Eικόνες από την πρώτη Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον μισοτελειωμένο Ναό της Αγίας Τριάδοςστην κοινότητα Nyamata της επαρχίας Bugesera στην Ανατολική Ρουάντα.

Χθές Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου 2014 ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ρουάντας και Μπορούντι κ.κ.Ιννοκέντιος επισκέφτηκε την κοινότητα   Nyamata lτης επαρχίας  Bugesera στην Ανατολική Ρουάντα και τέλεσε για πρώτη φορά την Θεία Λειτουργία στον μισοτελειωμένο ναό της Αγίας Τριάδος.Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας χειροθέτησε και αναγνώστη ο οποίος θα αναλάβει να οργανώσει την κατήχηση των ανθρώπων της περιοχής που από το 2010 έδειξαν ζωηρό ενδιαφέρον για να ενταχθούν στην Ορθόδοξη Εκκλησία.Ο Θεοφιλέστατος ανακοίνωσε την έναρξη των εντατικών μαθημάτων κατήχησης,ενώ  σημείωσε ότι παράλληλα με το έργο της Κατήχησης θα συνεχίζονται και οι εργασίες στον ναό,αφού ξεπεράστηκαν αρκετά εμπόδια για την συνέχιση των εργασιών.

——————————————————————————————————————————————————————————

Yesterday on 28 September 2014, His Grace Innocentios Byakatonda, the Bishop of the Diocese of Burundi and Rwanda made a pastoral visit and at the same time celebrated the first Divine Liturgy to the community of Nyamata located in Bugesera District in Eastern Province of Rwanda and also tonsured the reader Dimitrios to help this community. Three months ago, the Bishop decided to start the intensive catechism to the people of this area because since 2010 they continued to show the thirsty and eager to join the orthodox faith, and now over 50 catechumens are almost ready to be baptized. The Bishop thanked the people so much for their unity and courage on how they didn’t wait the church to be completed but rather they started to gather in a hall without a roof. He reminded them that «if we wait to do things in perfect way, we will do nothing». The Bishop promised them that the church will be completed soon, and encouraged them to continue to pray unceasingly, so that things can be done simultaneously. We can remind that on its time of consecration this church will take the name of Holy Trinity. Also this church delayed to be completed due to the some problems of title land, but now the procedures are on track. Please, keep us in your prayers, so that the Holy Trinity church will be completed. Reported by George.

————————————————————————————————————————————

Υπενθυμίζουμε ότι όσοι θέλουν να συμμετέχουν στην οικονομική ενίσχυση του συγκεκριμένου Ορθόδοξου ιεραποστολικού κλιμακίου στην Ρουάντα  μπορούν να ακολουθήσουν ένα από τους εξής τρόπους.

Α. Για δωρεές μέχρι 200 ​​ευρώ, μπορούν να καταθέτουν τις δωρεές τους στον παρακάτω τραπεζικό λογαριασμό.

Eurobank / 0026-0469-64-0100058162.

(ΙΒΑΝ GR 6102604690000640100058162)

(Δικαιούχος π.Δημήτριος Αθανασίου)

Β. Για δωρεές άνω των 200 ευρώ να έρθουν σε επαφή μαζί μας μέσω του e-mail   fdathanasiou@gmail.com

Παρακαλούμε τους δωρητές να μας γνωστοποιούν τα στοιχεία τους (ονοματεπώνυμο, διεύθυνση διαμονής) προκειμένου να τους αποστείλουμε τις αποδείξεις των δωρεών.

Τέλος υπενθυμίζουμε ότι και τα έσοδα από τα συγγραφικά δικαιώματα των βιβλίων μας διατίθενται για ιεραποστολικούς σκοπούς.

