Όταν καλοπερνάς στη γη, κάτι δεν πάει καλά με τον εαυτό σου

«Παρά τα φαινόμενα και την αναξιότητα των μοναχών και κληρικών, η Εκκλησία είναι ακένωτη πηγή θαυμάτων. Παίρνει νερό και το κάνει Αγιασμό· παίρνει ψωμί και κρασί και το κάνει Θεία Ευχαριστία· παίρνει τον άνθρωπο χώμα και τον κάνει Θεό! Αλλά τα θαύματα πολλοί δεν τα βλέπουν. Γιατί, αν τα έβλεπαν, δεν θα περιφρονούσαν ή μισούσαν την ¬
Εκκλησία του Χριστού, αλλά θα την αγαπούσαν, θα την τιμούσαν και δεν θα μιλούσαν γι’ αυτή με περιφρόνηση, όπως μιλούν».

«Ο χριστιανός έχει προορισμό να σηκώνει βαρύ σταυρό στη ζωή τον. Είναι δύσκολο πράγμα να λες ότι πιστεύεις στον Κύριο και καλοπερνάς σ’ αυτήν εδώ τη ζωή. Γιατί, όταν καλοπερνάς στη γη, κάτι δεν πάει καλά με τον εαυτό σου, ενδιαφέρεσαι για το χρυσάφι της γης και όχι για τους θησαυρούς του ουρανού. Αλλά όταν σκέφτεσαι έτσι, βρίσκεσαι μακριά από το θέλημα του Θεού. Χριστιανική ζωή και καλοπέραση δεν πηγαίνουν μαζί, είναι διαφορετικά πράγματα»
«Κάποτε ήλθε εδώ ένας πολύ γνωστός γιατρός για να μιλήσουμε. Ήταν και η γυναίκα του γιατρός, θρησκευόμενοι άνθρωποι και οι δύο. Παραπονιόταν ότι τα παιδιά του ζούσαν κοσμική ζωή και όχι μόνο δεν τηρούσαν τις εκκλησιαστικές παραδόσεις της οικογένειας τους, αλλά και τις ειρωνεύονταν. Χαρακτήριζαν τους χριστιανούς καθυστερημένους, βολεμένους, ανειλικρινείς, υποκριτές και θεομπαίχτες, επειδή η ζωή τους -έλεγαν- δεν συμβαδίζει με τα λόγια τους και τα έργα τους δεν είναι χριστιανικά.
Ακόμη και στο ευχέλαιο, που οι γονείς κάνουν μία φορά το χρόνο στο σπίτι τους και τα παιδιά, όσο ήταν μικρά συμμετείχαν, τώρα αντιδρούν και δεν παρευρίσκονται.
Ο γιατρός έδειχνε πολύ κουρασμένος και απελπισμένος για την πνευματική αδράνεια των παιδιών του. Και νόμιζε ότι όλες οι προσπάθειες, οι δικές του και της γυναίκας του πήγαν χαμένες, δεν έπιασαν τόπο, δεν άγγιξαν τα παιδιά.

Σε κάποια στιγμή ο γιατρός, βάζοντας το κεφάλι μέσα στις δυό του παλάμες, σαν να ήθελε να καλύψει το πρόσωπό του από ντροπή, μου είπε: Φοβάμαι πως το πολύ χρήμα μας έχει κάνει ζημιά.

Τον ρώτησα να μου πει, τί εννοούσε και εκείνος με απόλυτη ειλικρίνεια παραδέχτηκε ότι είχαν ξεφύγει από το μέτρο κι είχαν αποκτήσει περιουσιακά στοιχεία απολύτως μη αναγκαία. Έχουμε τρία μεγάλα σπίτια, μου είπε. Ένα για μας και από ένα για το κάθε παιδί. Επίσης, δυό εξοχικά, τέσσερα ακριβά αυτοκίνητα, ένα σκάφος, καταθέσεις, πολλά υλικά.
Και συνέχισε: τα παιδιά κακόμαθαν και τώρα μας κατηγορούν ότι προκαλούμε. Επίσης, μας λένε ότι έχουμε παντρέψει πολύ όμορφα τον πλούτο και τον Χριστιανισμό. Και με παρακάλεσε να του πω τί πρέπει να κάνει για να βρουν πάλι την ειρήνη και την ενότητα στην οικογένεια τους.
Του είπα να τα δώσουν όλα στους φτωχούς και να κρατήσουν μόνο ένα σπίτι, ένα εξοχικό και τους μισθούς τους. Τρόμαξε, άλλαξε χρώμα, φοβήθηκε, απογοητεύθηκε από την απάντηση που του έδωσα.
Έφυγε και δεν ξαναήλθε. Είχε δεθεί με τα εδώ, όχι τα Άνω. Γι’ αυτό και τα παιδιά του αναζήτησαν άλλο τρόπο ζωής, διαφορετικό από αυτόν που οι γονείς τους είχαν προτείνει».

