Γένεση (Ιω.Καρδάση)

big-bang

Εισαγωγικά

Είναι σύνηθες, να επικρατεί μεταξύ των Χριστιανών μια αοριστία όσον αφορά την εξελικτική ορολογία. Άλλοι χρησιμοποιούν διαφορετικές λέξεις από των Εξελικτικών, για να κάνουν αισθητή την αντίθεσή τους στην αθεϊστική εξέλιξη και άλλοι χρησιμοποιούν τις ίδιες εκφράσεις, αλλά με μια σωστή έννοια, με ένα σωστό περιεχόμενο, διαφορετικό από των άθεων εξελικτικών. Ποιος έχει δίκιο;

Όπως στο κάθε τι, έτσι και εδώ, η πεποίθηση είναι ότι οι λέξεις που ήδη χρησιμοποιούνται από όλους τους επιστήμονες, δεν πρέπει να αποφεύγονται, αλλά να χρησιμοποιούνται και από τους πιστούς. Αλλά όπου υπάρχει αοριστία, πρέπει να τονίζουμε τη σωστή, τη χριστιανική διάσταση αυτών των λέξεων, το σωστό περιεχόμενό τους, και οι λέξεις αυτές να νοηματοδοτούνται από την πίστη, παρά να γίνονται έρμαιο των αθεϊστών, σε μια κακή χρήση τους.

Οι άγιοι Πατέρες και οι Απόστολοι, έδωσαν το δικό τους παράδειγμα στην ιστορία.

Η λέξη: «πρόσωπο», κάποτε είχε μια άλλη, διαφορετική έννοια από τη σημερινή. Σήμαινε για την αρχαία ειδωλολατρία το «προσωπείο», τη «μάσκα». Όμως οι Καππαδόκες Πατέρες δεν απέρριψαν αυτή τη λέξη. Την πήραν και της έδωσαν ένα νέο περιεχόμενο, αυτό που έχει σήμερα! Δεν είπαν: «είναι ειδωλολατρική, άρα την απορρίπτουμε». Αντιθέτως, τη χρησιμοποίησαν με μια σωστή έννοια, για να αποδώσουν το μυστήριο των προσώπων της Αγίας Τριάδας!

Κατά τον ίδιο τρόπο, η λέξη: «υπόσταση» είχε για την αρχαία ειδωλολατρική φιλοσοφία, την αντίθετη έννοια, από αυτή που έχει σήμερα, την έννοια δηλαδή που της προσέδωσαν οι άγιοι Πατέρες. Σήμαινε την ουσία μάλλον, παρά το πρόσωπο. Και με αυτή την αρχαιότερη έννοια είχε καταγραφεί από τον απόστολο Παύλο στην αρχή του πρώτου κεφαλαίου της προς Εβραίους επιστολής. Κι όμως η έννοια αυτή από τους αγίους Πατέρες αντιστράφηκε, και έφθασε να σημαίνει για τη Θεολογία, το πρόσωπο και όχι την ουσία!

Ομοίως είχαν πράξει νωρίτερα και οι άγιοι Απόστολοι. Ο απόστολος Ιωάννης, ξεκινάει την προς Ιωάννην επιστολή του, κατονομάζοντας τον Κύριο Ιησού Χριστό, ως «Λόγο». Δεν είναι ανακάλυψη του Ιωάννη αυτή η λέξη. Πρόκειται για μια λέξη που ήδη χρησιμοποιούσαν για τη Θεότητα οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι. Και αυτή τη λέξη, ο άγιος Ιωάννης την πήρε, και της προσέδωσε την αληθή θεολογική της σημασία, ξεκαθαρίζοντας ότι αυτός ο Λόγος του Θεού, δεν είναι δυνατόν να είναι οποιοσδήποτε άλλος, από τον Κύριο Ιησού Χριστό. Το ίδιο οφείλουμε να κάνουμε και στην προκειμένη περίπτωση!

Η λέξη «Εξέλιξη», είναι αλήθεια ότι βαρύνεται με ένα αθεϊστικό παρελθόν, εξ αιτίας της μακροχρόνιας χρήσης της από τους άθεους, εναντίον της πίστης. Όμως γιατί θα έπρεπε να αφήσουμε μια επιστημονική λέξη να γίνει λάφυρο στα χέρια των απίστων και να μην της δώσουμε το σωστό Χριστιανικό περιεχόμενο που αρμόζει σε μια Επιστημονική Θεωρία; Εάν τόσοι συγχριστιανοί μας κόπτωνται, ότι ακολουθούν το παράδειγμα των αγίων Πατέρων και Αποστόλων, γιατί να μην το ακολουθήσουν και σε αυτό; Γιατί σήμερα δεν έχουμε να κάνουμε με φιλοσοφία και ειδωλολατρία και τα θέματα αυτά έχουν κορεσθεί στα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια. Όμως, σήμερα έχουμε να κάνουμε με γνωσιολογικούς τομείς της επιστήμης, στα οποία οφείλει η Εκκλησία να δώσει τη δική της σωστή διάσταση, σε αθεϊστικές ακρότητες και διαστρεβλώσεις της πραγματικότητας.

Θεωρούμε λοιπόν λάθος, να επιτίθενται ορισμένοι Χριστιανοί αδιάκριτα, στην «Εξελικτική Θεωρία». Αντί γι’ αυτό, ας επιτεθούν ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ στην «Αθεϊστική Εξέλιξη», και όχι στην «Εξέλιξη» αδιάκριτα! Δεν φταίει σε τίποτα η θεωρία αυτή, αν γίνεται κακή χρήση της από τους αθεϊστές. Γιατί να τους τη χαρίσουμε; Ας αποδώσουμε τη λέξη Εξέλιξη με τη σωστή φυσική της  σημασία, της ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗΣ από το Θεό Εξέλιξης! Την έννοια της Εξελικτικής Δημιουργίας, του τρόπου που ο Θεός δημιούργησε τα πλάσματα της γης!

Αντί να αρνούνται ορισμένοι Χριστιανοί τη φράση: «Φυσική Επιλογή», ας αρνηθούν την «τυφλή φυσική επιλογή». Και ας ξεκαθαρίσουμε προς πάσα κατεύθυνση, ότι Ο ΘΕΟΣ ΕΧΕΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΕΙ ΤΟ DNA των πλασμάτων της γης, να βελτιώνεται με τις συνθήκες του περιβάλλοντος.

Αντί να αρνούνται ορισμένοι την έννοια της «τυχαιότητας», που επικρατεί σε έναν πιθανοκρατικό κόσμο στον οποίο ζούμε, ας αποδώσουν στην τυχαιότητα την ορθή Χριστιανική της έννοια, της ΘΕΙΑΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ, και της ΘΕΙΑΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ, που ενεργεί μέσω των Λόγων των Όντων στο κάθε τι, ακόμα και στο τελευταίο σπουργίτι που πέφτει!

Τουλάχιστον εμείς δεν είμαστε διατεθειμένοι να παραδώσουμε τους επιστημονικούς όρους σε κακή και αυθαίρετη αθεϊστική χρήση. ΕΜΕΙΣ οι άνθρωποι φτιάχνουμε τους όρους, και ΕΜΕΙΣ οι άνθρωποι τους δίνουμε το περιεχόμενο που τους αρμόζει, για να απηχούν την επιστημονική πραγματικότητα, και την πραγματικότητα ενός κόσμου πλασμένου από την Παντοδυναμία και τη βούληση του Θεού. Ας δώσουμε λοιπόν για μια φορά ακόμα το φως του Χριστού στον κόσμο, δείχνοντας το σωστό δρόμο και στην επιστημονική διάσταση της έκφρασης της ανθρώπινης γνώσης, που είναι και η ευθύνη των Χριστιανών της επιστημονικής εποχής μας.

————————————————————————————————————————-

     Γ Ε Ν Ε Σ Η

 

                                                Ερωτηματολόγιο

 

Πάνω στη συμφωνία του βιβλίου της Γένεσης και των σχετικών  Πατερικών κειμένων   αφ’ ενός και των αντίστοιχων σύγχρονων ανακαλύψεων της Επιστήμης (Ανθρωπολογίας, Αστρονομίας, Βιολογίας, Γενετικής, Γεωλογίας, Κοσμολογίας, Παλαιοντολογίας κ.ά.) αφ’ ετέρου.

 

ΕΡΩΤΗΣΗ: «Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην» (Γέν. 1. 1). Αυτό σημαίνει, ότι ο Θεός αρχικά δημιούργησε τον ουρανό που βλέπουμε και τη γη που πατάμε;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Όχι ακριβώς. Σημαίνει: Με την έναρξη του χρόνου, ο Θεός δημιούργησε το χώρο (=ουρανό) και την ύλη (=γη) (Αρχιμ. Αστέριου Χατζηνικολάου, Θεολόγου-Φυσικού, Αρχή και Τέλος του Κόσμου, σελ. 77). Και αυτό έγινε, διότι κατά την κβαντική διακύμανση του κενού διαπιστώνονται αναταράξεις, που υπακούουν στους νόμους των πιθανοτήτων και οι οποίες μετασχηματίζουν τον χωροχρόνο σε ύλη εκλύοντας τεράστια ποσά ενέργειας και εντροπίας (που είναι ο βαθμός αταξίας ενός συστήματος). Αυτό καλείται Μεγάλη Έκρηξη (Big Bang) και έχει προσδιοριστεί, ότι έγινε 13.7 δις χρόνια πριν (με περιθώριο λάθους 1%). Από το χρόνο 0 sec μέχρι το χρόνο 10-43 sec, μέχρι τον οποίον χρόνο μπορεί η Επιστήμη να πάει πίσω, στο διάστημα αυτό δεν ισχύουν οι νόμοι των Μαθηματικών και της Φυσικής, γιατί υπάρχει άπειρη ενέργεια, μη μετρήσιμη. Στο χρόνο 10-43 sec έχουμε τον πρώτο σχηματισμό υποατομικών σωματιδίων μη ύλης. Από τον χρόνο 10-35 sec από την Έκρηξη και μετά έχουμε τρομακτική επιτάχυνση και διόγκωση του Σύμπαντος με ασύλληπτους ρυθμούς της τάξης του 1050 φορές! (πληθωρισμός) και έκλυση τρομακτικής ενέργειας και φωτός.

