Η ομολογία ενός μουσουλμάνου μουφτή· μια αληθινή ιστορία

 

Η ομολογία ενός μουσουλμάνου μουφτή· μια αληθινή ιστορία

Πολλές φορές στα χρόνια που εργαζόμαστε εδώ, αντιμετωπίσαμε μεγάλες δυσκολίες, ώστε να βρούμε τα κατάλληλα οικόπεδα μέσα σε πυκνοκατοικημένες περιοχές, για να χτίσουμε βάσεις και Ιερούς Ναούς, όπου οι νεοφώτιστοι ιθαγενείς θα κατηχούνται, θα λειτουργούνται, θα συγκεντρώνονται, θα γνωρίζουν και θα ζουν τη ζωντανή Ορθόδοξη πίστη.

Όλα τα κεντρικά σημεία των πολυσύχναστων συνοικιών είναι ήδη κατειλημμένα από διάφορα αιρετικά δόγματα που έχουν και περίβλεπτα κτήρια. Αυτό πολύ μας πονά· η Ορθόδοξη Εκκλησία νοιώθουμε ότι αξίζει να έχει τα καλύτερα, όχι για την ανθρώπινη δόξα αλλά για τη δόξα του Αληθινού Θεού. Με τον καιρό όμως είχαμε πολλές φορές την ευκαιρία να διαπιστώσουμε ότι ο ίδιος ο Θεός προνοεί και βρίσκει διάφορες λύσεις με τον τρόπο Του.

Έτσι, πριν από μερικά χρόνια, θεωρήθηκε μεγάλη ευλογία για μας να μπορούμε να αγοράσουμε σε πολύ λογική τιμή – πράγμα που έκανε όλους να απορούν – ένα κεντρικότατο οικόπεδο σε περιοχή, όπου από πολλά χρόνια είχε σχηματιστεί ένας Ορθόδοξος πυρήνας ένθερμων ιθαγενών.

Η πρώτη χαρά της ανεύρεσης του ωραίου οικοπέδου δεν κράτησε πολύ, διότι αμέσως άρχισαν τα προβλήματα και οι πειρασμοί από παντού. Χριστιανικές και μουσουλμανικές ομάδες άρχισαν να δυσανασχετούν για το απροσδόκητο γεγονός να «φυτρώσει» μια Ορθόδοξη εκκλησία ανάμεσά τους!

Από εδώ ξεκίνησε ένας μεγάλος πνευματικός αγώνας. Ο ζήλος των πιστών ιθαγενών τους οδήγησε να πηγαίνουν καθημερινά στο μέρος εκείνο και να προσεύχονται με πόνο και πίστη. «Πώς να μην έχουμε πειρασμούς και πώς να μην έχουμε και άνωθεν βοήθεια;», έλεγαν.

Απειλητικά, ανώνυμα τηλεφωνήματα μάς γίνονταν συχνά και συκοφαντικά σχόλια διαδίδονταν για τους Ορθοδόξους συνεργάτες που εργάζονταν στην περιοχή. Η μεγαλύτερη δυσκολία όμως δεν είχε φανεί ακόμη.

Ξαφνικά, οι μουσουλμάνοι ήγειραν εδαφικές διεκδικήσεις και αξίωναν να μείνει το οικόπεδο ως έχει και να μην ανεγερθεί εκεί Ορθόδοξος ναός, ενώ εμείς ξεκινήσαμε μια νόμιμη αλλά χρονοβόρα και κουραστική διαδικασία συζητήσεων με τις τοπικές και τις μουσουλμανικές αρχές, ώστε να βρεθεί λύση.

Η πολιτεία δε θα έδινε άδεια να χτίσουμε οτιδήποτε, εάν δεν είχαμε την επίσημη σύμφωνη γνώμη των μουσουλμάνων και έτσι άρχισαν οι συναντήσεις με ηγετικά μουσουλμανικά στελέχη, ώστε να βρεθεί λύση στο πρόβλημα.