«Όταν ακούω ότι υπάρχει μεγάλη φτώχεια, ανέχεια, πονάω πολύ και δεν μπορώ να προσευχηθώ.
Δεν λέω, όταν έχεις δυό χιτώνες να δώσεις τον ένα. Αυτό είναι ασυνήθιστο και δύσκολο για τους πολλούς. Αλλά, αν θέλεις να λέγεσαι χριστιανός και κατέχεις όλα τα αγαθά του Θεού, γιατί ιδρώνεις και αγωνιάς για το παραπάνω και δεν κάνεις ελεημοσύνες και καλά έργα; Να ξέρεις, ότι θεμελιώνει στην άμμο, όποιος έχει πολλά χρήματα και τα διαχειρίζεται εγωιστικά, αδιαφορώντας για τη φτώχεια και τη δυστυχία των συνανθρώπων του. Είδες ποτέ σάβανο με τσέπες; Όλα εδώ μένουν. Μόνο οι αγαθοεργίες πηγαίνουν στον ουρανό. Ξέρεις γιατί γίνονται οι πόλεμοι; Για το χρήμα.. Γιατί οι πλούσιοι δεν μπορούν να βάλουν χαλινάρι στη λαιμαργία τους και οι φτωχοί δεν εύχονται να αποκτήσουν τα αναγκαία, αλλά ζηλεύουν τα πλούτη και τη δόξα των πλουσίων».

«Οι τσέπες σας πρέπει να είναι ανοιχτές, ώστε να φεύγουν τα χρήματα για φιλανθρωπίες. Είναι σκάνδαλο να υπάρχουν τσέπες γεμάτες λεφτά και να είναι ραμμένες».

(Τάσου Μιχαλά, «Τέσσερις ώρες με τον π. Παΐσιο»)

Ο γάμος σαν ιερολογία ή «Μυστήριο»


«Το μυστήριον τούτο μέγα εστίν, εγώ δε λέγω εις Χριστόν και εις την Εκκλησίαν».

Στο 5ο κεφάλαιο της προς Εφεσίους επιστολής, ανακαλύπτουμε το διαφορετικό νόημα του Χριστιανικού γάμου, το στοιχείο εκείνο, που δεν μπορεί να υποβιβαστεί ούτε σε Ιουδαϊκό ωφελιμισμό ούτε σε Ρωμαϊκό νομικισμό -την δυνατότητα και υπευθυνότητα που προσφέρεται στους δύο συζύγους για να μεταμορφώσουν την «συμφωνία» τους σε μια πραγματικότητα της Βασιλείας του Θεού.