ΕΡ: «η δε γη ην αόρατος και ακατασκεύαστος και σκότος επάνω της αβύσσου, και πνεύμα Θεού επεφέρετο επάνω του ύδατος. και είπεν ο Θεός γεννηθήτω φως και εγένετο φως. και είδεν ο Θεός το φως, ότι καλόν και διεχώρισεν ο Θεός ανά μέσον του φωτός και ανά μέσον του σκότους. και εκάλεσεν ο Θεός το φως ημέραν και το σκότος εκάλεσε νύκτα. και εγένετο εσπέρα και εγένετο πρωί, ημέρα μία» (Γέν. 1. 2-5). Η γη που πατάμε δεν είχε δημιουργηθεί, ενώ υπήρχαν νερά. Τότε ο Θεός δημιούργησε τον Ήλιο με το φως του και διαχώρισε την ημέρα από τη νύκτα και είδε ότι το φως ήταν καλό και όλα αυτά την 1η ημέρα της Δημιουργίας. Η δε ημέρα είχε φυσικά 24 ώρες.

ΑΠ: Όχι ακριβώς. Η ύλη πράγματι ήταν αόρατη και δεν είχε δημιουργηθεί ακόμη, μόνον ενέργεια και φως, τρομακτικό φως (καλό, αλλά όχι πολύ καλό, ούτε άριστο) υπήρχε. Πράγματι, για 300 εκ. χρόνια από την Έκρηξη δεν υπήρχε ύλη. Τα πρώτα άτομα ύλης εμφανίστηκαν 13.4 δις χρόνια πριν, οπότε αρχίζει η δημιουργία των αστέρων και του ηλιακού μας συστήματος. Ως 1η ημέρα δε δεν νοείται η σημερινή με 24 ώρες, αλλά η περίοδος των 300 εκ. ετών από τη μεγάλη Έκρηξη μέχρι την έναρξη δημιουργίας της ύλης. Εξ άλλου η γη δημιουργήθηκε πολύ αργότερα (4.6 δις χρόνια πίσω), οπότε τότε λόγω της ταχύτερης περιστροφής της η ημέρα είχε 6 ώρες! Επομένως την 1η ημέρα έχουμε την μετατροπή του χωροχρόνου (που είναι συστατικό της ύπαρξης) σε ενέργεια, τρομακτική ενέργεια με έκλυση φωτός, τρομακτικού φωτός, με τρομακτικά υψηλές θερμοκρασίες δις βαθμών, όπου τα πάντα ήταν ρευστά και ρέοντα και πραγματική άβυσσος και έπρεπε να αρχίσει κάποιος διαχωρισμός. Το πνεύμα του Θεού (ο Υιός και Λόγος ή το Πνεύμα το άγιο) επέφερε τον αρχικό διαχωρισμό, σύμφωνα με τις εντολές του Αρχιτέκτονα της Δημιουργίας (του Θεού Πατέρα) και έβαζε σε τάξη την τρομερή αταξία (λόγω έκλυσης τρομακτικών ποσοτήτων εντροπίας) και την όποια σχηματοποίηση, μιας και η ενέργεια του τρομακτικού αυτού φωτός έπρεπε να μετασχηματιστεί σε ύλη. Το τρομακτικό αυτό φως δεν ήταν το μηδαμινό, συγκριτικά, ηλιακό φως και γι’ αυτό υπάρχει μια θαυμάσια περιγραφή του αγίου Γρηγορίου Θεολόγου, πάρα πολύ εύστοχη: Γράφει χαρακτηριστικά ο άγιος Γρηγόριος Θεολόγος, ο οποίος και διακρίνει την ιδιαίτερη φύση εκείνου του πρώτου φωτός, σαν να έχει την επιστημονική γνώση της εποχής μας. Ο Θεός, λέγει, εκείνο το πρώτο φως το έκαμε «ουκ οργανικόν, ουδέ ηλιακόν, αλλά ασώματον και ανήλιον». Δεν προήρχετο από κάποιο ουράνιο σώμα, π.χ. από τον Ήλιο. Κατόπιν δόθηκε στον Ήλιο «καταφωτίζειν πάσαν την οικουμένην». Επειδή στα άλλα δημιουργήματα, αφού δημιούργησε πρώτα την ύλη τους, κατόπιν της έδωσε την μορφή και ώρισε για το καθένα τη θέση, το σχήμα και το μέγεθος, εδώ για να θαυματουργήσει ακόμη περισσότερο, δημιούργησε τη μορφή πριν από την ύλη (διότι το φως αποτελεί τη μορφή του ήλιου). Προχώρησε δηλαδή αντίστροφα. Πρώτα δημιούργησε εκείνο από το οποίο θα εγίνετο κατόπιν ο Ήλιος και το οποίον ο Ήλιος στη συνέχεια θα εξέπεμπε. Πρώτα δημιούργησε το φως, «μετά δε τούτο την ύλην επάγει, τον οφθαλμόν της ημέρας δημιουργήσας τούτον τον ήλιον» (Λόγος ΜΔ΄, εις την Καινήν Κυριακήν, παρ. 3, 4, ΕΠΕ 5, 220). Όπως ακριβώς δηλ. πιστεύει σήμερα η Επιστήμη! Έτσι, η 1η ημέρα διήρκεσε 300 εκ. χρόνια  Ως προς δε το συμβολισμό της ημέρας μας αρκούν οι επεξηγήσεις του Μ. Βασιλείου: «Ημέρα γαρ Κυρίου, φησί, μεγάλη και επιφανής. και πάλιν. ίνα τι υμίν ζητείν την ημέραν του Κυρίου…..Επεί ανέσπερον και αδιάδοχον και ατελεύτητον την ημέραν εκείνην οίδεν ο λόγος, ην και ογδόην ο ψαλμωδός προσηγόρευσε, δια το έξω κείσθαι του εβδομαδικού τούτου χρόνου» (PG 29. 52A). Στην προκειμένη περίπτωση είναι σαφής η έννοια του συμβόλου της ημέρας. Ο ίδιος συμβολισμός υπάρχει και στην επιστολή του αποστόλου Πέτρου: «ότι μια ημέρα παρά Κυρίω ως χίλια έτη, και χίλια έτη ως ημέρα μία» (Πέτρ. Β΄ 3. 8).

ΕΡ: Ωραία, την 1η δημιουργική ημέρα έχουμε την έκλυση φωτός, ενέργειας και μεγάλης διαστολής του δημιουργουμένου σύμπαντος με τρομακτικά υψηλές θερμοκρασίες. Δηλ. έχουμε τη μετατροπή του χωροχρόνου σε ενέργεια, χωρίς δημιουργία ύλης. Πότε αρχίζει η ενέργεια να μετατρέπεται σε ύλη;

ΑΠ: Τα πρώτα 300 εκ. χρόνια από τη μεγάλη Έκρηξη δεν υπάρχει ύλη. Στα 13.4 δις πίσω αρχίζουν να σχηματίζονται τα πρώτα άτομα ύλης, όταν τα ελεύθερα ηλεκτρόνια άρχισαν να δεσμεύονται από τους πυρήνες πρωτονίων και νετρονίων, οπότε αυτά τα πρώτα άτομα με συντήξεις και συσσωματώσεις άρχισαν να δημιουργούν την ακατασκεύαστη ύλη μέσα σ’ ένα χάος συγκρούσεων, εξαερώσεων, ατμών, αερίων και συνεχών εκρήξεων και άρχισε να μορφοποιείται το στερέωμα και να διαχωρίζονται τα ουράνια σώματα με συσσωρεύσεις και απομακρύνσεις, με σκόνη και αέρια, οπότε και έχουμε τη δημιουργία των πρώτων ουρανίων σωμάτων, αστέρων, αστεροειδών, κομητών σε συσσωματώσεις Γαλαξιών και υποομάδων, όπως τα πλανητικά συστήματα, μέσα στα οποία υπάρχει και το δικό μας πλανητικό σύστημα. Έτσι, 3.7 δις χρόνια μετά την Έκρηξη έχουμε την δημιουργία των πρώτων αστέρων. 10 δις χρόνια πίσω λοιπόν αρχίζουν να εμφανίζονται οι πρώτοι αστέρες, 5 δις χρόνια πίσω το ηλιακό μας σύστημα, 4.6 δις χρόνια πίσω δημιουργείται η γη που πατάμε και 4.5 δις χρόνια πίσω η Σελήνη, που μας φωτίζει τη νύκτα. Η Σελήνη δημιουργείται από πρόσκρουση τεραστίου ουρανίου σώματος επί της Γης, κομμάτι δε από αυτήν αποσπάται και δημιουργεί ιδιαίτερο σώμα, τη Σελήνη. Η πρόσκρουση αυτή ήταν ευεργετική για τη Γη, γιατί παρέσυρε και μεγάλο τμήμα της ατμόσφαιράς της, το οποίον εάν διατηρείτο, τότε η Γη θα είχε την τύχη του Άρη, που είναι ένας νεκρός πλανήτης με εχθρική ατμόσφαιρα για τη ζωή. Αυτή είναι η 2η ημέρα της Δημιουργίας, που κράτησε (μαζί με την επόμενη 3η) περίπου 8.9 δις χρόνια, με τη δημιουργία της ύλης, αλλά χωρίς την εμφάνιση κάποιας ζωής.

ΕΡ: Και τι γίνεται την 3η ημέρα;

ΑΠ: Την 2η ημέρα έχουμε την έναρξη σχηματοποίησης της ύλης και διαχωρισμού των ρευστών καταστάσεων (είτε νερών, είτε υγρών, είτε αερίων), οπότε αυτός ο διαχωρισμός συνεχίζεται πιο ξεκάθαρα την 3η ημέρα, όπου διαχωρίζονται σαφώς τα στερεά από τα υγρά και αποκαλύπτεται πλέον και η ξηρά και προκειμένου για τη γη, αυτός ο διαχωρισμός εμφάνισε αφ’ ενός το στέρεο έδαφος και αφ’ ετέρου τη θάλασσα, τους ωκεανούς και τα ποτάμια. Ο Θεός τα είδε όλα αυτά και διαπίστωσε, ότι ήταν καλά (όχι πολύ καλά).