Η προσπάθεια ήταν σκληρή και η διαπραγμάτευση, λεπτή και δύσκολη, έδινε μια κατεύθυνση, ώστε το οικόπεδο να μπορεί να τακτοποιηθεί με έξοδα και φροντίδα της Εκκλησίας μας…

Συχνά μάς έμπαινε ο λογισμός να παραιτηθούμε από το όλο εγχείρημα, αλλά πιο δυνατά νικούσε ο πόθος μας να παλέψουμε όσο μπορούμε για το καλό της Εκκλησίας και ο Θεός όλο μας στήριζε. Ουδέν κακό αμιγές καλού!

Οι συναντήσεις λοιπόν με τους μουσουλμάνους ξεκίνησαν και -παρά τα διάφορα εμπόδια- συνεχίστηκαν. Στη μουσουλμανική ομάδα διαπραγμάτευσης εκπρόσωπος της μουσουλμανικής κοινότητας ήταν και ο μουφτής. Η θέση του μουφτή είναι σημαντική και υπολογίσιμη. Είναι ώριμος, βαθύς γνώστης του Κορανίου, μα συγχρόνως ένας καλοπροαίρετος και συνετός άνθρωπος.

Στις πολυάριθμες συναντήσεις μας, εκτός από το πρόβλημα που μας απασχολούσε, η συζήτηση επεκτεινόταν και σε θέματα πίστεως. Εμείς από τη μία σεβόμαστε ειλικρινά το δικαίωμα του καθενός να έχει το δικό του πιστεύω, από την άλλη όμως, όπου οι περιστάσεις το επιτρέπουν, με παρρησία ομολογούμε και το δικό μας πιστεύω, που είναι η δυνατή εμπιστοσύνη μας στον Αληθινό Θεό, που μας φανέρωσε την Τριαδική Του φύση, κατέβηκε από τον Ουρανό, σαρκώθηκε στο πρόσωπο του Χριστού, έπαθε και αναστήθηκε, για να σωθεί η ανθρωπότητα.

Αυτές τις ημέρες, μετά από τον πολύχρονο αγώνα, αρχίσαμε να βλέπουμε τους πρώτους καρπούς. Βρισκόμαστε στο τελικό στάδιο των υποχρεώσεών μας και το όλο θέμα φαίνεται να ολοκληρώνεται και να κλείνει. Σίγουρα οι θερμές προσευχές των ιθαγενών Ορθοδόξων αλλά και των Ελλήνων αδελφών εισακούστηκαν.

Ενώ λοιπόν το θέμα του οικοπέδου έχει δρομολογηθεί και βρίσκεται στην τελική φάση και ενώ δε συνέτρεχε κάποιος τυπικός λόγος για συνάντηση με το μουφτή, ο μουσουλμάνος ηγέτης ήρθε στο γραφείο της Ιεραποστολής μας να μας συναντήσει.

Μόνος, χωρίς τη συνοδεία των ομοθρήσκων του, διστακτικός και συνεσταλμένος αυτή τη φορά, και χωρίς το γνώριμο αέρα του ηγέτη που μας είχε συνηθίσει…

Ήρθε μόνος και ταπεινά μας άνοιξε την καρδιά του και μας εμπιστεύτηκε το εξής θαυμαστό:

Εγώ σιγά-σιγά έχω καταλάβει ότι η αλήθεια είναι ο Χριστός! Και ότι εσείς, η Ορθόδοξη Εκκλησία, κρατάτε την αληθινή πίστη 100%. Σας παρακαλώ, λοιπόν, να πάτε στο χωριό μου και να διδάξετε τους συγχωριανούς μου για την πίστη σας και να τους βαπτίσετε! Υποφέρουν από άγνοια. Θα κάνετε μεγάλο καλό, μάλιστα, αν τους χτίσετε μια εκκλησία!