Κάθε ανθρώπινη ύπαρξη είναι μέλος μιας γήινης κοινωνίας, ένας πολίτης της χώρας του και ένα μέλος της οικογένειας του. Δεν μπορεί να αποφύγει τις ανάγκες της υλικής του ύπαρξης και πρέπει να εκπληρώνει τις κοινωνικές του υποχρεώσεις. Το Ευαγγέλιο δεν αρνείται τις ανθρώπινες υπευθυνότητες για τον κόσμο και την ανθρώπινη κοινωνία. Η αληθινή χριστιανοσύνη ποτέ δεν προσκάλεσε σε μια άρνηση του κόσμου. Ακόμη κι οι μοναχοί προσφέρουν μια ιδιόρρυθμη υπηρεσία στον κόσμο με το να αρνούνται όχι την ύπαρξή του και τη σημασία του, αλλά την πρόθεσή του να κυριαρχεί στον άνθρωπο και να περιορίζει την ελευθερία του. Η κλήση του άνθρωπου -το «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» του Θεού σ’ αυτόν- είναι πριν απ’ οτιδήποτε άλλο μια οριοθέτηση, μια «θειότητα», μια ελεύθερη χρήση των δημιουργικών του δυνατοτήτων. Είναι ο πόθος του για το απόλυτο Καλό, για τις ύψιστες μορφές ωραιότητας, για αληθινή αγάπη, για την πιθανότητα της πραγματικής βίωσης αυτής της καλοσύνης. Γιατί αυτός ο ίδιος ο Θεός είναι αυτή η καλωσύνη, η ωραιότητα, η αγάπη και Αυτός ο ίδιος αγαπά τον άνθρωπο. Προς Αυτόν μπορεί ο άνθρωπος να απευθύνεται. Τη δική Του φωνή μπορεί να ακούσει και τη δική Του αγάπη μπορεί να γευτεί. Για το χριστιανό ο Θεός δεν είναι μια ιδέα για να κατανοηθεί, αλλά ένα Πρόσωπο για να το συναντήσει.

Στο Θεό ο άνθρωπος ανακαλύπτει την ίδια του την ανθρωπιά, γιατί δημιουργήθηκε «κατ’ εικόνα Θεού» κι ο Χριστός, σαν αληθινός Θεός, κήρυξε μια ανθρωπιά, όχι αντίθετη με τη θεότητά του, αλλά αληθινή, ακριβώς επειδή ήταν αληθινός

Θεός. Σ’ Αυτόν βλέπουμε τη θεότητα σαν τον πραγματικό τύπο ανθρωπιάς.

Όταν ο άνθρωπος που βαπτίσθηκε, γίνεται «εν σώμα» με το Χριστό στη Θεία Λειτουργία, ουσιαστικά γίνεται πληρέστερα ο εαυτός του. Ανακαλύπτει μια ειλικρινέστερη σχέση με το Θεό και με τον πλησίον και επιστρέφει στις γήινές του υπευθυνότητες με όλη τη θεόσταλτη και απεριόριστη δυνατότητα της δημιουργίας, της διακονίας και της αγάπης.

Τώρα εάν ο Απόστολος Παύλος καλεί το γάμο «μυστήριο», εννοεί ότι στο γάμο ο άνθρωπος δεν ικανοποιεί μόνο τις ανάγκες της χωμάτινης, κοσμικής του ύπαρξης, αλλ’ επίσης πραγματοποιεί ένα πολύ σημαντικό μέρος του σκοπού, για τον οποίο δημιουργήθηκε. Μ’ άλλα λόγια μπαίνει στη σφαίρα της αιώνιας ζωής. Στον κόσμο, ο άνθρωπος κατέχει μια ποικιλία ταλέντων και δυνατοτήτων- υλικών, διανοητικών, συναισθηματικών-  αλλά η ύπαρξή του περιορίζεται από το χρόνο. Το «γεννηθήναι… εξ ύδατος και πνεύματος», είναι τώρα η δυνατότητα εισόδου στη σφαίρα της αιώνιας ζωής. Με την ανάσταση του Χριστού αυτή η χώρα είναι ήδη ανοιχτή και προσφέρεται για βίωση και μετοχή. Καλώντας το γάμο «μυστήριο» ο Απόστολος Παύλος βεβαιώνει ακόμα ότι ο γάμος έχει μια θέση στην αιώνια βασιλεία. Το αντρόγυνο γίνεται μια και μόνη οντότητα, «σαρξ μία», όπως ακριβώς ο Υιός του Θεού παύει να είναι μόνο ο Εαυτός του δηλ. Θεός και γίνεται επίσης και άνθρωπος, Έτσι ώστε το σύνολο του λαού Του να μπορεί να μετουσιωθεί αντίστοιχα στο Σώμα Του. Αυτός είναι ο λόγος, που τόσο συχνά οι Ευαγγελικές διηγήσεις παρομοιάζουν τη Βασιλεία του Θεού με αρραβώνα, στον οποίο εκπληρώνονται τα προφητικά οράματα της Παλαιάς Διαθήκης, για τον αρραβώνα του Θεού με τον Ισραήλ, τον εκλεκτό λαό. Αυτός είναι ακόμη ο λόγος, που ένας πραγματικά χριστιανικός γάμος και μόνο μπορεί να είναι μοναδικός όχι με την επιταγή κάποιου αφηρημένου νόμου ή μιας ηθικής διδαχής, αλλά ακριβώς επειδή είναι ένα μυστήριο του Βασιλείου του Θεού, που εισάγει τον άνθρωπο στην αιώνια αγαλλίαση και αιώνια αγάπη.