1505155_1491696897748433_9000045006209417244_n 10378190_1491695794415210_7525503587302667941_n (1)  10429274_1491696074415182_6988431043194042148_n 10486639_1491699354414854_4315913646961824709_n 10609633_1491697847748338_8085872587889156023_n 10610719_1491696284415161_8523530514924140828_n 10647200_1491698521081604_9009885081045603166_n 10649663_1491697731081683_667488973547015098_n 10653601_1491696144415175_1324383870200445346_n 10672241_1491697367748386_2649216269980212017_n 10678544_1491698257748297_771919504344864161_n 10702159_1491698001081656_3920728642046576318_n 10703702_1491696517748471_8176472826770678649_n 10703828_1491698811081575_1963397434745670227_n 10711023_1491697554415034_4146030827983243047_n

 

1011808_1491699141081542_8172988494432866435_n

Advertisements

Αποχαιρετώντας έναν ταπεινό Λευίτη σε χωριό των Τζουμέρκων

636f0626acfe7076a98677846330e30b

Στις 29 Σεπτεμβρίου συμπληρώνονται έξι μήνες από την κοίμηση του π.Νικολάου.Κ..ο οποίος υπηρέτησε ως εφημέριος για πολλά χρόνια σε ενορία των Τζουμέρκων. Αναδημοσιεύουμε από το περιοδικό «Χώσεψη» του πολιτιστικού συλλόγου του χωριού, τον επικήδειο ο οποίος εκφωνήθηκε την ημέρα της κηδείας.

———————————————————————————————————–

Επικήδειος -αποχαιρετιστήριος Λόγος

Στον π.Νικόλαο Κ.

Εκφωνήθηκε από τον πρωτοπρεσβύτερο Δημήτριο Αθανασίου, κατά την διάρκεια της Εξοδίου Ακολουθίας του μακαριστού ιερέως, στον Ιερό ναό Αγίου Νικολάου Κυψέλης, το Σάββατο 29 Μαρτίου 2014.

Και ώσπερ επί της γης εν τη Εκκλησία σου λειτουργόν αυτόν κατέστησας ούτω και εν τω ουρανίω σου θυσιαστηρίω ανάδειξον.

Με αισθήματα χαρμολύπης Σεβασμιότατε, ευλαβέστατοι πατέρες και συλλειτουργοί, ευσεβέστατες μονάστριες και πένθιμη ομήγυρη, προπέμπουμε σήμερα στην αιωνιότητα τον προκείμενο αγαπητό αδελφό και συλλειτουργό π. Νικόλαο.

Λύπη μεν για τον ανθρώπινο αποχωρισμό.Κι όλοι εμείς εδώ στεκόμαστε με την ίδια απορία «ορώντες το γενόμενον» διότι κατά τον ιερό υμνωδό:  «την γαρ χθες ημέραν μεθ’ υμών ελάλουν, και άφνω επήλθε μοι η φοβερά ώρα του θανάτου»  μετατιθέμενος προς την αιωνιότητα, την πραγματική Ζωή.

Χαρά επειδή ο π. Νικόλαος ήδη γεύεται κι απολαμβάνει αυτών των οποίων αφιερώθηκε, ακολούθησε, δίδαξε και βίωσε μέσα από την εκάστοτε ευχαριστιακή σύναξη, που ο Κύριος αξίωσε να τελεί με το να τον καταστήσει λειτουργό Του.

Το πέρασμά του από αυτόν τον κόσμο, ως ιερέας και εφημέριος, ήταν σαν την πορεία ενός αστεριού, που έλαμψε αλλά δεν χάθηκε και δεν πρέπει να χαθεί, αλλά άφησε το ίχνος του, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά η προσπάθεια της συνέχειας του ανεξίτηλου ίχνους της προσφοράς και θυσίας του Θεανθρώπου.