Το ακούσαμε έκπληκτοι. Του μιλήσαμε, τον ενθαρρύναμε και του είπαμε να βαπτιστεί και ο ίδιος. Εκεί δε μας είπε πολλά. Σιώπησε… Καταλαβαίνουμε ότι, εάν ένας μουσουλμάνος, που κατέχει τη θέση του, τολμήσει να αλλαξοπιστήσει, δε θα αφήσει αδιάφορους του φανατικούς οπαδούς της πίστης του που αδίστακτα κόβουν ζωές χωρίς το φόβο του Θεού της αγάπης…

Εμείς, όπως καταλαβαίνετε, μείναμε εμβρόντητοι! Έφυγε από το γραφείο της Ιεραποστολής, υποσχόμενος για μια ακόμη φορά να κάνει το παν για να ξεπεραστεί και το τελευταίο εμπόδιο και να μπορέσουμε να χτίσουμε την εκκλησία μας.

Άγνωστες οι βουλές του Κυρίου! Δύσκολες οι σωστές επιλογές του καθενός μας. Το κακό έργο γίνεται συνήθως εύκολα, αλλά φέρνει γρήγορα περισσότερα κακά, ενώ η κάθε τίμια στροφή προς το καλό θέλει κόπο και θυσίες, μικρές και μεγάλες.

Δεν απελπιζόμαστε ποτέ και για κανένα λόγο! Έχουμε Θεό ζωντανό και έχουμε όπλο πανίσχυρο την προσευχή. Έχουμε σφαίρες αόρατες που μπορούν να ανατρέψουν πολύπλοκες και φαινομενικά αδιέξοδες καταστάσεις. Ας ορμήσουμε, λοιπόν, όλοι στο καλό, στον πνευματικό αγώνα, για να βρούμε πρόοδο!

Ας προσευχηθούμε θερμά για κάθε δυσκολία. Και με την ψυχή μας, ας προσευχηθούμε με πόνο για το μουφτή και για τον κάθε εγκλωβισμένο μουφτή. Ας προσευχηθούμε για την πατρίδα μας και για το κάθε έθνος να βρει τον αληθινό Θεό. Ας προσευχηθούμε και για όλους τους Ορθοδόξους που αξιωθήκαμε την ορθή πίστη να την κρατήσουμε, γιατί είναι ο μόνος πολύτιμος θησαυρός στη ζωή μας. Αμήν!

http://ierapostoles.gr/?p=6441

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΠΟΥ ΕΡΩΤΕΥΕΤΑΙ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ

Όσοι δεν καταλαβαίνουν την απόφανση του αποστόλου και δεν μπορούν να δουν σε βάθος την σοφία των λόγων του, εξέλαβον σαν ακίνδυνη υπόθεση να παρερμηνεύουν τις αποστολικές εντολές και κινδυνεύουν να παραλογιστούν. Τί λένε μεθυσμένοι από την φιλαρχία τους; Επικαλούνται την διατύπωση του Παύλου: «Αν κάποιος έχει έφεση για το επισκοπικό αξίωμα, επιθυμεί καλό έργο». Δεν μπορώ να αρνηθώ ότι αυτό έχει παραδοθεί γραπτώς, αλλά έχω ενστάσεις ότι το νόημά του είναι όπως το θέλουν ετούτοι. Πρέπει, λοιπόν, πριν ακόμη προσπαθήσω να το ερμηνεύσω, να προσθέσω κάτι άλλο που μπορεί να αναστείλει αυτήν την επιθυμία σε πολλούς. Γιατί δεν έχουν όλοι την δύναμη να αναλάβουν μια τέτοια εξουσία, η οποία είναι ανώτερη ακόμη και από την βασιλική, αφού η πρώτη κυβερνά τις θείες υποθέσεις, η άλλη τις ανθρώπινες. Αυτή είναι δουλειά πολύ λίγων ανθρώπων, που ως προς την δικαιοσύνη πρέπει να διαφέρουν από όσους καλούνται να κυβερνήσουν όσο διαφέρουν οι βοσκοί από τα πρόβατά τους,για να μην πω και κάτι περισσότερο.
Τί λέει λοιπόν; «Πρέπει ο επίσκοπος να είναι ανεπίληπτος, νηφάλιος σώφρων, κόσμιος, φιλόξενος, ικανός να διδάξει, ανεξίκακος, να μην είναι επιρρεπής στα μεθύσια και στους καυγάδες, αλλά μετριοπαθής, ούτε να αγαπά τις έριδες και τα χρήματα’ να μπορεί να διοικεί επιτυχώς την οικογένεια την δική του και να έχει πολλά σεμνά παιδιά που να τον υπακούουν (αν δεν ξέρει να είναι αρχηγός της οικογένειάς του της ίδιας, πώς θα γίνει υπεύθυνος για την Εκκλησία του Θεού;)’ επίσης να μην είναι καινούργιος στην Εκκλησία, για να μην τον παρασύρει ο διάβολος στο αμάρτημα της αλαζονείας». 
Ποιό από όλα αυτά τα κατορθώματα επέτυχαν οι πολλοί, ένας απο τους οποίους είσαι και συ, και επιθυμούν διακαώς ένα πράγμα τόσο απλησίαστο γι’αυτούς; Μήπως διαθέτουν άψογη ζωή; Μήπως, πάλι, επέτυχαν τέτοιο επίπεδο ασκητικής βιοτής, ώστε να μην κοιμούνται ποτέ οι ψυχικές τους αισθήσεις; Μήπως λάμπουν τόσο πολύ από σωφροσύνη, που και με μόνη την σιωπή τους συνετίζουν τους αφηνιασμένους και ξετρελαμένους για ερωτικές συνευρέσεις; Μήπως η κοσμιότητά τους είναι τόση που να μπορούν να προκαλούν σε όσους τους βλέπουν έκπληξη με το βάδισμά τους, με το βλέμμα τους και την φωνή τους; Εκείνοι που έπεσε ο κλήρος να γίνουν επίσκοποι, πρέπει σε όλα να παρουσιάζονται σαν χαριτωμένη επιτομή όλων των κατά Χριστόν αρετών. 
Οι εν λόγω είναι τόσο φιλόξενοι ώστε να προσκαλούν στο σπίτι τους ακόμη και άγνωστους φτωχούς για να φάνε μαζί τους; Μελέτησαν τόσο πολύ και κατέκτησαν λόγο ικανό να διδάξει, ώστε τόσο μεγάλη Χάρις ήρθε εξ ουρανού να τους φωτίσει και η γλώσσα τους έγινε πηγή λόγων πνευματικών; Τους διακρίνει τέτοια λαμπρή μετριοπάθεια ώστε ποτέ τους δεν συγχύστηκαν μα αποτέλεσμα να προσβάλλουν κανένα; Τόσο αδιαφορούν για τον πλούτο, ώστε να μοιράζουν σε όσους έχουν ανάγκη όση περιουσία απέκτησαν με δίκαιο τρόπο; Τόσο ανεξίκακοι είναι που να αντέχουν αναιτιολόγητες προσβολές και κατηγορίες; Διαθέτουν άραγε και τα άλλα πλεονεκτήματα που πρέπει κατά την περιγραφή του Παύλου να κατέχει ο άριστος ποιμένας;
Μα τί τους έπιασε και έχασαν σε τέτοιο βαθμό τα λογικά τους; Θα έπρεπε να τους αρκεί να ανήκουν στην τάξη εκείνων που κάνουν υπακοή (για να μην πω ότι εξαιτίας των πράξεών τους θα ήταν δίκαιο και από αυτήν ακόμη να εκδιωχθούν, αν και εκεί υπήρχε μια σωστή σειρά). Επιθυμούν, λοιπόν, πράγματα ανέφικτα και μέσα τους τρέφουν έρωτα για τον επισκοπικό θρόνο και επικαλούνται σαν συνήγορο του νοσηρού έρωτά τους τον Απόστολο, ο οποίος κατέβαλε κόπους για να τους θεραπεύσει από το καταστροφικό αυτό πάθος τους.