ΕΡ: Πότε επιτέλους αρχίζει η ζωή και με ποια μορφή;

ΑΠ: Φαίνεται, ότι η πρώτη εμφάνιση ζωής αρχίζει την 3η ημέρα της Δημιουργίας, με οργανισμούς πριν από 3.8 δις χρόνια, πιθανότατα φυτικούς οργανισμούς, καθώς και ζωικούς 1.25 δις χρόνια πίσω στη θάλασσα και 0.6 δις χρόνια πίσω στην ξηρά και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Βέβαια, οι συνθήκες δεν είναι καθόλου ιδανικές και το περιβάλλον μάλλον εχθρικό, καθότι υπήρχε ακόμη γύρω από τη γη πυκνό νέφος, κατάλοιπο της δημιουργίας και των συνεχιζόμενων εκρήξεων των ηφαιστείων και των συγκρούσεων με αστεροειδείς, κομήτες και μετεωρίτες. Το ξεκαθάρισμα των νεφών αυτών αρχίζει την 4η δημιουργική ημέρα.

ΕΡ: Τελικά, ο Θεός δημιούργησε τον Ήλιο και τη Σελήνη την 4η ημέρα, όπως λέγει το σχετικό χωρίο της Γένεσης (1. 14-19);

ΑΠ: Ασφαλώς όχι. Όλα τα ουράνια σώματα δημιουργήθηκαν αρχικά την 2η ημέρα και επομένως και ο Ήλιος και η Σελήνη. Απλώς, λόγω των διάπυρων καταστάσεων, των νεφών, των εκρήξεων και των συγκρούσεων δεν ήταν δυνατόν το φως του Ήλιου και της Σελήνης να φθάσει και να φωτίσει τη γη. Μόνον τότε αρχίζει να ξεκαθαρίζει η ατμόσφαιρα και ο χρόνος αυτός υπολογίζεται στα 0.4 δις χρόνια πίσω.

ΕΡ: Τι συνέβη την 5η ημέρα;

ΑΠ: Την 5η ημέρα της δημιουργίας ο Θεός δημιούργησε τα ερπετά, τα πτηνά και τα κήτη: «Και είπεν ο Θεός εξαγαγέτω τα ύδατα ερπετά ψυχών ζωσών και πετεινά πετόμενα επί της γης κατά το στερέωμα του ουρανού και εγένετο ούτως. και εποίησεν ο Θεός τα κήτη τα μεγάλα και πάσαν ψυχήν ζώσαν ερπετών, α εξήγαγε τα ύδατα κατά τα γένη αυτών, και παν πετεινόν πτερωτόν κατά γένος» (Γέν. 1. 20-21). Πράγματι, αυτό έχει διαπιστώσει και η Επιστήμη. Έχουμε την εμφάνιση ερπετών στη γη ήδη 365 εκ. χρόνια πίσω, τα οποία βγήκαν από τη θάλασσα και μάλιστα από τα ψάρια. Η Γένεση δεν αναφέρει καθόλου για δημιουργία ψαριών, αλλά αυτό δεν σημαίνει, ότι δεν υπήρχαν, καθότι βρέθηκαν απολιθώματα ψαριών εκείνης της περιόδου, αλλά και ψάρια, που από τότε υπάρχουν και σήμερα! Από τα ψάρια λοιπόν έχουμε πρώτα το σχηματισμό αμφιβίων (που δεν αναφέρονται στη Γένεση) και τα οποία μπαινόβγαιναν στο νερό, κάποια παρέμειναν έξω από το νερό, για πάντα χάνοντας τα πόδια τους, όπως τα φίδια και άλλα ανέπτυξαν ικανότητες να πετούν, οπότε προέκυψαν τα πετεινά του ουρανού. Και μη νομίσει κανείς, ότι αυτά όλα έγινα ακαριαία, δηλ. μέσα στην 5η ημέρα, κάποια ψάρια έγιναν ερπετά και κάποια ψάρια πουλιά! Φανταστείτε τη θάλασσα να βγάζει κατ’ ευθείαν πουλιά! Επίσης, από τα ερπετά έχουμε τη δημιουργία κητών (όπως οι κροκόδειλοι και οι δεινόσαυροι), καθώς και των θηλαστικών. Έχει αποδειχθεί, ότι όλα αυτά έγιναν σε μια περίοδο περίπου 300 εκ. ετών, από τα 365 εκ. έως τα 65.5 εκ. χρόνια πίσω, οπότε έχουμε την εξαφάνιση των δεινοσαύρων.

ΕΡ: Τι σημαίνει «εξαγαγέτω τα ύδατα ψυχών ζωσών»; Υπάρχει περίπτωση να δημιουργηθούν ζώα με νεκρή ψυχή;

ΑΠ: Ζώο με ψυχή ζώσα σημαίνει ζώο, που βιολογικά υπάρχει, κινείται και ενεργεί τα του ζώου. Στο νεκρό ζώο η ψυχή είναι νεκρή. Δεν συμβαίνει το ίδιο με τον άνθρωπο και μόνο με αυτόν. Ο ζωντανός άνθρωπος μπορεί να έχει νεκρή ψυχή (ως προς το Θεό), αν και βιολογικά η ψυχή του είναι ζωντανή. Αντίθετα, ένας νεκρός άνθρωπος μπορεί να έχει ζωντανή ψυχή, αν και είναι άπνους βιολογικά. Το εάν η ψυχή του ανθρώπου είναι ζωντανή ή όχι, εξαρτάται από το εάν έχει μέσα του το άγιο Πνεύμα, το οποίον εμφυσά ο Θεός στον άνθρωπο, αν βέβαια αυτός το θέλει, γενόμενος «δοχείον του αγ. Πνεύματος».

ΕΡ: Και πότε φθάνουμε στην 6η ημέρα, την τελευταία της Δημιουργίας;

ΑΠ: Η έκτη ημέρα ξεκινάει από τα 65.5 εκ. χρόνια πριν και συνεχίζεται μέχρι σήμερα με ανάμειξή της με την 7η ημέρα (ημέρα αναπαύσεως του Κυρίου). Το 65.5 εκ. χρόνια πριν είναι ένα μοναδικό ορόσημο στην ιστορία της γης, όπου συνέβη κάτι το τρομακτικό. Ήδη 160 εκ. χρόνια πριν από αυτό το συμβάν, δυο αστεροειδείς της περιοχής των αστεροειδών μεταξύ Άρη και Δία, διαμέτρων 170 και 60 km αντίστοιχα συγκρούστηκαν μεταξύ τους και προέκυψαν θραύσματα, τα οποία έπεσαν και σε πλανήτες τους ηλιακού μας συστήματος. Ένα τέτοιο θραύσμα, διαμέτρου 9.6 km, έπληξε τη γη στην περιοχή του Γιουκατάν του Μεξικού και ένα άλλο τη Σελήνη. Η πρόσκρουση στη γη είχε σαν αποτέλεσμα να αφανιστεί η ζωή στο 80% του πλανήτη, ορισμένα δε είδη, όπως οι δεινόσαυροι αφανίστηκαν παντελώς. Επέζησαν κάποιοι οργανισμοί στη θάλασσα, κάποια ζώα κρυμμένα σε σπηλιές (ερπετά και θηλαστικά) και κάποια πτηνά. Όπως ειπώθηκε θηλαστικά είχαν αρχίσει να δημιουργούνται ήδη από την 5η ημέρα (130 εκ. χρόνια πριν) και συνυπήρχαν μαζί με τα άλλα ζώα (ψάρια, αμφίβια, ερπετά και πτηνά). Κατά την έκτη ημέρα τακτοποιήθηκαν τα ήδη υπάρχοντα ζώα κατά γένος, όπως επίσης τα θηρία, τα ερπετά και τα κήτη.

ΕΡ: Και πότε δημιουργείται ο άνθρωπος;

ΑΠ: Τεράστιο ερώτημα με τεράστια την απάντηση, αλλά απλή και κατανοητή. Τι αναφέρει η Γένεση (1. 26-31); «και είπεν ο Θεός, ποιήσωμεν άνθρωπον κατ’ εικόνα ημετέραν και καθ’ ομοίωσιν….. και εποίησεν ο Θεός τον άνθρωπον, κατ’ εικόνα Θεού εποίησεν αυτόν, άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς. και ευλόγησεν αυτούς ο Θεός, λέγων αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και πληρώσατε την γην και κατακυριεύσατε αυτής….. και είδεν ο Θεός τα πάντα, όσα εποίησε, και ιδού καλά λίαν, και εγένετο εσπέρα και εγένετο πρωί, ημέρα έκτη». Τι συνέβη την 6η ημέρα, μετά τη δημιουργία των ζώων; Σχεδιάζει ο Θεός να δημιουργήσει το τελειότερο των δημιουργημάτων του, τον άνθρωπο, κατά την εικόνα Του, ώστε να γίνει όμοιός Του, δηλ. κατασκευάζει τον άνθρωπο κατ’ εικόνα Θεού, έχοντας το τρισσόν του Θεού. Ο Θεός είναι Πατήρ (Νους), Υιός (Λόγος), άγιο Πνεύμα (Πνεύμα). Με τον ίδιο τρόπο κατασκευάζει και τον άνθρωπο με νου (σκέψη), λόγο (ομιλία) και πνεύμα (ψυχή). Πρόθεσή του είναι αυτός ο άνθρωπος να του μοιάσει, δηλ. να γίνει άγιος, όπως ο ίδιος είναι ο μόνος άγιος. Το πρώτο, η εικόνα δεν έγκειται στην πρόθεση του ανθρώπου, το δεύτερο έγκειται στην πρόθεση του ανθρώπου, γι’ αυτό και δεν επιτελείται με το ζόρι. Βλέπουμε λοιπόν, ότι ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο (αρσενικό και θηλυκό) την 6η ημέρα, ΜΟΝΟ ΚΑΤ’ ΕΙΚΟΝΑ, τους ευλόγησε για να κάνουν απογόνους και να κυριαρχήσουν στη γη. Παρατηρούμε, ότι στο ανωτέρω χωρίο, για πρώτη φορά αναφέρονται τα ψάρια της θάλασσας. Αυτό δεν σημαίνει, ότι δημιουργήθηκαν την 6η ημέρα, αλλά την 5η και από αυτά προήλθαν τα αμφίβια (που δεν αναφέρονται), τα ερπετά, τα πτηνά και τα κήτη, δηλ. ουσιαστικά όλος ο ζωικός κόσμος προέρχεται από τη θάλασσα. Επίσης παρατηρούμε, ότι με το τέλος της 6ης ημέρας ο Θεός εκφράζει την ικανοποίησή του, ότι όλα έγιναν ΚΑΛΑ ΛΙΑΝ, ενώ κατά το πέρας των άλλων 5 ημερών εκφραζόταν με το ΚΑΛΑ. Γιατί αυτή η διαφορά; Διότι την 6η ημέρα δημιουργήθηκε (ποιήθηκε) το τελειότερο δημιούργημα, ο άνθρωπος, που έμελλε, εκτός του κατ’ εικόνα, που έλαβε από το Θεό (υποχρεωτικά), κατά την 6η ημέρα, να λάβει και το καθ’ ομοίωσιν (προαιρετικά) κατά την επόμενη, 7η ημέρα. Και σ’ αυτό το σημείο τελειώνει το 1ο κεφάλαιο της Δημιουργίας της Γένεσης.