Η ιεροσύνη είναι το μέγιστο στον κόσμο αξίωμα. Ένα αξίωμα, που ούτε στους αγγέλους δόθηκε ούτε στους αρχαγγέλους. Είναι σφραγίδα ανεξίτηλη! Ακολουθεί και μετά θάνατον τον Ιερέα. Γι ‘αυτό και στην ευχή που μόνο στους ιερείς διαβάζεται, ευχόμεθα στον Κύριο και Θεό μας,  «όπως ανέδειξε εδώ στη γη ιερέα Του τον μακαριστό αδελφό μας Νικόλαο, έτσι να τον αναδείξει και ιερέα του ουρανίου Του θυσιαστηρίου».  Γι’αυτό και ο Ιερέας κηδεύεται με άπασαν την ιερατική του στολή. Και μάλιστα με καλυμμένο με το ιερό κάλυμμα του  «αέρα»  το πρόσωπό του, όπως ακριβώς και ο θεόπτης Μωϋσής,

ο οποίος, όταν συνομίλησε με τον Θεό τεσσαράκοντα ημέρες και νύκτες στο θεοβάδιστο Όρος και δέχθηκε τις δεύτερες πλάκες του Δεκαλόγου, τόση πολλή δόξα έλαβε το πρόσωπό του από τη θεία συνομιλία, ώστε δεν μπορούσαν οι Υιοί Ισραήλ να το δουν. . Γι ‘αυτό και αναγκάσθηκε να βάλει κάλυμμα στο πρόσωπό του, για να εγκλείσει κατά κάποιο τρόπο την πολλή λαμπρότητα και δόξα που χυνόταν άπλετα έξω, και να μπορέσουν έτσι να τον δουν οι Ισραηλίτες.  «Και είδον, φησίν, οι Υιοί Ισραήλ το πρόσωπον Μωϋσέως ότι δεδόξασται και περιέθηκε Μωϋσής κάλυμμα επί το πρόσωπον αυτού «(Έξοδ. λδ 35)».  Γι’ αυτό καλύπτεται και το πρόσωπο του Ιερέως, γιατί και ο κάθε Ιερέας βλέπει και γεύεται τον ίδιο τον Θεό στην ιερή ώρα της Θείας Λειτουργίας, που μόνον αυτός μπορεί να επιτελέσει!

Ο Ιερέας στην παράδοση της Εκκλησίας μας δεν είναι κοινός άνθρωπος. Είναι ο βαστάζων τον Σταυρόν του Κυρίου. Είναι ο Κυρηναίος που έχει άνωθεν κληθεί, «ίνα άρη τον Σταυρόν του Ιησού και της Εκκλησίας του».

Αγάπησε πράγματι και βίωσε ο μακαριστός π.Νικόλαος, αυτόν τον Σταυρό. Μεγάλωσε στη φτώχεια, πέρασε θλίψεις, αγωνίες και δοκιμασίες, στερήσεις και δυσκολίες. Νυμφεύθηκε την ευσεβέστατη Σοφία, μετά της οποίας απέκτησε μία κόρη, η οποία «ενεδύθη το μοναχικό τριβώνιο» μετά τις σπουδές της και υπηρετεί το προσευχητικό έργο της Εκκλησίας σε μοναχικό τάγμα.

Το 1975, ο π.Νικόλαος σε ώριμη ηλικία, εισήλθε στις τάξεις του ιερού κλήρου, προκειμένου να υπηρετήσει στον Αμπελώνα του Κυρίου που τελικά τον υπηρέτησε επί 30 χρόνια με ζήλο και ταπείνωση.

Πολυσέβαστε Γέροντα,

Θα τολμήσω να κάμω σήμερα, αυτό που μισούσες. Το να μιλήσω δηλαδή εγκωμιαστικά για σένα, μπροστά σου.

Σ όλους τους ανθρώπους του Θεού, ανάλογα με τις αρετές που διακρίθηκαν, κάποιος ευαγγελικός λόγος τους ταιριάζει. Δεν δυσκολεύτηκα από την αρχή που σε γνώρισα να καταλάβω, πως σου ταίριαζε απόλυτα ο λόγος που είπε ο Χριστός στους μαθητές του, συνιστώντας ως υπόδειγμα τον εαυτό Του. «Μάθετε απ εμού, ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία». Έτσι σε γνώρισα, κι έτσι με το παράδειγμά σου δίδαξες, γιατί ήσουνα «πράος και ταπεινός τη καρδία».