Ο λόγος μου θέλει, λοιπόν, να τους επιτεθεί και περνάει πόνους παρόμοιους με της γέννας προκειμένου να μην αφήσει τα χαλινάρια και να μην ξεχυθεί σαν άλογο στην πεδιάδα, εγώ όμως τον συγκρατώ με πολύ κόπο τραβώντας τον πίσω, για να ασχοληθώ με σπουδαιότερα πράγματα και να δείξω ότι άνθρωποι που εμπαίζουν έτσι τις ιερές Γραφές και παίζουν με πράγματα μη επιδεχόμενα ελαφρότητος, δεν δικαιούνται ούτε να συγκαταλέγονται στους Χριστιανούς, γι’ αυτό και τον κατεύθυνα να ερμηνεύσει το ρητό.
Τί είπε ο θείος αυτός άνδρας, ο νους αυτός που έβλεπε τα πάντα, ο οποίος άσκησε αυτή την εξουσία με τρόπο άμεμπτο; «Αν κάποιος έχει την έφεση για το επισκοπικό αξίωμα….». Δεν είπε, «Ο καθένας ας επιθυμεί να γίνει επίσκοπος». Δεν διέταξε, δεν παρεκίνησε, δεν νομοθέτησε. Γνώριζε, όμως, ότι πολλοί είναι σαν μεθυσμένοι από την επιθυμία της εξουσίας, χωρίς να είναι εραστές της αρετής, αλλά μόνο διεκδικητές του αξιώματος, γι’ αυτό και δεν συνυπολογίζουν την προσπάθεια, τους κόπους και τους κινδύνους, τις φροντίδες και τα ξενύχτια, όλες τις ανάγκες του ποιμνίου που βαραίνουν τους ώμους του επισκόπου. Και ποιές είναι αυτές;
Να εξετάζει τους υποψηφίους για την ιεροσύνη, να τρέφει τους πεινασμένους, να ποτίζει τους διψασμένους, να ντύνει τους γυμνούς, να προστατεύει όσους αδικούνται, να γίνεται κηδεμόνας όσων θρηνούν για την ορφάνια τους, να στηρίζει τις χήρες, να τιμωρεί εκείνους που αδικούν, να ματαιώνει τις απόπειρες κάποιων να καταλάβουν παράνομα την εξουσία, να εξασφαλίζει θεραπείες για τους αρρώστους, να στήνει ξανά στα πόδια τους όσους σκανδαλίζονται από ερωτικές επιθυμίες, να απελευθερώνει αιχμαλώτους, να παρηγορεί όσους έπεσαν σε κάποια συμφορά, να σωφρονίζει όσους υποπίπτουν σε σφάλματα. Αυτά, είναι, λοιπόν τα βραβεία που συνοδεύουν την ανάρρηση στον επισκοπικό θρόνο και ακόμη περισσότερα, που τα παραλείπω για να μην μακρηγορήσω’ και όμως, υπάρχουν μερικοί που την επισκοπή την θεωρούν εξουσία και άνεση και καλοπέραση και ούτε τον εαυτό τους εξετάζουν ούτε το μέγεθος του αξιώματος αντιλαμβάνονται γι’ αυτό και βιάζονται να το κατακτήσουν.
Προσπάθησε, λοιπόν, να αναστείλει την επικίνδυνη βιασύνη τους λέγοντας τα εξής: «Αν κάποιος έχει έφεση για το επισκοπικό αξίωμα, επιθυμεί ένα ωραίο έργο». Δεν είπε, » εμπρός, λοιπόν, καλά κάνει ο καθένας να το επιθυμεί!». (Αν έλεγε αυτό, δεν θα επαινούσε το έργο, αλλά τον έχοντα την έφεση). Μίλησε, λοιπόν, για καλόν, για ωραίο έργο.
Για να πάω παρακάτω, θα πω αυτό που καταλαβαίνουμε όλοι ανεξαιρέτως, ότι όχι μόνον οι εθνικοί σοφοί αλλά και οι ιερές Γραφές «έργον» ονομάζουν το δύσκολο και ακατόρθωτο, όταν λένε «άνδρα δε πιστόν έργον ευρείν» (είναι δύσκολο πράγμα να βρει κανείς πιστόν άνθρωπο), που θα πει, αγαπητέ μου, πράγμα δύσκολο, όχι άνετο’ μέριμνα, όχι καλοπέραση’ υπεύθυνο λειτούργημα, όχι ανεξέλεγκτη εξουσία’ πατρική κηδεμονία, όχι τυραννική αυθαιρεσία’ υπεύθυνη προστασία, όχι ανεύθυνη εξουσία. Εγώ επαινώ υπερβαλλόντως το έργο του επισκόπου γιατί είναι θεϊκό, όμως δεν επαινώ τον έρωτα για τον επισκοπικό θρόνο, γιατί είναι επικίνδυνος. Δεν λέω, «κάνει καλά» όποιος τον τρέφει μέσα στην ψυχή του, ακόμη και ο πιο δοκιμασμένος, λέω ότι πρέπει να τον αποβάλει με κάθε του δύναμη. 
(Προς Τιμόθεον, α’. Εις το, «Εί τις επισκοπής ορέγεται…», P G78,893-90-
Περιοδικό Σύναξη    τεύχος 127, Για τον Επίσκοπο).-ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΔΟΣ

Πανηγύρια καί φιγουρομανία!…

από το «Ιωάννης ο Βαπτιστής», του Αρχιμ. Δανιήλ Γ. Αεράκη, ιεροκήρυκος
 

 

 

 

Μιλᾶμε γιά παράδοσι. Καί ζοῦμε τό παράδοξο! Μιλᾶμε γιά Εκκλησία. Καί ζοῦμε πανηγύρια φρικτῆς φιγούρας, τεράστιας σπατάλης, προκλητικοῦ θρη­σκευτικοῦ «χαβαλέ»! Μιλᾶμε γιά τιμή μαρτύρων, καί ζοῦμε τή λάμψι τῆς πολυτέλειας ἀκόμα καί στίς λάρνακες τῶν πάσης φύσεως καί προελεύσεως λει­ψάνων.

Δέν χρειάζεται νά δυσκολευθῆτε ψάχνοντας. Οἱ ἱστοσελίδες ἐκεῖνες, πού ἔχουν ἀποκλειστικά καί ἐργολαβικά ἀναλάβει νά καλύπτουν τά λεγόμενα «πολυαρχιερατικά συλλείτουργα», ἐνημερώνουν ἀνά μία περίπου ὥρα γιά τόν πλοῦτο τῆς κενοδοξίας καί φιγουρομανίας μέσα στόν ἅγιο χῶρο τοῦ θυσια­στηρίου.

• Μπορεῖτε νά φαντασθῆτε τόν Ἐσταυρωμένο τοῦ Γολγοθά, τόν Ἰησοῦ, τὀν Κύριο τῆς δόξης, νά δορυφορῆται τή Μεγάλη Παρασκευή ἀπό τριάντα (30) δε­σποτάδες, φανταχτερά καί χρυσοστόλιστα ντυμένους καί στεφανωμένους μέ περίλαμπρες μίτρες;

• Ἡ ἁγία Τράπεζα εἶναι ό Γολγοθάς. Τί δουλειά ἔχει ὅλος ὁ ἐπισκοπικός συν­ωστισμός γύρω-γύρω, πού τολμοῦν μάλιστα ὡρισμένοι ἀπό αὐτούς καί ἀπο­θέτουν τίς μίτρες τους πάνω στήν ἁγία Τράπεζα; «Στέφανον ἐξ ἀκανθῶν περιτίθεται ὁ τῶν ἀγγέλων Βασιλεύς».

Δέν θά πρότεινε κανείς σέ ἐπίσκοπο σήμερα νά λειτουργῆ μέ ἀκάνθινο στε­φάνι.

Τουλάχιστον ὅμως ἄς λειτουργῆ καί ἄς παρίσταται στό Ναό τῆς λα­τρευτικῆς προσευχῆς καί συνάξεως, ὅπως ζητεῖ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον διά τοῦ ἀποστόλου Παύλου, δηλαδή, ἀσκεπής (Α’ Κορ. ια´ 5).