ΕΡ: Δηλαδή, τόσο τα ζώα, όσο και ο άνθρωπος δημιουργήθηκαν από το Θεό, εξ αρχής, με τη μορφή που τα γνωρίζουμε σήμερα;

ΑΠ: Όχι ακριβώς. Κάτι τέτοιο δηλώνεται έμμεσα, πλην όμως με σαφήνεια στο Γέν. 1. 20: «Και είπεν ο Θεός, εξαγαγέτω τα ύδατα ερπετά ψυχών ζωσών και πετεινά πετόμενα επί της γης κατά το στερέωμα του ουρανού». Και έτσι, από τα νερά (προφανώς τη θάλασσα) βγήκαν ερπετά και πτηνά. Αν είχαν δημιουργηθεί τα πτηνά, όπως είναι τώρα, τότε π.χ. τα σπουργίτια κυκλοφορούσαν, την 5η ημέρα, μέσα στη θάλασσα και με την εντολή του Θεού βγήκαν ξαφνικά και πέταξαν στον ουρανό! Δεν έγινε όμως έτσι: από τα ψάρια δημιουργήθηκαν με την πάροδο των αιώνων τα αμφίβια, από τα οποία προήλθαν τα ερπετά, ορισμένα των οποίων ανέπτυξαν την ικανότητα να πετούν και έτσι, πάλι με την πάροδο των αιώνων, μετασχηματίσθηκαν σε πτηνά. Αυτή η απλή περιγραφή καταδεικνύει τη διαδικασία της εξέλιξης. Κάτι τέτοιο υπαινίσσονται και οι άγιοι Μ. Βασίλειος και Γρηγόριος Νύσσης σε σχετικές περιγραφές. Στις γνωστές φάσεις της δημιουργίας τα διάφορα είδη δεν δημιουργήθηκαν εξ αρχής με την τωρινή τους μορφή, αλλά προήλθαν από σπερματικές καταβολές που έβαλε η δημιουργική ενέργεια του Θεού. Τούτο το τελευταίο το βλέπουμε στην Εξαήμερο του Μ. Βασιλείου: «Εκάστου γένους τας απαρχάς νυν, οιονεί σπέρματά τινα της φύσεως προβληθήναι κελεύει. το δε πλήθος αυτώ εν τη μετά ταύτα διαδοχή ταμιεύεται, όταν αυξάνεσθαι και πληθύνεσθαι δέη…..». Εξ άλλου ο Γρηγόριος Νύσσης, συμπληρώνοντας κατά κάποιον τρόπο τον Μ. Βασίλειο, μιλάει για τη δημιουργία σαν μια ενέργεια του Θεού ακαριαία, διαμέσου της οποίας δημιουργούνται απαρχής όλες οι καταβολές των όντων. Μετά αρχίζει η δυναμική εξέλιξη και η φανέρωση όλων των ποικιλιών και μεγεθών του σύμπαντος, του κόσμου και της ζωής. Καταγράφει ο Γρηγόριος Νύσσης στο περί της Εξαημέρου έργο του (PG 44. 72AB): «ότι πάντων των όντων τας αφορμάς και τας αιτίας και τας δυνάμεις συλλήβδην ο Θεός εν ακαρεί κατεβάλετο και εν τη πρώτη του θελήματος ορμή η εκάστου των όντων ουσία συνέδραμεν, ουρανός, αιθήρ, αστέρες, πυρ, αήρ, θάλασσα, γη, ζώα, φυτά…..». Επομένως, τα πάντα δημιουργήθηκαν από έναν αρχικό οργανισμό, ο οποίος έδωσε διακλαδώσεις σε δημιουργία άλλων οργανισμών, που αναπτύχθηκαν ανάλογα με τις δημιουργούμενες συνθήκες. Έτσι, δημιουργούνται τα διάφορα είδη από μονοκύτταρους οργανισμούς στα φυτά, τα ζώα και τελικά στον ίδιο τον άνθρωπο, που είναι το τελειότερο ζώο, πλην όμως ζώο «θεούμενο». Η εξέλιξη αυτή των διαφόρων ειδών δεν σταμάτησε ποτέ και συνεχίζεται και θα συνεχίζεται μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Παράδειγμα πρόσφατο. Η μετεξέλιξη των ιών της γρίπης. Από τον ιό Α/Perth (H3N2), στον μεταλλαγμένο ιό A/California (Η1Ν1) κ.ο.κ.

ΕΡ: Ναι, αλλά με τον άνθρωπο δεν έγινε έτσι. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε εξ αρχής όπως είναι σήμερα, χωρίς να έχει κάποια σχέση με την αλυσίδα εξέλιξης των άλλων ζώντων οργανισμών.

ΑΠ: Όχι, δεν είναι ακριβώς έτσι. Και ο άνθρωπος, ως ζώο, προέρχεται και αυτός από την αλυσίδα των προ αυτού ζώντων οργανισμών, που τελικά μετεξελίχθηκαν στον σύγχρονο άνθρωπο. Αλλά, από ποιο ζώο προέρχεται το ζώο άνθρωπος; Χαρακτηριστική είναι η καταγραφή του αγίου Γρηγορίου Νύσσης, ο οποίος λέγει, ότι αρχικά ο Θεός δημιούργησε το είδος «άνθρωπος» και όχι τον Αδάμ και την Εύα: «Ειπών ο λόγος ότι εποίησεν ο Θεός τον άνθρωπον τω αορίστω της σημασίας άπαν ενδείκνυται το ανθρώπινον. Ου συνωνομάσθη τω κτίσματι νυν ο Αδάμ καθώς εν τοις εφεξής η ιστορία φησίν. Άλλ’ όνομα τω κτισθέντι ανθρώπω ουχ ο τις, αλλ’ ο καθόλου εστιν. ουκούν τη καθολική της φύσεως κλήσει τοιούτον τι υπονοείν εναγόμεθα, ότι τη θεία προγνώσει τε και δυνάμει πάσα η ανθρωπότης εν τη πρώτη κατασκευή περιείληπται» (PG 44, 185BCD) και σε μετάφραση: «Όταν ο λόγος λέγει ότι ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, δηλώνει με αυτή την αοριστία της έννοιας όλο το ανθρώπινο γένος. Γιατί δεν ονομάζεται ο Αδάμ τώρα, ταυτόχρονα με τη δημιουργία, καθώς λέγει στη συνέχεια η διήγηση. Αλλά όνομα για τον άνθρωπο που δημιουργήθηκε δεν ήταν ο τάδε, αλλά είναι όλο το ανθρώπινο γένος. Με αυτό το γενικό όνομα οδηγούμαστε να εννοήσουμε, ότι σύμφωνα με την πρόγνωση και τη δύναμη του Θεού, περικλείεται ολόκληρη η ανθρωπότητα μέσα στην πρώτη δημιουργία.». Επί πλέον, το ότι ο άνθρωπος προέρχεται από το ζωικό βασίλειο καταγράφεται σαφώς στο έργο του αγίου Μαξίμου Ομολογητή: «Περί διαφόρων αποριών των αγίων Διονυσίου και Γρηγορίου». Εκεί, ο άγιος αναφέρει χαρακτηριστικά, ότι αν ο άνθρωπος δεν προερχόταν από το ζωικό βασίλειο, τότε δεν θα μπορούσε να γίνει ο μεσίτης μεταξύ Θεού και κόσμου και έτσι δεν θα μπορούσε να συμβάλει στην σωτηρία του κόσμου! Έχουν όμως βρεθεί οι πρόγονοι του ανθρώπινου είδους και αυτοί είναι οι ανθρωποειδείς πίθηκοι, ένας κλάδος που προήλθε από έναν άγνωστο (μέχρι στιγμής) πρόγονο, από τον οποίον προέρχεται και ο άλλος κλάδος των πιθήκων. Έτσι, σύμφωνα με τα ευρήματα, οι πρόγονοι του ανθρώπινου είδους είναι οι εξής: 23.0 εκατ. χρόνια πίσω, ο ανθρωποειδής πίθηκος proconsul, 4.2 εκ. χρόνια πίσω, ο ανθρωποειδής πίθηκος anamensis, 3.8 εκ. χρόνια πίσω, ο ανθρωποειδής πίθηκος αυστραλοπίθηκος (με όγκο εγκεφάλου 400 κ. εκ.), 1.9 εκ. χρόνια πίσω, ο αρχαϊκός άνθρωπος homo habilis (με όγκο εγκεφάλου 700 κ. εκ.), 1,7 εκ. χρόνια πίσω, ο όρθιος άνθρωπος homo erectus (με όγκο εγκεφάλου 900 κ. εκ.), 200000 χρόνια πίσω, ο έμφρων άνθρωπος homo sapiens (με όγκο εγκεφάλου 1200 κ. εκ.) και τέλος ο έμφρων έμφρων άνθρωπος, homo sapiens sapiens (με όγκο εγκεφάλου 1400 κ.εκ.). Επομένως, ο σύγχρονος άνθρωπος έχει ιστορία 120000 ετών μόνον, μέσα στην μέχρι τώρα ζωή του σύμπαντος κόσμου των 13.7 δις ετών! Έτσι λοιπόν, ο πρώτος αποκαλούμενος άνθρωπος είναι ο σπερματικός, η σπερματική καταβολή που έγινε «συλλύβδην εν ακαρεί» (κατά τον άγιο Γρηγόριο Νύσσης). Και είναι φυσικό η σπερματική καταβολή, σαν ένα DNA, να είναι αγενής, φορέας όμως του κατ’ εικόνα και τελικά και του καθ’ ομοίωση. Εδώ πρέπει να αναφερθεί και η πρώτη μεγάλη καταστροφή, που συνέβη στη Γη το  70000 π.Χ. και οφείλεται στην έκρηξη του υπερ-ηφαιστείου της Τόμπα στη νήσο Σουμάτρα (η καλδέρα του οποίου τώρα αποτελεί μια τεράστια λίμνη) και η οποία έκρηξη παρ’ ολίγον να αφανίσει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Τα αέρια της έκρηξης εκτοξεύτηκαν στη στρατόσφαιρα και προκάλεσαν νέφος, που κάλυψε τη Γη επί 10 χρόνια αποκρύβοντας τον Ήλιο και επιφέροντας ηφαιστειακό χειμώνα με πτώση της θερμοκρασίας της Γης κατά 14 βαθμούς και προκαλώντας μια παγετώδη περίοδο 1000 ετών! Ο αφανισμός πολλών φυτών και ζώων υπήρξε πολύ μεγάλος, το δε ανθρώπινο είδος εξηφανίσθη σχεδόν κατά το 97%! Αναφέρεται, ότι μόνο στην Αφρική μπόρεσαν να επιζήσουν άνθρωποι, περίπου 30000 σε πληθυσμό 1000000!