Σαν μυστήριο ή σαν ιερολογία, ο χριστιανικός γάμος, ασφαλώς αντιμάχεται την καθημερινή, εμπειρική πραγματικότητα της «πεπτωκυίας» ανθρωπότητας, που παρουσιάζει αυτό το ίδιο το Ευαγγέλιο, σαν ένα ανέφικτο ιδανικό. Όμως υπάρχει μια αποφασιστική διαφορά ανάμεσα σ’ ένα «μυστήριο» και σ’ ένα «ιδανικό». Το μυστήριο δεν είναι μια φανταστική αφηρημένη σύλληψη. Είναι μια εμπειρία, στην οποία ο άνθρωπος δεν μετέχει μόνος, αλλά δρα σε κοινωνία με το Θεό. Σ’ ένα μυστήριο, η ανθρωπότητα συμμετέχει στην υψηλότερη πραγματικότητα του Παράκλητου, χωρίς απ’ την άλλη να παύει να είναι ολωσδιόλου ανθρώπινη. Στην ουσία, γίνεται πιο αυθεντικά άνθρωπος και εκπληρώνει την προαιώνια μοίρα του. Ένα μυστήριο είναι ένα «πέρασμα» στην αληθινή ζωή. Είναι η σωτηρία του ανθρώπου. Είναι μια ανοιχτή πόρτα στην αλήθεια της αμόλυντης ανθρωπότητας.

Ακριβώς γι’ αυτό, ένα μυστήριο δεν είναι κάτι μαγικό. Το Άγιο Πνεύμα δεν καταδυναστεύει την ανθρώπινη ελευθερία, μα περισσότερο λυτρώνει τον άνθρωπο από τους περιορισμούς της αμαρτωλότητας. Στην καινούργια ζωή, το απίθανο γίνεται στ’ αλήθεια πιθανό, αρκεί και μόνο ο άνθρωπος να αποδεχθεί ελεύθερα, ό,τι ο Θεός δίνει. Κι αυτό ισχύει και για το γάμο.

Λάθη, παρεξηγήσεις κι ακόμη συνειδητή ανταρσία ενάντια στο Θεό, δηλ. αμαρτία, είναι δυνατά εφόσον ο άνθρωπος ζει την παρούσα απτή και ορατή ύπαρξη του «πεπτωκότος κόσμου». Η εκκλησία το καταλαβαίνει πολύ καλά, και γι’ αυτό το λόγο το μυστήριο της Βασιλείας, όπως αποκαλύπτεται στο γάμο, δεν μειώνεται από την ορθόδοξη πρακτική σ’ ένα νομοδιάγραμμα κανόνων. Όμως η αληθινή κατανόηση και η δικαιολογημένη συγκατάβαση στην ανθρώπινη αδυναμία είναι πραγματοποιήσιμα, μόνο αν κανείς αναγνωρίσει την απόλυτη θέση της διδασκαλίας της Καινής Διαθήκης, για το γάμο σαν μυστήριο.

 

(J.Meyendorff, «Γάμος-Μια Ορθόδοξη προοπτική», εκδ. Ι.Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας)

Οι Τούρκοι και η Άλωση της Πόλης.