Η γνωριμία μας ξεκίνησε κατά την διάρκεια της διακονίας του μυστηρίου της Εξομολογήσεως, πριν περίπου δώδεκα χρόνια. Τότε βρέθηκα ως νέος πνευματικός στον ενοριακό ναό του Αγίου Νικολάου Κυψέλης για διακονία του μυστηρίου της Εξομολόγησης. Ο πρώτος που ήρθε να εξομομολογηθεί ήσουν εσύ. Κυριολεκτικά σοκαρισμένος, εμμέσως πλην σαφώς, σε παρέπεμψα σε άλλους πνευματικούς εμπειρότερους από τον ομιλούντα. Τότε με κοίταξες με αυστηρό τόνο και μου είπες:

«Πάτερ μου η Εκκλησία σου ανέθεσε μια διακονία που θα πρέπει να την υπηρετήσεις. Στο μυστήριο της Εξομολόγησης αοράτως παρών είναι ο ίδιος ο Χριστός. Ο,τι θα πω, σε εκείνον θα τα πω. Εσύ σαν το ορατό στοιχείο του μυστηρίου θα αποφασίσεις για το «δεσμείν και λύειν».

Και για σκέψου και το εξής. Εγώ είμαι άνθρωπος με σοβαρά προβλήματα υγείας και προχωρημένης ηλικίας και μπορώ ανά πάσα στιγμή να φύγω από αυτόν τον κόσμο. Πώς θα αντιμετωπίσω τον δικαιοκρίτη Χριστό και τι θα απολογηθείς εσύ για την τακτική σου αυτή;

Σιώπησα και υπάκουσα. Και σιωπούσα κάθε φορά που το ίδιο επαναλαμβανόταν όταν ερχόμουνα στην ενορία σου. Τώρα όμως θα σπάσω αυτή την σιωπή για να σκιαγραφήσω σύντομα μερικές πτυχές της προσωπικότητάς σου προς παραδειγματισμό και συμμόρφωση ημών των νεοτέρων. Και αυτό επειδή εσύ ανήκες στην γενιά των παλιών κληρικών. Ήσουν παπάς «παλαιάς κοπής».

Ως Λειτουργός του Υψίστου σε διέκρινε η απλότητα, η πίστη, η εργατικότητά και η αγάπη προς την αγία μας Ορθοδοξία. Είχες αυξημένη πίστη, ευσέβεια και διάθεση διακονίας λαού του Θεού.

Κύρια εφόδια της ιερατικής σου διακονίας δεν ήταν η μεγάλη μόρφωση και τα πτυχία, αλλά η πλούσια καρδιά σου. Μια καρδιά πλημμυρισμένη από αγνά συναισθήματα και βιώματα χριστιανικά και θείες εμπειρίες. Προπάντων, μια καρδιά γεμάτη με τη Χάρη του Θεού, που «τα ασθενή θεραπεύει και τα ελλείποντα αναπληροί».

Υπήρξες ευγενής. Υπήρξες ο άνθρωπος της σιωπής. Όχι γιατί δεν είχες τι να πεις, αλλά γιατί ήθελες να μιλάς με περίσκεψη.

Υπήρξες άκακος και αμνησίκακος. Ποτέ δεν κακολόγησες όποιον σε πίκρανε. Η εκδίκηση, ούτε ως λέξη δεν υπήρχε στο λεξιλόγιο της καρδιάς σου.

Υπήρξες αφιλοχρήματος. Ποτέ σου δε ζήτησες. Χέρι δεν άπλωσες. Δεν αγάπησες τα χρήματα. Γι’αυτό και γεύτηκες πλούσια την αγάπη των ενοριτών σου. Εξάλλου, πολλοί είναι κι εκείνοι που γεύτηκαν τη δική σου αγάπη. Έκανες το καλό και το ξεχνούσες. Σου έφτανε που το γνωρίζει ο Κύριος.

