο Όρος, την Κόνιτσα, το Σινά και ξανά στο Άγιον Όρος.