ΕΡ: Ναι, αλλά σ’ όλα αυτά τα θέματα της Δημιουργίας, πουθενά δεν αναφέρεται, ότι ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα και ομοίωση, μέσα σ’ ένα τόπο που λέγεται Παράδεισος.

ΑΠ: Ακριβώς, έτσι είναι. Στο 1ο κεφάλαιο της Γένεσης πουθενά δεν αναφέρεται η δημιουργία του ανθρώπου κατ’ εικόνα και ομοίωση, παρά μόνο κατ’ εικόνα και πουθενά δεν αναφέρεται η ύπαρξη ενός διαφορετικού τόπου, του αποκαλούμενου Παραδείσου. Το θέμα του Παραδείσου το επεξεργάζεται το 2ο κεφάλαιο της Γένεσης, όταν ο Δημιουργός κατέπαυσε από τα έργα του και ανεπαύθη. Λέγει η Γραφή: «Και συνετελέσθησαν ο ουρανός και η γη και πας ο κόσμος αυτών. και συνετέλεσεν ο Θεός εν τη ημέρα τη έκτη τα έργα αυτού, α εποίησε, και κατέπαυσε τη ημέρα τη εβδόμη από πάντων των έργων αυτού, ων ήρξατο ο Θεός ποιήσαι» (Γέν. 2. 1-3). Ακολουθεί μια πολύ σύντομη εξιστόρηση της Δημιουργίας και της κατασκευής του ανθρώπου: «και έπλασεν ο Θεός τον άνθρωπον, χουν από της γης, και ενεφύσησεν εις το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής, και εγένετο ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν» (Γέν. 2. 7).

ΕΡ: Επομένως, ο Θεός έπλασε το σώμα του ανθρώπου από χώμα και κατόπιν φύσηξε στο πρόσωπό του, οπότε αυτό το νεκρό σώμα απέκτησε ψυχή και έτσι, ο ολοκληρωμένος άνθρωπος απέκτησε ζωή και άρχισε να αναπνέει και να κινείται.

ΑΠ: Όχι, δεν έγινε έτσι. Στο 1ο κεφάλαιο έχουμε τη δημιουργία του ανθρώπου, άνδρα και γυναίκας, ασφαλώς με σώμα και ψυχή και μόνο κατ’ εικόνα Θεού και ευλογία τους, για την απόκτηση απογόνων. Γι’ αυτό και υπάρχει η έκφραση «εποίησεν». Στο 2ο κεφάλαιο, ο ήδη ζων βιολογικά άνθρωπος μετατρέπεται και σε ζώντα πνευματικά άνθρωπο, δια του εμφυσήματος αυτού, που είναι το άγιο Πνεύμα, οπότε ο κατ’ εικόνα Θεού άνθρωπος γίνεται και καθ’ ομοίωσιν. Γι’ αυτό και υπάρχει η έκφραση «έπλασεν». Και εδώ, ας θυμηθούμε το σχετικό ψαλμό του Δαβίδ: «αι χείρες σου εποιησάν με και έπλασάν με» (Ψαλμ. 118. 73). Πρώτα η ποίηση του σώματος και της ψυχής και κατόπιν το πλάσιμο της ψυχής με το άγιο Πνεύμα. Το φύσημα αυτό δεν είναι ένα δόσιμο ψυχής στον άνθρωπο και δεν προέρχεται από την ουσία του Θεού, διότι αυτή ούτε μοιράζεται, ούτε αλλοιώνεται. Το φύσημα αυτό είναι ενέργεια του Αγ. Πνεύματος. Δεν είναι λοιπόν αυτή η πνοή κομμάτι του Θεού (όπως πιστεύουν οι ανατολικές θρησκείες, Ινδουισμός, Βουδισμός κ.ά.). Επομένως και το σώμα του ανθρώπου και η ψυχή του είναι από υλικά στοιχεία (άσχετα αν η ψυχή είναι αόρατη από εμάς). Αυτό σημαίνει η κατασκευή του ανθρώπου από χώμα.

ΕΡ: Ναι, αλλά ποιος μας διαβεβαιώνει, ότι το φύσημα αυτό δεν είναι η ψυχή, αλλά το άγιο Πνεύμα;

 

ΑΠ: Κατ’ αρχήν η ίδια η Γραφή μας το διαβεβαιώνει, αλλά υπάρχουν και σχετικές Πατερικές μαρτυρίες. Στο 1ο κεφάλαιο της Γένεσης αναφέρεται, ότι ο Θεός αποφάσισε να δημιουργήσει άνθρωπο κατ’ εικόνα του (χωρίς την συγκατάθεσή του) και καθ’ ομοίωση (με τη συγκατάθεσή του). Έτσι την 6η ημέρα δημιούργησε τον άνθρωπο (άνδρα και γυναίκα), ΜΟΝΟ ΚΑΤ’ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ. Το 2ο κεφάλαιο της Γένεσης αναφέρει, ότι την 7η ημέρα, ημέρα ανάπαυσης του Θεού, άνθρωποι (άνδρας και γυναίκα) δημιουργηθέντες την 6η  ημέρα ζήτησαν να ομοιάσουν στο Θεό. Τότε ο Θεός φύσηξε στο πρόσωπό τους το άγιο Πνεύμα (= πνοή ζωής). Δημιουργία του ανθρώπου κατ’ εικόνα Θεού σημαίνει ποίηση σώματος και ψυχής του ανθρώπου και όχι απλώς του σώματος, διότι αν υπήρχε απλώς η δημιουργία του σώματος και κατόπιν το φύσημα εννοείτο, ως η δημιουργία της ψυχής, τότε η σχετική περικοπή θα ήταν: «και έπλασεν ο Θεός σάρκα ανθρώπου (πτώμα ανθρώπου), χουν από της γης, και ενεφύσησεν εις το πρόσωπον αυτού (του πτώματος) πνοήν ζωής (ψυχήν)». Όταν η Γραφή ομιλεί για τον άνθρωπο, ομιλεί για άνθρωπο έχοντα σώμα και ψυχή, αλλιώς θα αναφερόταν σε σώμα ανθρώπου και ψυχή ανθρώπου ξεχωριστά. Επομένως, ο όλος άνθρωπος έχοντας σώμα και ψυχή έλαβε με το φύσημα στο πρόσωπο το άγιο Πνεύμα και έγινε ο άνθρωπος όμοιος με το Θεό (καθ’ ομοίωση) και τότε μπήκε στον Παράδεισο της κατάπαυσης του Θεού.

ΕΡ: Ποιοι Πατέρες αναφέρουν, ότι εμφύσημα δεν είναι η ψυχή, αλλά το άγιο Πνεύμα;