Ήσουν φιλότιμος. Είχες πνεύμα νοικοκυροσύνης. Τα ήθελες όλα καλά και ωραία. Και το Ναό σου, το προαύλιό του, τα ξωκλήσια της ενορίας σου … Όλα θα διαλαλούν τη νοικοκυροσύνη και το ενδιαφέρον σου.

Υπήρξες ακούραστος λειτουργός και φίλος των αγίων, τους οποίους κάθε τόσο τιμούσες λειτουργώντας αγόγγυστα, ακόμη και τα πιο δύσβατα εξωκλήσια τους. Όλους αυτούς θα τους βρεις τώρα πρεσβευτές σου μπροστά στο θρόνο του Θεού.

Παναγία Ευαγγελίστρια, Άγιοι Νικόλαε, Παντελεήμονα, Κοσμά, Κω/νε, Μαρίνα, Αθανάσιε, Βαρβάρα, Μάρκε, προφήτα Ηλία και Απόστολε Πέτρε, σας παραδίδουμε σήμερα τον σεβαστό μας πατέρα Νικόλαο.

Ενώστε τις πρεσβείες σας για την ανάπαυσή του.

Και συ Γέροντα πρέσβευε για όλους εμάς, τον κλήρο και το λαό, στο επουράνιο θυσιαστήριο!

Με δάκρυα φιλούμε τα χέρια σου, που τόσα χρόνια ευλογούσαν …

Με συντριβή φιλούμε τα πόδια σου, τα ακούραστα πόδια σου, που έτρεχαν παντού και πάντοτε.

Με ευλάβεια φιλούμε το τίμιο πετραχήλι σου, που σκόρπισε τόσα χρόνια τη Χάρη και την ευλογία του Θεού στο ποίμνιο της ενορίας σου …

Με δέος θα σηκώσουμε το πονεμένο σώμα σου ως τον τάφο, για να αντλήσουμε την τελευταία ευλογία σου.

Χαλί μακρύ σου στρώνουμε Γέροντα, τις καρδιές μας,

και ρένουμε του μισεμού τη στράτα σου

μ ‘ευγνωμοσύνης δάκρυα και προσευχές μας.

Αείμνηστε και αγαπητέ μας π. Νικόλαε.

Προέτρεξες πριν από μας να κατοικήσεις τα ουράνια και να βιώσεις «εκτυπώτερον, καθαρώτερον, εναργέστερον» την του Κυρίου Αγία Ανάσταση.

Έφυγες την εβδομάδα της Σταυροπροσκυνήσεως αφού προηγουμένως προσκύνησες τον Σταυρόν του Κυρίου και πόθησες την Ανάσταση, τη λύτρωση, την μετάβαση «εκ του θανάτου εις την Ζωήν».

Για σένα ο τάφος και ο θάνατος δεν θα είναι το τέρμα και η απειλή της παρούσης ζωής. Είναι η αρχή της πέραν του τάφου ζωής, της όντως Ζωής, της Αυτοζωής, που είναι ο Ιησούς Χριστός, ο Σταυρωθείς και Αναστάς, που τόσα χρόνια υπηρέτησες. Τόσα χρόνια που ανελλιπώς λειτούργησες και κοινώνησες το Ζωοποιό Σώμα και το Δεσποτικό Αίμα και μετέδωσες και σ άλλους «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον».

Πέρνα τώρα Γέροντα στο φως.

Ζήσε τη χαρά του Παραδείσου.

Πλούσιος που σε προσμένει ο μισθός,

όλη τούτη η δόξα είναι δική σου.

Αυτά θα εύρει η αθάνατη ψυχή σου. Αυτά θα ζει και πάλι η ανεξάντλητη Ιερωσύνη σου.