Δείτε trailer Τούρκικης ταινίας για την Άλωση της Πόλης
– Να σταματήσουν οι εορτασμοί ζητούν πολλοι Τούρκοι

Και όμως υπάρχουν και άλλες φωνές στη Τουρκία. Φωνές ψύχραιμες, φωνές λογικές φωνές που συχνά πυκνά ενοχλούν τα αυτιά του καθεστώτος. Όμως υπάρχουν και αυτό είναι το καλό. Δεν είναι μόνο οι ακραίοι εθνικιστές που μέσα στον παραλογισμό τους βλέπουν τα σύνορα της χώρας τους μέχρι το Λαύριο, ούτε οι Γκρίζοι Λύκοι που στο όνομα του Παντουρκισμού ισοπεδώνουν και καταστρέφουν τα πάντα. Υπάρχουν και οι άλλοι Τούρκοι. Λίγοι ή πολλοί δεν ξέρουμε…

Όπως ο συγγραφέας Ορχάν Παμούκ. Ή η Ελίφ Σαφάκ που επειδή τόλμησε να γράψει για τη γενοκτονία των Αρμενίων στο “Μπασταρδο της Κωνσταντινούπολης” είναι ανεπιθύμητη του καθεστώτος…Όπως και ο δημοσιογράφος της SABAH, Engin Ardic που κατακεραύνωσε τις γιορτές που κάθε χρόνο στήνουν οι Τούρκοι για την επέτειο της Αλώσεως.
Αξίζει και σας παραθέτουμε να διαβάσετε το πλήρες άρθρο του :

“Τούρκοι συμπατριώτες, σταματήστε πια τις φανφάρες και τις γιορτές για την Άλωση. Αρκετή ßία έχουμε δώσει στην Ανατολή µε τις πράξεις µας. Στην περίπτωση που στην Αθήνα οργανωνόταν συνέδριο µε θέμα: «Θα πάρουμε πίσω την Κωνσταντινούπολη». Εάν οι Έλληνες έφτιαχναν μακέτα µε τα τείχη της Κωνσταντινούπολης και τους στρατιώτες µε τις πανοπλίες τους να επιτίθενται στην Πόλη (όπως εμείς στην Τουρκία αναπαριστούμε στον εορτασμό της Άλωσης της Κωνσταντινουπόλεως κάθε έτος). Εάν κάποιος ντυμένος όπως ο Έλληνας νικηφόρος και σχεδόν μυθικός Διγενής Ακρίτας, έπιανε τον δικό µας Ulubatlι Hasan (Σημείωση onalert: πρόκειται για τον θηριώδη τιμαριούχο Σπάχη που σκαρφάλωσε στα τείχη και πριν οι βυζαντινοί και οι άνδρες του Ιουστινιάνι κατακρεουργήσουν, κατάφερε και ύψωσε τη σημαία του Σουλτάνου) και τον γκρέμιζε κάτω (από τα τείχη της Κωνσταντινουπόλεως). Εάν ξαφνικά έμπαινε από τα τείχη κάποιος ντυμένος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος πάνω σε ένα λευκό άλογο και δίπλα του άλλος ως Λουκάς Νοταράς, ως Γεώργιος Φραντζής κι έμπαιναν ως αντιπρόσωποι της πόλης ( όπως εμείς στην Τουρκία κάνουμε κάθε έτος), Εάν έφτιαχναν µια χάρτινη Αγία Σοφία που δεν είχε μιναρέδες αλλά Σταυρό, εάν έκαιγαν λιβάνι και έλεγαν ύμνους, θα µας άρεσε;
Ασφαλώς και δεν θα µας άρεσε, θα ξεσηκώναμε τον κόσμο, μέχρι που θα καλούσαμε πίσω τον πρέσβη µας από την Ελλάδα.
Τότε, γιατί το κάνετε εσείς αυτό, κάθε χρόνο;Πέρασαν 556 χρόνια και γιορτάζετε (την Άλωση) σαν να ήταν χθες. Κάθε έτος γιορτάζοντας την Άλωση (απευθυνόμενος προς τις τουρκικές αρχές), διακηρύσσετε σε όλο τον κόσµο ότι:
Αυτά τα μέρη δεν ήταν δικά µας, ήρθαµε εκ των υστέρων και τα πήραμε µε τη ßία. Για ποιο λόγο άραγε φέρνετε στη µνήµη µια υπόθεση έξι αιώνων;
Μήπως στο υποσυνείδητό σας υπάρχει ο φόβος ότι η Πόλη κάποια µέρα θα δοθεί πίσω ;
Μην φοβάστε, δεν υπάρχει αυτό που λένε µερικοί ηλίθιοι της Ergenekon περί των όρων του 1919 (αναφέρεται στην συνθήκη των Σεβρών, από το σύνδρομο της οποίας διακατέχεται το σύνολο των εθνικιστών στην Τουρκία).
Μη φοβάστε, τα 9 εκατοµµύρια των Ελλήνων δεν μπορούν να πάρουν την πόλη των 12 εκατοµµυρίων, και εάν την πάρουν δεν θα μπορούν πλέον να την κατοικήσουν.
Και οι δικοί µας που γιορτάζουν την Άλωση είναι µια χούφτα φανατικοί µόνο που η φωνή τους ακούγεται δύσκολα.
Ρε σεις, αν µας πούνε ότι λεηλατούσαμε την Πόλη τρεις µέρες και τρεις νύχτες συνεχώς τι θα απαντήσουμε;
Θα υπερασπιστούμε τον εαυτό µας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Aνθρωπίνων Δικαιωμάτων ή θα αφήσουμε το θέμα στους ιστορικούς;
Αντί να περηφανευόμαστε µε τις πόλεις που κατακτήσαμε, ας περηφανευτούμε µε αυτές που ιδρύσαμε, εάν υπάρχουν. Αλλά δεν υπάρχουν.
Γιατί ολόκληρη η Ανατολή είναι περιοχή που κατακτήθηκε βίαια.
Ακόμη και το όνομα της Ανατολίας δεν είναι αυτό που πιστεύουν (ana=µητέρα, dolu=γεµάτη) αλλά προέχεται από την ελληνική λέξη Ανατολή.
Ακόμα και η ονομασία της Κωνταντινουπόλεως, που την αποκαλούμε İstanbul δεν είναι όπως µας λέει ο Ebliya Celebi, εκεί όπου υπερτερεί το Ισλάµ τραßώντας τη λέξη από τα μαλλιά, αλλά προέρχεται από το «εις την Πόλιν» («stin poli» stimboli okunur, «şehire, şehirde»)
Εντάξει λοιπόν, αποκτήσαµε µόνιµη εγκατάσταση και τελείωσε η νοµαδική μας ζωή και γι’ αυτό ο λαός αγοράζει πέντε – πέντε τα διαµερίσµατα. Κανείς δεν μπορεί να µας κουνήσει, ηρεμήστε.
Οι χωριάτες µας ας αρκεστούν στο να δολοφονούν την Κωνσταντινούπολη χωρίς όμως πολλές φανφάρες.”