ΑΠ: Πολλοί Πατέρες, παλαιοί, αλλά και νεότεροι, όπως: Μ. Βασίλειος, Ιω. Χρυσόστομος, Κύριλλος Αλεξανδρείας, Ιω. Δαμασκηνός, Γρηγόριος Παλαμάς, Σεραφείμ του Σάρωφ κ.ά. Τι είναι λοιπόν αυτό το εμφύσημα; Λέγει ο Μ. Βασίλειος: «ενεφύσησε γαρ εις το πρόσωπον αυτού, τουτέστι μοίραν τινά της αυτού Χάριτος εναπέθετο τω ανθρώπω, ίνα τω ομοίως επιγινώσκη το όμοιον» (PG 29. 449B). Δηλ. εμφύσησε στον άνθρωπο το Άγιο Πνεύμα, ώστε αυτός να μπορέσει να έχει γνώση του Θεού. Με την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος η ψυχή του ανθρώπου από νεκρή έγινε ζωντανή. Δεν έχουμε λοιπόν εδώ ούτε απλή ανάσα, ούτε βιολογικό ζωντάνεμα, αλλά έχουμε το Πνεύμα το άγιο που δόθηκε και τον έκανε «ψυχή ζώσα» πνευματικά, ανεβάζοντάς τον από το «κατ’ εικόνα» στο «καθ’ ομοίωση». Έτσι, δεν υπάρχει καμία αντίφαση της Αγίας Γραφής και της Επιστήμης, που μας αναφέρει για παλαιοντολογικά ευρήματα πολιτισμών, πριν από την εποχή του Αδάμ. Το ότι το εμφύσημα αυτό δεν είναι η ψυχή, αλλά η ζωογόνος ενέργεια της Χάριτος του Θεού διδάσκουν και άλλοι Πατέρες. Ο Διόδωρος Ταρσού παρατηρεί: «υπέβαλον ένιοι κακώς το εμφύσημα του Θεού γεγενήσθαι ψυχήν την αθάνατον» (Αποσπάσματα εκ Σειρών εις την Γένεσιν, PG 33. 1565ΑΒ). Το θείο «εμφύσημα» προς τον άνθρωπο δεν αποτελεί, κατά τον άγιο Κύριλλο Αλεξανδρείας, την ψυχή του ανθρώπου αλλά την άκτιστη χάρη και ενέργεια του Θεού, η οποία παρέχεται στην ανθρώπινη φύση για την τελείωσή της (Θησαυροί, 34, PG 75. 584CD). Κατά τον ίδιο τρόπο ερμηνεύεται και από τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά, στη διδασκαλία του οποίου υποδηλώνει «το αείζωον….. και κεχαριτωμένον θείως» (Αποδεικτικός, 2, 8). Η ενέργεια αυτή του Θεού δια του πνεύματός του, που δεν υπαινίσσεται βεβαίως μετάδοση της θείας ουσίας, διαφοροποιεί ουσιαστικά τον άνθρωπο από τα ζώα. Αυτά, αν και πλάσθηκαν, όπως και εκείνος «εκ της γης» και αποτελούν «ψυχάς ζώσας» κατά την βιβλική μαρτυρία: «και έπλασεν ο Θεός έτι εκ της γης πάντα τα θηρία του αγρού και πάντα τα πετεινά του ουρανού και ήγαγεν αυτά προς τον Αδάμ, ιδείν τι καλέσει αυτά. και παν ό εάν εκάλεσεν αυτό Αδάμ ψυχήν ζώσαν, τούτο όνομα αυτώ» (Γέν. 2. 19). Τα ζώα εντούτοις στερούνται της θείας πνοής, που εμφυσά στον άνθρωπο για να τον καταστήσει πνευματικό ον και ως εκ τούτου υπέρτερο και κυρίαρχό τους. Επομένως, η έκφραση «ψυχήν ζώσαν» έχει άλλη σημασία στα ζώα και άλλη στον άνθρωπο. Στα ζώα σημαίνει απλώς βιολογική ζωοποίηση, στον άνθρωπο σημαίνει πνευματική ζωοποίηση και τούτο διότι στον άνθρωπο έχουμε εμφύσημα στο πρόσωπο, ενώ στα ζώα δεν υπάρχει εμφύσημα, αλλά δεν υπάρχει και πρόσωπο. Και είναι γνωστό, ότι στη Θεολογία, ο άνθρωπος αποκτά πρόσωπο, τότε και μόνον τότε, όταν ενωθεί με τον Θεό.

ΕΡ: Και ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ τι αναφέρει επ’ αυτού;

ΑΠ: Μας το διασώζει, ο μαθητής του Μοτοβίλωφ στα απομνημονεύματά του: Λέγει ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ στο μαθητή του Μοτοβίλωφ: «Έχουμε γίνει πάρα πολύ απρόσεκτοι στο έργο της σωτηρίας μας. Κι απ’ αυτό προέρχεται το ότι πολλά χωρία της Αγίας Γραφής δεν τα παίρνουμε με την έννοια που τους ταιριάζει. Κι όλα αυτά, επειδή δεν ζητάμε τη Χάρη του Θεού και δεν της επιτρέπουμε, εξ αιτίας της υπερηφάνειας μας, να εισχωρήσει στις ψυχές μας και δεν έχουμε τον πραγματικό φωτισμό, που στέλνει ο Θεός σ’ όλες τις ψυχές, που πεινούν και διψούν τη δικαιοσύνη του. Να ένα παράδειγμα. Πολλοί ερμηνεύουν, ότι όταν η Βίβλος λέει: «Και έπλασεν ο Θεός τον άνθρωπον, χουν από της γης, και ενεφύσησεν εις το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής, και εγένετο ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν» (Γεν. 2. 7), αυτό σημαίνει πώς μέχρι τη στιγμή εκείνη ο Αδάμ δεν είχε ψυχή και ανθρώπινο πνεύμα, αλλά ήταν μόνο σάρκα, πλασμένη από λάσπη της γης. Η ερμηνεία αυτή δεν είναι σωστή. Διότι ο Κύριος και Θεός εδημιούργησε τον Αδάμ από λάσπη της γης, αλλά τον ανέδειξε μια σύνθεση ψυχής και σώματος, ώστε ο απόστολος Παύλος να βεβαιώνει: «Ολόκληρον ημών το πνεύμα και η ψυχή και το σώμα αμέμπτως εν τη παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού τηρηθείη» (Α΄ Θεσσαλ. 5. 23). Και τα τρία αυτά μέρη της ύπαρξής μας ήταν δημιουργημένα από λάσπη της γης. Αλλά, ο Αδάμ δεν πλάστηκε ένα νεκρό δημιούργημα. Έγινε μια ζωντανή ύπαρξη, όμοια με τα άλλα έμψυχα πλάσματα του Θεού, που ζούσαν στη γη. Όμως, κάτι που έχει βασική σημασία είναι τούτο: Αν ο Θεός δεν εμφυσούσε, ύστερα από τη δημιουργία του, στο πρόσωπο του Αδάμ «την πνοήν της ζωής», δηλαδή, τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, που εκπορεύεται από τον Πατέρα και αναπαύεται στον Υιό και στέλλεται στον κόσμο από τον Υιό, τότε ο Αδάμ, αν και ήταν το τελειότερο ανάμεσα στα δημιουργήματα του Θεού, σαν το στεφάνι των επιγείων δημιουργημάτων, θα ’μενε χωρίς να έχει μέσα του το Άγιο Πνεύμα, που ανυψώνει τον άνθρωπο και τον εξομοιώνει με το Θεό. Θα ήταν ο ίδιος μ’ όλα τα άλλα δημιουργήματα, που έχουν σώμα, ψυχή και πνεύμα –«κατά γένος αυτών»- αλλά, δεν έχουν μέσα τους το Άγιο Πνεύμα. Όταν ο Κύριος ενεφύσησε στο πρόσωπο του Αδάμ πνοήν ζωής, τότε, σύμφωνα με την έκφραση του Μωϋσέως, «εγένετο ο Αδάμ εις ψυχήν ζώσαν» (Γεν. β΄ 7). Δηλαδή έγινε όμοιος με το Θεό, αθάνατος, όπως αυτός, εις τους αιώνες των αιώνων». Επομένως, έχουμε, εδώ, μια καθαρή πατερική φωνή που μας βεβαιώνει ότι: 1/ Η συνηθισμένη εξήγηση των σημερινών Χριστιανών, ότι ο Αδάμ δημιουργήθηκε από το Θεό σαν ένα πήλινο άγαλμα ή σαν ένα πτώμα και ότι η πνοή που ο Θεός εμφύσησε στο πρόσωπό του ήταν δήθεν η ψυχή, προέρχεται από το γεγονός ότι «έχουμε ξεφύγει από την απλότητα της αρχικής χριστιανικής γνώσης», γιατί «η υπερηφάνεια του νου μας δεν επιτρέπει στη Χάρη του Θεού να κατοικήσει στις ψυχές μας, γι’ αυτό και δεν έχουμε αληθινή φώτιση από τον Κύριο» και εφευρίσκουμε «μύθους». 2/ Ο Αδάμ, πριν δεχθεί την πνοή του Θεού, ήταν ένα ζωντανό όν, όπως όλα τα άλλα ζώα στη γη με όλες τις φυσικές του ιδιότητες, έχοντας πνεύμα, ψυχή, μυαλό, καρδιά, όπως έχουν όλα τα ζώα, το καθένα κατά το είδος του. 3/ Η πνοή του Θεού δεν έχει φυσικό, βιολογικό ή ψυχολογικό νόημα, δεν είναι κάποιο από τα φυσικά συστατικά του ανθρώπου, αλλά είναι η άκτιστη ενέργεια του Αγίου Πνεύματος δοσμένη στον άνθρωπο από το Χριστό. Αυτή η πνοή του Θεού, η άκτιστη Ενέργεια του Αγίου Πνεύματος είναι η ίδια μ’ αυτήν που φυτεύεται στους Χριστιανούς σαν σπόρος από την Εκκλησία κατά το Άγιο Βάπτισμα και η οποία, αν η ελευθερία του ανθρώπου επιτρέψει, βλασταίνει την αγιότητα και δίνει τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος. Αυτό κατά το οποίο ο άνθρωπος πραγματικά διαφέρει από τα άλλα ζώα είναι ότι αυτός, σε αντίθεση με τα ζώα, έχει τη δυνατότητα να δεχθεί την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Αυτό που δίνει στον άνθρωπο αυτή τη δυνατότητα, πάντως, δεν είναι η βιολογική του ανωτερότητα, δεν είναι η ανωτερότητα του μυαλού. Αυτή τη δυνατότητα που έχει ο άνθρωπος να δεχθεί, αν το θελήσει, την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος δεν την δίνει σ’ αυτόν τίποτε το φυσικό. Του την δίνει το γεγονός ότι ο άνθρωπος είναι δημιουργημένος κατ’ εικόνα του Θεού (Γεν. 1. 27), δηλαδή πρόσωπο (Γεν. 2. 7). «Και έπλασεν ο Θεός τον άνθρωπον, χουν από της γης, και ενεφύσησεν εις το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής, και εγένετο ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν». Μας δίνει εδώ, η Αγία Γραφή, τρεις οντολογικές αλήθειες για τον άνθρωπο. Α/ Από την πλάση του ο άνθρωπος είναι χώμα. Β/ Το εμφύσημα ο Θεός το έδωσε σε κάτι που το ονομάζει «το πρόσωπον αυτού». Γ/ Το εμφύσημα είναι «πνοή ζωής», που έκανε τον άνθρωπο «εις ψυχήν ζώσαν». Δηλαδή: Ο άνθρωπος είναι χώμα (όπως όλα τα κτίσματα), που όμως έχει πρόσωπο επάνω στο οποίο ο Θεός ενεφύσησε «πνοήν ζωής», που τον έκανε «ζωντανή ψυχή». Για να καταλάβουμε καλύτερα τη διάκριση ανάμεσα σε «ψυχή», απλώς, και σε «ζωντανή ψυχή» πρέπει να θυμηθούμε τα όσα είπε ο Χριστός σ’ αυτόν που ήθελε μεν να τον ακολουθήσει, αλλά ζήτησε την άδεια να πάει πρώτα να θάψει τον νεκρό πατέρα του. Του είπε ο Χριστός: «Άφες τους νεκρούς θάπτειν τους εαυτών νεκρούς». Από αυτό φαίνεται καθαρά, ότι ο Κύριος θεωρεί «νεκρούς» όλους τους ανθρώπους που δεν έχουν ζωντανή κοινωνία με το Θεό, ανεξάρτητα από το αν είναι βιολογικά ζωντανοί ή βιολογικά νεκροί. Όλοι είναι ουσιαστικά νεκροί μόνο, που οι βιολογικά ζωντανοί μπορούν να θάψουν τους βιολογικά νεκρούς. Επομένως, αυτό που κάνει τον άνθρωπο πραγματικά ζωντανό, αυτό που τον κάνει «ψυχήν ζώσαν», δεν είναι κάτι που βρίσκεται σε όλους τους ανθρώπους. Είναι κάτι που δίδεται μόνον σ’ αυτούς που έχουν την προαίρεση να το δεχθούν, σ’ αυτούς που το θέλουν ελεύθερα. Δεν είναι ένα φυσικό συστατικό του ανθρώπου, όπως θα ήταν η ψυχή, αλλά μια υπερφυσική θεία δωρεά και ενέργεια, η δωρεά και άκτιστη ενέργεια της Χάριτος του αγίου Πνεύματος. Η απόκτηση αυτής της δωρεάς του αγίου Πνεύματος είναι ο σκοπός της ζωής μας, όπως τόσο παραστατικά το δίδαξε ο άγιος Σεραφείμ στο μαθητή του Μοτοβίλωφ. Γι’ αυτό είμαστε δημιουργημένοι και σ’ αυτό είμαστε καλεσμένοι.