Αναπαύου, λοιπόν, δούλε πιστέ και αγαθέ, στο ουράνιο θυσιαστήριο, περιβεβλημένος την δόξαν της Ιερωσύνης σου, συνοδευόμενος από την βαθειά εκτίμηση και αγάπη της πρεσβυτέρας σου, των μοναστριών, των οικείων, των συγχωριανών, των πνευματικών συγγενών και φίλων. «Αναπαύου και ευφραίνου εν Κυρίω, τον ποιήσαντα μεγάλα και θαυμαστά» στην επίγεια ζωή σου για να σε αναπαύσει τώρα στην ουράνια κατάπαυση και ανάπαυσή Του.

Σε αποχαιρετούμε και περιμένουμε να σε συναντήσουμε και πάλι στην άνω πόλη, την άνω Ιερουσαλήμ, η οποία «ου χρείαν έχει του ηλίου ουδέ της σελήνης ίνα φαίνωσιν αυτή ∙ η γαρ δόξα του Θεού εφώτισεν αυτήν, και ο λύχνος αυτής το Αρνίον» (Αποκ. 21, 23). Αναμένουμε την συνάντηση μαζί σου στο Υπερουράνιο Θυσιαστήριο, όπου ακαταπαύστως, μαζί με τους προκεκοιμημένους άλλους αδελφούς και συλλειτουργούς μας, θα τελούμε την αναίμακτη μυσταγωγία, όχι μέσα σε χειροποίητο, αλλά σε αχειροποίητο Ναό, καθώς  «ο γαρ Κύριος ο Θεός ο παντοκράτωρ, ναός αυτής εστιν »(Αποκ. 21,22).
Ας είναι μακαρία « η οδός η πορεύη σήμερον »,  σεβαστέ πατέρα!

Η αγάπη μας και η βαθύτατη ευγνωμοσύνη μας θα σε συνοδεύουν.
Ο Κύριός μας ας σε συγχωρήσει για ό, τι ως άνθρωπος έσφαλες. Έχεις και τον δικό μας τελευταίο ασπασμό της αγάπης και της συγγνώμης!

Ας είναι η μνήμη σου αιώνια.

Καλή ανάπαυση και καλή Ανάσταση

Μνήσθητι, Χριστέ, ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου ·

Νικολάου τοῦ Σοῦ θύτου

καί τοῦ χοροῦ ἀξίωσον αὐτόν τῶν ἁγίων σου,

ὡς λαβόντα τήν σφραγίδα τοῦ Σταυροῦ Σου

εἰς ἕνωσιν ἐν τῷ παραδείσῳ.

————————————————– –

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ.

Ἅγιος Ἱερομάρτυς Ἀλκίσων, Μητροπολίτης Νικοπόλεως (28 Σεπτ.).

 

αγιος Αλκίσων

 


Στα χρόνια της βασιλείας του αυτοκράτορα Αναστασίου Ά (491-516) στη μητρόπολη της αποστολικής Εκκλησίας της Νικοπόλεως (Πρέβεζα) αρχιεράτευε ο Αλκίσων, ένας από τούς πλέον διακεκριμένους ιεράρχες της εποχής. Ήταν στολισμένος με τις χάριτες του Αγίου Πνεύματος και ποίμαινε τούς χριστιανούς του με μοναδικό γνώμονα την εν Χριστώ σωτηρία τους. Στα πλαίσια αυτά μερίμνησε και για την ανέγερση μεγάλης βασιλικής (ναού) πού μέχρι σήμερα φέρει το όνομά του.