Ἀρέσκονται πολλοί σημερινοί ἐπίσκοποι νά λένε, ὅτι βρίσκοναι «εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ», ἐπικαλούμενοι τόν θεοφόρο Ἰγνάτιο, χωρίς βέβαια νά μᾶς πληροφοροῦν ποῦ καί γιατί λέει τό λόγο αὐτό ὁ ἀποστολικός Πατήρ.

Ἀλλ’ ὡς πρός τόν «τόπον», ὡρισμένοι λησμονοῦν δύο τόπους. Ὁ ἕνας εἶναι τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέως μας ὁ τόπος. Εἶναι ὁ Σταυρός. Ὁ «κρανίου τόπος» (Ματθ. κζ 33). Οὕτε σέ σταυρό ζοῦμε οἱ σημερινοί διάκονοί Του, οὕτε σέ σταυρό μᾶς ἔχουν ανεβάσει.

• Λησμονοῦν, λοιπόν, πολλοί σημερινοί διάκονοί Του (κυρίως ἐπίσκοποι) τόν «κρανίου τόπον». Ἀλλά λησμονοῦν καί τόν ἄλλον, τόν δικό τους τόπο.

Πότε μερικοί (εὐτυχῶς ὄχι ὅλοι) Μητροπολίτες παραμένουν στόν τόπο τους;

Ὅταν διαρκῶς περιφέρωνται ἀπό πανηγύρι σέ πανηγύρι, ἀπό ὀνομαστήρια σέ ὀνομαστήρια, ἀπό χειροτονίες σέ χειροτονίες, ἀπό ὑποδοχές σέ ὑποδοχές, ἁπό λιτανεύσεις σέ λιτανεύσεις, ἀπό ταξίδια σέ ταξίδια, πότε θά τούς μείνη καιρός γιά τόν τόπο τους;

• Πότε θά ποιμάνουν τό λαό, πού τούς ἐμπιστεύθηκε ὁ Κύριος;

• Πότε θά ἐργαστοῦν πνευματικά, πρός οἰκοδομήν τοῦ λαοῦ, πρός φύλαξι τῶν προβάτων, ἰδίως τῶν παιδιῶν καί τῶν νέων;

• Πότε θά κλειστοῦν στό κελλί τους πρός περισυλλογή καί μελέτη;

Ὁ Χριστός γιά τόν κακό ποιμένα λέει, ὅτι «ἀφίησι τά πρόβατα καί φεύγει» (Ἰωάν. ι´ 12). Πιστεύουμε, ὅτι δέν θέλουν οἱ ἐπίσκοποί μας νά εἶναι κακοί ποι­μένες.

Ὁ ἕνας ἀπό τόν ἄλλον παρασύρεται.

• Ἄς ἐπαναφέρη, λοιπόν, ἡ ἱερά Σύνοδος παλαιότερες ἐγκυκλίους γιά πε­ριορισμό τῶν πολυαρχιερατικῶν ἐμφανίσεων.

Ἑορτάζει ἕνας ἐπίσκοπος; Ἄς παραμείνη μέ τούς πιστούς τῆς ἐπαρχίας του, νά συμπροσευχηθοῦν. Καιρός ἄλλωστε λιτότητας.

Χειροτονεῖται ἕνας διάκονος ἤ πρεσβύτερος; Αρκεῖ ὁ ἐπίσκοπός του. Τί χρει­άζονται οἱ ἄλλοι;

Χειροτονεῖται ἕνας επίσκοπος; Ἀρκοῦν τρεῖς ἤ τέσσερις ἐπίσκοποι. Γιατί πρέ­πει νά μαζευθοῦν τριάντα δεσποτάδες;

Ἑορτάζει ὁ πολιοῦχος μιᾶς πόλεως; Εὐκαιρία ὁ ἐπίσκοπος νά δῆ τό λαό του, καί ἀντί νά κάνη προσφωνήσεις σέ ἀρχιερεῖς, νά ἀπευθύνη νουθεσίες πρός μετάνοια καί προκοπή πνευματική.

ΠΗΓΗ.Amen.gr