ΕΡ: Τελικά, μπορούμε να πούμε, ότι το τελειότερο δημιούργημα του Θεού, ο άνθρωπος, μπορεί με την εξέλιξη να προέρχεται από το ατελέστερο δημιούργημα του Θεού, έναν πρωτόγνωρο μονοκύτταρο οργανισμό και έτσι μπορεί ο άνθρωπος να είναι μια εξέλιξη του πιθήκου, όπως κάτι τέτοιο αποδίδεται στον Δαρβίνο;

ΑΠ: Το ότι ο άνθρωπος, όπως και όλα τα ζώντα όντα, προέρχεται από ένα μονοκύτταρο οργανισμό, αυτό είναι πασιφανές και ευαπόδεικτο. Το ότι ο άνθρωπος είναι μια εξέλιξη ενός πιθήκου, αυτό δεν έχει αποδειχθεί, ούτε έχει ανακαλυφθεί, αλλά ούτε αναφέρεται στο έργο του Δαρβίνου «η καταγωγή των ειδών». Απλώς, εκεί έχει διατυπωθεί η θέση, ότι ο κλάδος των ανθρώπων και ο κλάδος των πιθήκων πρέπει να έχουν κοινό πρόγονο, λόγω της μεγάλης συγγένειας μεταξύ τους. Το θέμα όμως βρίσκεται αλλού. Τι είναι καλύτερο, ο άνθρωπος να προέρχεται από τον πίθηκο, ο οποίος έχει μια υψηλή νοημοσύνη ή από το αδρανές χώμα, χωρίς βέβαια καθόλου νοημοσύνη; Ή είναι προσβολή το τελειότερο δημιούργημα, ο άνθρωπος, να προέρχεται από ένα ατελέστερο δημιούργημα, που είναι ο πίθηκος, ένα ζώο με νοημοσύνη πολύ ψηλότερη από τα άλλα ζώα, καθ’ ην στιγμή, ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου δεν προσβλήθηκε, που καταδέχτηκε να γεννηθεί σε ένα σταύλο, παρέα με άλογα ζώα πολύ χαμηλότερης νοημοσύνης από εκείνης του πιθήκου, που σημειωτέον, ότι μέχρι την ηλικία των 4 ετών έχει πολύ υψηλότερη νοημοσύνη από εκείνη ενός ανθρώπου της ίδιας ηλικίας! Είναι αξιοπρόσεκτη η γνώμη  τριών ιερωμένων της σύγχρονης εποχής μας: Ο Μεσογαίας Νικόλαος καταφάσκει στο ότι ο δαρβινισμός και η θρησκεία συμβιβάζονται. Ο Περγάμου Ιωάννης λέγει ότι η θεωρία του Δαρβίνου για τη Θεολογία είναι εντελώς ακίνδυνη, όταν η Θεολογία πάρει τη σωστή θέση. Ο π. Ι. Ρωμανίδης δηλώνει, ότι την Ορθοδοξία δεν την ενδιαφέρει, αν ο άνθρωπος εξελίχθηκε από τον πίθηκο ή όχι.

ΕΡ: Συνοψίζοντας, θα λέγαμε, ότι ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα την 6η ημέρα και εμφύσησε το άγιο Πνεύμα την 7η ημέρα, οπότε ο άνθρωπος δημιουργήθηκε και καθ’ ομοίωση. Τότε ο Παράδεισος, που βρίσκεται;

ΑΠ: Ο Παράδεισος κατ’ αρχήν δεν είναι τόπος, αλλά τρόπος και η όλη σχετική  περιγραφή τίθεται ανθρωπομορφικά. Το εμφύσημα του αγίου Πνεύματος στο πρόσωπο του πρώτου ανθρώπου, που κατέστη δοχείο του αγίου Πνεύματος και επομένως εκ του λόγου τούτου αποκαλούμενου πρωτόπλαστου (και όχι πρωτοποίητου, όπως ο πρώτος άνθρωπος της 6ης ημέρας) είναι ο αποκαλούμενος με το όνομα ΑΔΑΜ με τη σύζυγό του, που σαν ισότιμη εξήχθη από την πλευρά του, την ΕΥΑ. Στην Γραφή ο Παράδεισος αναφέρεται και ως τόπος, γενικά στην Ανατολή, σε μια περιοχή, που αναφέρεται με το όνομα ΕΔΕΜ και προσδιορίζεται από 4 ποτάμια, είναι εύφορη με πλούσια βλάστηση και γεμάτη με ζώα, κτήνη και πτηνά. Εκεί τοποθετήθηκαν, οι όμοιοι με το Θεό, Αδάμ και Εύα (ή κατά ορισμένους μελετητές, οι Αδάμ και Εύες), υπακούοντες βέβαια στις εντολές του Θεού και ζώντες την παραδείσια ζωή, όπως περιγράφεται στο Γέν. 2. 8-17.

ΕΡ: Μήπως έχει προσδιοριστεί χρονολογικά η περίοδος, που συνέβη το γεγονός της παρουσίας του ανθρώπου στον Παράδεισο;

ΑΠ: Σύμφωνα με τη Γραφή (μετάφραση των Ο΄), που συμφωνεί με τα αρχαιολογικά ευρήματα, η περίοδος αυτή τοποθετείται στο 5500 π.Χ. στην περιοχή του σημερινού Ιράκ, στην εύφορη πεδιάδα μεταξύ των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη, κοντά στην πόλη Ουρ, τη γενέτειρα του Αβραάμ.

ΕΡ: Τι συνέβη και εκδιώχθηκε ο Αδάμ και η Εύα από τον Παράδεισο;

ΑΠ:  Ο Αδάμ και η Εύα θέλησαν να έχουν θέα του Θεού και συνομιλία μαζί του, δηλ. είχαν θέαση του Θεού, δηλ. θεώθηκαν, οπότε η ανταμοιβή αυτής τους της επιθυμίας ήταν με μια παραδείσια ζωή, οπότε τότε και μόνον τότε έφθασαν στο «καθ’ ομοίωσιν». Η παραδείσια αυτή ζωή, που έχει όλα τα ελέη του Θεού και βιώνει την Βασιλεία των Ουρανών, γίνεται με την προϋπόθεση της υπακοής στους θεϊκούς νόμους. Η παραμονή λοιπόν σ’ αυτή την παραδείσια ζωή, με παρακοή σ’ αυτούς τους νόμους σημαίνει και έκπτωση. Ο πονηρός λογισμός, ο εγωισμός, η αυτοπροβολή, η αυτοθέωση, η «ύψωση του εαυτού» έχουν σαν συνέπεια το ταπείνωμα, τη συντριβή και την έξωση. Στη βασιλεία των Ουρανών δεν σηκώνουμε κεφάλι, δεν υπεραιρόμεθα, δεν κορδωνόμαστε, δεν αυτοπροβαλλόμαστε. Αυτά όλα έκαναν οι πρωτόπλαστοι της χάρης του Θεού. Σήκωσαν κεφάλι και απειθάρχησαν. Παράκουσαν στην εντολή του Θεού να μην προχωρήσουν στη γνώση της αλήθειας, χωρίς τη βοήθειά Του. Απειθάρχησαν και όχι μόνον αυτό, αλλά ο εγωισμός τους δεν τους άφησε να συναισθανθούν το λάθος τους και να μετανοήσουν, ρίχνοντας το φταίξιμο στον ίδιο τον Δημιουργό («αυτή με παρέσυρε, που εσύ δημιούργησες»!). Με μια τέτοια συμπεριφορά η παρουσία σ’ ένα τέτοιο  παραδεισένιο τόπο είναι αδύνατη και η επιστροφή στην πρότερη κατάσταση του πόνου, της θλίψης, του αγώνα και της πτώσης αναπόφευκτη. Τότε μόνον έλαβε όνομα η γυναίκα του Αδάμ (Εύα = ζωή), ως μητέρας της ανθρωπότητας, ως μητέρας όλων των θνητών, που δεν κατόρθωσαν την αφθαρσία, που υπόσχεται η παραδείσια ζωή. Έτσι, επανήλθαν στην φθαρτή κατάσταση, από την οποίαν προήλθαν και την κληρονόμησαν και στους απογόνους τους, η προσπάθεια δε της θέωσής τους απέτυχε, η χωρίς Θεό θέωση απέτυχε και δεν επρόκειτο να πετύχει με κανέναν θνητό, εκτός από τον ίδιο το Θεό, που φόρεσε την ανθρώπινη σάρκα και έτσι εξαπάτησε τον Σατανά και με τη θυσία του συνέτριψε τα δεσμά του Άδη και άνοιξε τις πύλες του Παραδείσου, που κρατούσαν κλειστές τα Χερουβείμ, από την αποτυχημένη προσπάθεια του Αδάμ. Έκτοτε, ο Παράδεισος είναι ανοικτός και αναμένει, όποιον θελήσει να εισέλθει, τηρώντας τους θεΙκούς νόμους και στηριζόμενος στο έλεος και στη βοήθεια του Θεού.