Δυστυχώς όμως επρόκειτο να δοκιμαστεί στη ζωή του. Διότι συνέβη ό αυτοκράτορας Αναστάσιος, παρά τις άλλες ικανότητές του, να παρεκκλίνει από την ορθόδοξη Πίστη, ακολουθώντας τούς αντιχαλκηδονίους αποσχιστές Σεβήρο και Φιλόξενο. Με το διάταγμά του (γνωστό στην εκκλησιαστική Ιστο­ρία ως «Τύπος του Αναστασίου» δεν δεχόταν την Δ οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας (481) και εξαπέλυε διωγμό εναντίον των ορθοδόξων επισκόπων. Μεταξύ εκείνων πού υποτάχθηκαν στα κελεύσματα του «Τύπου» ήταν και ο Θεσσαλονίκης Δωρόθεος, έξαρχος του Ιλλυρικού και εκκλησιαστικός προϊστάμενος και του Αλκίσωνος. Έτσι ό μητροπολίτης Νικοπόλεως κλή­θηκε εκ των πραγμάτων να αντιμετωπίσει τις απειλές του βασιλιά και τις «συστάσεις» τού Θεσσαλονίκης. Αν έλαβε λοιπόν πρωτοβουλίες για την προάσπιση της ορθοδόξου πίστεως, με συμμά­χους μερικούς επισκόπους του Ιλλυρικού και τον πάπα Ρώμης Ορμίσδα (πού όμως ήταν υπόδουλος στους Γότθους και λίγα πράγματα μπορούσε να κάνει).

Συγκάλεσε λοιπόν στη Νικόπολη (το 512) Σύνοδο, στην οποία έλαβαν μέρος 40 επίσκοποι τού Ιλλυρικού και με αποφασιστικότητα καταδίκασαν τον «Τύπο του Αναστασίου», μη λαμβάνοντας υπόψη τις απειλές του ιδίου και του Θεσσαλονίκης Δωροθέου. Ή στάση του Αλκίσωνα έδωσε θάρρος σε πολλούς ορθοδό­ξους ποιμένες και μοναχούς σε όλη την αχανή αυτοκρατορία, με αποτέλεσμα να αξιώσουν από τν αυτοκράτορα τη σύγκληση νέας Συνόδου για να βρε­θεί λύση. Αυτή συγκλήθηκε το έτος 516 στην Ηράκλεια της Θράκης παρου­σία περισσότερων από 200 αρχιερέων, με διακρινόμενο και εκεί τον Αλκίσωνα. Πλην όμως ο δόλιος βασιλιάς, φοβούμενος τις αποφάσεις της, όχι μόνο δεν επέτρεψε να συνεδριάσουν, αλλά συνέλαβε τούς αρχιερείς και τούς υπέβαλε σε κακουχίες, εκδηλώνοντας εντονότερη την οργή του κατά του Αλκίσωνος, τον όποιο φυλάκισε στην ΚΠολη επί πέντε μήνες! Εκεί δοκίμασε ποικίλες πιέ­σεις, βασανισμούς, μαστιγώσεις, δείχνοντας υπομονή και καρτερία. Αλλά λόγω και της γεροντικής του ηλικίας δεν άντεξε περισσότερο. Και το επόμενο έτος (517) παρέδωσε στη φυλακή το πνεύμα του στον Κύριο, αναδειχθείς φλογερός ομολογητής της ορθοδόξου Πίστεως και μέγας αγωνιστής. Αμέσως μετά την κοίμησή του οι επίσκοποι και ιερείς της Μητροπόλεώς του τον ονόμασαν «εν αγίοις πατέρα» τους σε επιστολή προς τον πάπα Ρώμης.

Παλαιοχριστιανική Βασιλική του Αλκίσωνος-Εσπερινός 2013

 

«ευλογείτε και μη καταράσθε» και μη στέλνετε στον διάβολο! Το περιστατικό του μοναχού Ιωσήφ

https://i1.wp.com/www.pentapostagma.gr/wp-content/uploads/2014/05/73180.jpg 

Στην Σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος στο Κουτλουμούσι, ο μοναχός Ιωσήφ, θέλησε να επισκευάσει, στο πάτωμα της καλύβας του, ένα σανίδι που είχε σπάσει. Καθάρισε το σάπιο, πήρε με ακρίβεια τα μέτρα, έκοψε το σανίδι και πήγε να το τοποθετήσει. Όταν το έβανε στη θέση του, το σανίδι ήταν μεγαλύτερο. Το πήρε, έκοψε το περίσσιο και πήγε πάλι να το τοποθετήσει. Το είδε πως ήταν μικρότερο απ΄ ότι έπρεπε.

