Η υπακοή του Νέου Αδάμ θεραπεύει την ανθρώπινη φύση.


(θεολογικό σχόλιο στις Καταβασίες του Πάσχα)

Ωδή στ΄. Ο Ειρμός.

 

«Κατήλθες εν τοις κατωτάτοις της γης, και συνέτριψας μοχλούς αιωνίους, κατόχους πεπεδημένων Χριστέ, και τριήμερος, ως εκ κήτους Ιωνάς, εξανέστης του τάφου.»

 

(Κατέβηκες Χριστέ, στα κατώτατα μέρη της γης, δηλαδή στον άδη, και συνέτριψες τα αιώνια δεσμά που κατακρατούσαν  φυλακισμένους τους ανθρώπους· μετά δε τρεις ημέρες, αναστήθηκες από τον τάφο όπως ο Ιωνάς βγήκε από την κοιλιά του κήτους.)

Ο Ιωνάς πήρε εντολή από το Θεό να μεταβεί  στη πόλη Νινευή και να κηρύξει σ’ αυτήν μετάνοια, γιατί οι αμαρτίες  της ανέβηκαν μέχρι τον Ουρανό. Ο Ιωνάς παράκουσε στο πρόσταγμα του Κυρίου και φεύγοντας επιβιβάστηκε σε πλοίο για να μεταβεί  σε άλλη πόλη, την Θαρσίς. Η παρακοή  στο θέλημα του Θεού για ένα προφήτη είναι  μεγάλο παράπτωμα. Θέλοντας ο Κύριος να τιμωρήσει και συγχρόνως να παιδαγωγήσει τον προφήτη του ξεσήκωσε μεγάλη τρικυμία, ώστε το πλοίο,  να κινδυνεύει να καταποντισθεί. Ο Ιωνάς όταν κατάλαβε το μάταιο της φυγής του, ζήτησε από το πλήρωμα να τον ρίξει στη θάλασσα, το οποίο και έγινε. Ο Θεός όμως παρενέβη για δεύτερη φορά και διέταξε ένα θαλάσσιο  κήτος να καταπιεί  στα σπλάγχνα του τον Ιωνά. Στην κοιλιά του κήτους παρέμεινε  τρεις ημέρες και τρεις νύχτες δοξάζοντας το Θεό. Στη συνέχεια το κήτος ξέρασε τον προφήτη στη ξηρά, για να πάει στη  Νινευή και να εκτελέσει το πρόσταγμα του Θεού.

Η περιπέτεια αυτή του Ιωνά είναι μια από τις σημαντικότερες προτυπώσεις της Αναστάσεως του Χριστού. Εξαρχής  πρέπει να τονίσουμε τη διαφορά  μεταξύ της παρακοής του Προφήτη που  αρνήθηκε να εκτελέσει το πρόσταγμα το Θεού, και της μεγάλης  υπακοής του Μεσσία  στο προαιώνιο θέλημα του Πατρός για τη σωτηρία, το οποίο εκπλήρωσε αμέσως. Η υπακοή αυτή του Χριστού στο σωτήριο θέλημα του Πατρός διόρθωσε σ’ όλη την έκτασή της την παρακοή της Εδέμ. Ό,τι δηλαδή αρνήθηκε να πράξει ελευθέρα ο Αδάμ, ακολουθώντας το θέλημα του σατανά, αυτό αναλαμβάνει και εκπληρώνει με  τη θέλησή του  ο Σωτήρας, συντρίβοντας  το θέλημα και τη δύναμη  του πονηρού. Η υπακοή του Νέου Αδάμ ανακεφαλαιώνει  την παρακοή του προπάτορα, θεραπεύει την ανθρώπινη  φύση  στο  άνοιγμά της  στην αμαρτία. Ο Σταυρός, ως αποκορύφωση της ταπεινώσεως και της μεγάλης υπακοής του Λυτρωτή, αναιρεί το πικρό ξύλο της Εδέμ,  στο οποίο κορυφώθηκε η πρώτη αλαζονεία και παρακοή!

Το τροπάριο επανέρχεται και πάλι στο ζωτικό θέμα της  καθόδου του Χριστού στον Άδη. Ο Κύριος κατέβηκε στα κατώτατα μέρη της γης, για να κηρύξει και εκεί το σωτήριο κήρυγμα της πίστεως. Η εις Άδου κάθοδος του Ιησού ακολούθησε το πάθος και την  κατάθεσή του στον τάφο. Ήδη ο θάνατος είχε κατά κράτος νικηθεί με την υπέρτατη θυσία στο σωτήριο ξύλο της ζωής. Η κάθοδος στον Άδη ήταν πλέον η πράξη του ισχυρού, που συνέτριψε με την παντοδυναμία  τους προαιώνιους μοχλούς, οι οποίοι κρατούσαν δέσμιες τις ψυχές των νεκρών. Η παραμονή του Κυρίου  στον τάφο και τον Άδη ήταν τριήμερος, όπως τριήμερος ήταν και η παραμονή του Ιωνά  στην  κοιλία του κήτους. Ο Κύριος, ως πανάγιος, δεν χρωστούσε τίποτε στον Άδη. Αφού συνέτριψε τη δύναμη του διαβόλου, βγήκε από τον Άδη ζωηφόρος και ένδοξος, όπως φωτεινός σαν αστραπή και  ένδοξος αναστήθηκε από το μνήμα.

 

(Α. Θεοδώρου, «Πάσχα, Κυρίου Πάσχα – θεολογικό σχόλιο στον κανόνα της Αναστάσεως» -μεταφραση ύμνων στην Νεοελληνική και επεξεργασία κειμένου από Α.Χ)

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s