ΕΡ: Και τι έγινε μετά την εκδίωξη από τον Παράδεισο των δυο αυτών ανθρώπων, που θέλησαν και επεδίωξαν να μπουν σ’ αυτόν;

ΑΠ: Μετά την εκδίωξη από τον Παράδεισο, τότε και μόνον τότε, ο Αδάμ και η Εύα συνευρέθησαν και απέκτησαν το πρώτο παιδί, τον Κάιν (= απόκτημα, στα εβραϊκά). Έπειτα γεννήθηκε το δεύτερο παιδί, ο Άβελ (= πνοή, στα εβραϊκά). Ο πρώτος έγινε γεωργός και ο δεύτερος βοσκός προβάτων. Ο Κάιν πρόσφερε στο Θεό θυσία από τους καρπούς της γης, όχι τους καλύτερους, ενώ ο Άβελ πρόσφερε θυσία από τα καλύτερα πρωτότοκα του κοπαδιού. Ο Θεός είδε με ευμένεια τη θυσία του Άβελ, αλλά όχι του Κάιν και αυτός εξοργίστηκε κατά του αδελφού του και τον σκότωσε. Ο Θεός εκδίωξε τον Κάιν από τη χώρα του Αδάμ, την Εδέμ, και αυτός πήγε ανατολικά να ζήσει σε άλλη χώρα, τη Νωδ. Εκεί, συνευρέθη με τη γυναίκα του και απόκτησε υιό, τον Ενώχ. Έπειτα έκτισε μια πόλη και την ονόμασε Ενώχ και από αυτόν προήλθε η γενεαλογία των απογόνων του Κάιν, που δεν έχει σχέση με την γενεαλογία του λαού του Αδάμ, από την οποίαν προήλθε ο Χριστός. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του Κάιν, όταν ο Θεός τον εκδίωξε από την Εδέμ και η απάντηση του Θεού: «Τότε ο Κάιν είπε στον Κύριο: Βαριά είναι η τιμωρία μου! Δεν μπορώ να την αντέξω! Σήμερα με διώχνεις από τη χώρα, και πρέπει να χαθώ από μπροστά σου και να γίνω φυγάς, περιπλανώμενος στη γη. Όποιος με βρει θα με σκοτώσει». Κι ο Κύριος του αποκρίθηκε: «Δεν θα συμβεί αυτό, γιατί οποιοσδήποτε σκοτώσει τον Κάιν, θα αντιμετωπίσει επταπλάσια εκδίκηση». Και έβαλε σημάδι στον Κάιν, ώστε όποιος θα τον συναντούσε να μην τον σκοτώσει» (Γεν. 4. 13-15). Αυτό το χωρίο δείχνει ξεκάθαρα, ότι ζούσαν και άλλοι άνθρωποι σε άλλα μέρη, εκτός από τον Αδάμ, την Εύα, τον Κάιν και τον Άβελ. Ο Αδάμ και η Εύα γέννησαν και άλλα παιδιά, πρώτος από τα οποία είναι ο Σηθ (= δόθηκε, στα εβραϊκά) και ο οποίος παρέμεινε στην Εδέμ και συνέχισε τη φυλή Αδάμ, από την οποίαν προέρχεται ο Χριστός. Από τον Αδάμ και με τους απογόνους του καταλήγουμε στον οκτασέγγονό του τον Νώε (= ανακούφιση, στα εβραϊκά), στην εποχή του οποίου έγινε ο περίφημος κατακλυσμός.

ΕΡ: Που, πότε και γιατί έγινε αυτός ο κατακλυσμός;

ΑΠ: Σύμφωνα με τα βιβλικά κείμενα και τις γενόμενες ανασκαφές φαίνεται, ότι ο κατακλυσμός έγινε στην περιοχή της Μεσοποταμίας γύρω στο 3266 π.Χ. Η αιτία ήταν η εντεινόμενη διαφθορά του ανθρώπινου γένους με τις επιμιξίες των απογόνων του Αδάμ και των απογόνων του Κάιν. Η διαφθορά είχε πάρει μεγάλες διαστάσεις τέτοιες, που έκανε το Θεό να μετανοιώσει για τη δημιουργία του ανθρώπινου γένους και αποφάσισε να εξαφανίσει τους ανθρώπους αυτούς, φειδόμενος μόνο του Νώε, που ήταν δίκαιος και της οικογένειάς του (συνολικά 8 προσώπων). Ο Θεός διέταξε τον Νώε να κατασκευάσει ένα πλοίο (κιβωτό) και να βάλει τον εαυτό του, τη γυναίκα του, τα παιδιά του Σημ, Χαμ και Ιάφεθ με τις γυναίκες τους και όλα τα είδη των ζώων ανά ζεύγη. Πράγματι, έβρεχε επί 40 μερόνυχτα και το νερό έφτασε τα 8 μέτρα πάνω από τα βουνά της περιοχής της Μεσοποταμίας. Τα πάντα σ’ αυτή την περιοχή χάθηκαν, άνθρωποι, ζώα και κατασκευές. Μετά την απομάκρυνση των νερών βρέθηκε η κιβωτός καθήμενη στη λοφοσειρά της περιοχής ΡΡΤ (= ουΡαΡΤού = Ουραρτού, που βρίσκεται στην περιοχή αυτή της Μεσοποταμίας). Ο Νώε πρόσφερε θυσία στο Θεό και συνήψε διαθήκη μαζί του: «… Μόνο δε θα τρώτε κρέας στο οποίο υπάρχει ζωή, δηλαδή το αίμα του» (Γέν. 9. 4). «Η διαθήκη μου είναι να μην καταστραφεί πια καμιά ύπαρξη με κατακλυσμό» (Γέν. 9. 11) και το σημάδι της διαθήκης θα είναι το ουράνιο τόξο μετά από κάθε βροχή. Από τον Νώε με την γενεαλογία φθάνουμε στον δεκασέγγονό του, τον Αβραάμ (= πατέρας πολλών εθνών, στα εβραϊκά).

ΕΡ: Από ότι γνωρίζουμε, στο βιβλίο της Γένεσης αναφέρεται και μια άλλη καταστροφή, αυτή των Σοδόμων και των Γομόρρων.

ΑΠ: Πράγματι, στο κεφ. 19 της Γένεσης αναφέρεται η καταστροφή αυτή των δυο αυτών πόλεων, που βρίσκονταν στα νότια της Νεκρής Θάλασσας, κοντά στην πόλη Σηγώρ (= μικρή, στα εβραϊκά). Και στις πόλεις αυτές η διαφθορά ήταν μεγάλη και ο Θεός έβρεξε θειάφι και φωτιά και τις κατάστρεψε. Σώθηκε ο Λωτ και η οικογένειά του, αλλά όχι η γυναίκα του, που είχαν καταφύγει στην μικρή και ασήμαντη πόλη Σηγώρ. Έχει αποκαλυφθεί από την Αστρονομία και την Αρχαιολογία, ότι η καταστροφή αυτή συνέβη το 3123 π.Χ. Συγκεκριμένα, στις 29 Ιουνίου ένας αστεροειδής διαμέτρου 1.25 km εξερράγη πάνω από τις αυστριακές Άλπεις, σηκώθηκε σύννεφο σκόνης και διάπυρων υλικών σε ύψος 900 km, τα οποία μεταφέρθηκαν στην περιοχή αυτή και κατέπεσαν φλεγόμενα τμήματα βράχων και λίθων, τα οποία κατέκαυσαν τις πόλεις αυτές και όλη τη γύρω περιοχή τους.

  1. 5.15

Ι. ΚΑΡΔΑΣΗΣ

ΤΟ ΦΥΛΟΓΕΝΕΤΙΚΟ ΔΕΝΔΡΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

 

 

Επικράτεια                               Ευκαρυωτικά

                                                            Ι

                                                            Ι —– πρωτόζωα, φύκη, φυτά,

                                                            Ι

Βασίλειο                                  Ζώα

                                                            Ι

                                                            Ι —– μαλάκια, αρθρόποδα, σκώληκες,

                                                            Ι

Συνομοταξία                Χορδωτά

                                                            Ι

                                                            Ι —– χιτωνοφόρα,

                                                            Ι

Υποσυνομοταξία                     Σπονδυλωτά

                                                            Ι

                                                            Ι —– ψάρια, αμφίβια, ερπετά, πτηνά, θηλαστικά,

                                                            Ι

Υπερομοταξία              Τετράποδα

                                                            Ι

                                                            Ι —– αμφίβια, ερπετά, φίδια, πτηνά,

                                                            Ι

Ομοταξία                                  Θηλαστικά

                                                            Ι

                                                            Ι —– θηρία,

                                                            Ι

Τάξη                                         Πρωτεύοντα

                                                            Ι

                                                            Ι —– λεμούριοι, μπαμπουϊνοι, τάρσιοι,

                                                            Ι

Υπεροικογένεια                        Ανθρωποειδή

                                                            Ι

                                                            Ι —– υλοβατίδες (γένος γίβωνες)

                                                            Ι

Οικογένεια                               Ανθρωπίδαι

                                                            Ι

                                                            Ι —– πογκίνες (γένος ουρακοτάγκος)

                                                            Ι

Υποοικογένεια             Ανθρωπίναι

                                                            Ι

                                                            Ι —– γοριλλίνες (γένος γορίλλας)

                                                            Ι

Φύλο                                        Ανθρωπίνοι

                                                            Ι

                                                            Ι —– παν (γένος χιμπαντζής)

                                                            Ι

Γένος                                       Άνθρωποςhabiliserectussapienss. sapiens

                                                      

One thought on “Γένεση (Ιω.Καρδάση)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s