https://fdathanasiou.files.wordpress.com/2014/09/3d46b-imagescay02ikn.jpg
Ο Γέρο – Ιωσήφ, ήταν μαραγκός στο επάγγελμα. Παίρνει για δεύτερη φορά τα μέτρα, κόβει άλλο σανίδι στα μέτρα που χρειάζονταν με ακρίβεια, πήγε να το βάλει στη θέση του, αλλά και πάλι περίσσευε, το έκοψε, κι όταν πήγε να το καρφώσει, έγινε μικρότερο. Τότε έχασε την υπομονή του και με θυμό είπε : «Άει στο διάβολο, διάβολε, τί έχεις, τί να σου κάμω για να ταιριάξεις; Τέσσερις φορές σε μέτρησα και τέσσερις σε έκοψα, τώρα τί διάβολο έχεις και δεν ταιριάζεις»;
Ο ταλαίπωρος αυτός μοναχός, αντί να ειπεί την ευχή και να επικαλεστεί τη θεία βοήθεια στην εργασία του, προτίμησε να μνημονεύσει τον διάβολο, ο οποίος δεν άργησε αλλά κάτι τέτοιες ευκαιρίες ζητάει, γι΄ αυτό παρουσιάστηκε μπροστά του, ο διάβολος, μ΄ όλη την αγριωπή μορφή του και του είπε : «Με φώναξες γέροντα, τί είναι, τί θέλεις ; Εδώ είμαι ‘γω για να σε βοηθήσω».
Ο Γέρο – Ιωσήφ τρομαγμένος έκαμε το σταυρό του, παράτησε το σανίδι κι έτρεξε στον Πνευματικό του να εξομολογηθεί, αλλά από τότε μέχρι σήμερα έχουν περάσει περισσότερα από 30 χρόνια και δεν μπορεί να συνέλθει, του έμεινε ο φόβος και μια αφηρημάδα στο μυαλό, σαν αντιμισθία από τον διάβολο.
https://fdathanasiou.files.wordpress.com/2014/09/d294f-aastavros.jpgΤούτο ας γίνει μάθημα σε όλους, μικρούς και μεγάλους, να μη λένε στο διάβολο, ούτε για αστεία.Επειδή, ο διάβολος βάνει τον άνθρωπο να θυμώνει και στον θυμό του επάνω, τον βάνει να βρίζει ή να βλασφημεί τα θεία, κι αν δεν κατορθώσει τούτο, τον πείθει να ειπεί στον συνάνθρωπό του, στον αδελφό του, στο παιδί του, ή και στον εαυτό του ακόμη, «Άει στο διάβολο». Τούτο γίνεται κακίστη συνήθεια και πολλοί γονείς στέλνουν τα παιδιά τους στον διάολο.
Ενώ μπορεί ο άνθρωπος να αποκτήσει καλές συνήθειες κι αντί να λέει «άει στο διάβολο», να λέει «άει στην ευχή» ή «άει στο καλό σου» ή όπως συνηθίζουν οι πατέρες να λένε «να σε πάρει η ευχή» ή «ο Θεός να σ΄ ελεήσει», που είναι το καλύτερο απ΄ όλα. Έτσι συνηθίζει ο άνθρωπος να εύχεται και να λέει πάντοτε τα καλά, σύμφωνα με την Αγία Γραφή «ευλογείτε και μη καταράσθε» (Ρωμ. 12, 14).

Ανδρέου Μοναχού Αγιορείτου
«Γεροντικό Αγίου Όρους»