Πραγματικά σαν ONALERT δεν έχουμε να κάνουμε κανένα σχόλιο για τις αλήθειες που με τόλμη εξέφρασε ο Τούρκος δημοσιογράφος. Απλά ελπίζουμε οι φωνές αυτές στην Τουρκία, να πολλαπλασιαστούν

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ

Το OnAlert σας παρουσιάζει σήμερα πλάνα από την ταινία FETIH 1453. Πρόκειται για μια τουρκική υπερπαραγωγή, με απίστευτα animations και Εφέ που δείχνει τη ζωή του Σουλτάνου Μωάμεθ του Πορθητή.
Δεν ξέρουμε εάν θα έρθει στην Ελλάδα και εάν θα προβληθεί, οι πληροφορίες μας όμως λένε ότι πρόκειται για μια ταινία που αναπαριστά τα γεγονότα όπως ακριβώς έγιναν, δείχνοντας τους βυζαντινούς πολεμιστές στις πολεμίστρες, τους γενίτσαρους να προσπαθούν εξ’ εφόδου να μπούν στα τείχη, τη μεγάλη μπομπάρδα, την Ελεόπολι, την αλυσίδα του Κερατίου…
Βέβαια σας ξαναλέμε ότι είναι Τουρκική παραγωγή με τούρκο σκηνοθέτη, οπότε επιφυλασσόμεθα…
Δείτε το βίντεο.

http://www.onalert.gr/