Iεράρχης και φωσφόρος, ο μέγας μύστης Χριστού Βασίλειος.

Μ.Βασίλειος :«…ο θάνατος για εμένα είναι ευεργεσία…»

Tι να πρωτοπεί κανείς για τον Μέγα Βασίλειο,τον ουραφονάντορα ιεράρχη της Καισαρείας?

Έζησε μόλις 49 χρόνια κι όμως έκανε τόσα στη ζωή του ,όσα πολλοί από εμάς δε θα κάναμε ακόμα κι αν ζούσαμε πολλούς αιώνες.

Το κέιμενο που ακολουθεί λέει τα πάντα για το ήθος και το φρόνημα του αγίου Βασιλείου.

Χρόνια πολλά ,καλή χρονιά σε όλους με τις ευχές του καππαδόκου αγίου μας ,ο οποίος ασφαλώς και δεν έχει καμμία σχέση με το καλοταϊσμένο κακέκτυπο made by Coca cola !

ΜΟΔΕΣΤΟΣ: « Πως σκέφτηκες σύ, Βασίλειε – δεν τον ονόμασε επίσκοπο – και τολμάς να αντιστέκεσαι ενάντια στην εξουσία και να φέρεσαι μόνος συ με τόση αυθάδεια;

Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ: Γιατί μου κάνεις τέτοια ερώτηση; Ποια είναι η απείθεια και η υπεροψία μου; Γιατί ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω.

ΜΟΔΕΣΤΟΣ: Γιατί δεν ακολουθείς την θρησκεία του αυτοκράτορα, ενώ όλοι πιά οι άλλοι υποτάχτηκαν και νικήθηκαν;

Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ: Δεν είναι αρεστά αυτό στο δικό μου Βασιλιά. Ούτε ανέχομαι να προσκυνώ το Χριστό σαν κάποιο κτίσμα, όπως τον θεωρείτε σεις οι αιρετικοί, αφού εγώ είμαι κτίσμα του Θεού.

ΜΟΔΕΣΤΟΣ: Και μάς πώς μάς θεωρείς; Δεν είμαστε τίποτε ημείς, που διατάζουμε αυτά; Πώς λοιπόν; Δεν θεωρείς μεγάλο και τιμητικό το να ταχθής με το μέρος μας και να έχης φίλους και συντρόφους;

Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ:Αναγνωρίζω και δεν αρνούμαι ότι σείς είσθε ύπαρχοι και επιφανείς, αλλά καθόλου ανώτεροι από το Θεό. Και θεωρώ σπουδαία τη φιλία σας, αλλά και ισάξια με τη φιλία των άλλων ανθρώπων που πιστεύουν. Γιατί δεν είναι επίσημος ο Χριστιανισμός από την αξία των προσώπων που ανήκουν σ΄ αυτόν, αλλά από την πίστη.

Στο σημείο αυτό ο ύπαρχος ταράχθηκε. Άναψε από το θυμό του. Σηκώθηκε από την έδρα του και με λόγια ορμητικά είπε:

ΜΟΔΕΣΤΟΣ: Πως λοιπόν δεν φοβάσαι την εξουσία;

Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ: Τι θα μου συμβή; Τι πρόκειται να πάθω;

ΜΟΔΕΣΤΟΣ: Τι θα πάθης; Ένα από τα πολλά που έχω στην εξουσία μου.

Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ: Ποια είναι αυτά; Πες μου τα, για να ξέρω.

ΜΟΔΕΣΤΟΣ: Δήμευση, εξορία, βασανιστήρια, θάνατος.

Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ: Απείλησε τίποτε άλλο, αν υπάρχη. Γιατί κανένα απ΄ αυτά που ανέφερες, δεν μπορεί να με θίξη και να με βλάψη.

ΜΟΔΕΣΤΟΣ: Πως είναι δυνατόν και με ποίο τρόπο θα τα καταφέρης;

Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ: Γιατί δήμευση περιουσίας δεν μπορεί να πάθη εκείνος που δεν έχει τίποτα, εκτός αν πάρης τα τρίχινα αυτά φτωχά ρούχα και τα λίγα βιβλία, από τα οποία αποτελείται ολόκληρη η περιουσία μου. Εξορία δεν ξέρω αφού δεν είμαι πουθενά εγκατεστημένος και ούτε αυτή τη πόλη του κατοικώ τώρα, θεωρώ δική μου, αλλά θα έχω πατρίδα μου κάθε τόπο, στον οποίο θα με ρίξουν. Και μάλλον κάθε τόπο του Θεού, όπου εγώ είμαι ξένος και πάροικος. Τα βασανιστήρια πάλι τι μπορούν να κάνουν σε άνθρωπο που δεν έχει σώμα, εκτός αν λές βάσανο την πρώτη πληγή με την οποία θα πέσει το σώμα αυτό. Μόνο της πληγής αυτής είσαι κύριος. Και ο θάνατος θα είναι για μένα ευεργεσία, γιατί θα με στείλει γρηγορότερα στο Θεό, για τον οποίο ζω και πολιτεύομαι και χάρη του οποίου νεκρώθηκα και προς τον οποίο από καιρό τώρα σπεύδω.

ΜΟΔΕΣΤΟΣ: Κανείς μέχρι σήμερα δε μίλησε με τέτοιο τρόπο και με τόση μεγάλη παρρησία σε μένα τον Ύπαρχο.

Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ: Ίσως δε συνάντησες ποτέ ΕΠΙΣΚΟΠΟ. Γιατί αν συναντούσες πραγματικό Ιεράρχη, που ν΄ αγωνίζεται για την ορθή πίστη, με αυτό τον τρόπο θα σου απαντούσε. Ημείς Ύπαρχε, σε όλα τα άλλα ζητήματα είμαστε επιεικείς και ταπεινότεροι από κάθε άλλο άνθρωπο, γιατί τέτοια εντολή έχουμε από τον Κύριο. Και όχι μόνο σε τόση μεγάλη εξουσία, όπως η δική σου, αλλά ούτε στον τυχόντα άνθρωπο σηκώνουμε μάτια. Αλλά όπου πρόκειται για το Θεό και κινδυνεύει η πίστη, σ΄ Αυτόν μόνο αποβλέπουμε. Φωτιά και ξίφος και θηρία και νύχια που κόβουν τις σάρκες είναι για μας αυτά περισσότερο ευχαρίστηση παρά εκφοβισμός και κατάπληξη. Γι΄ αυτό βρίζε, φοβέριζε, κάνε ό,τι θέλεις, χρησιμοποίησε την εξουσία σου. Ας ακούση την απάντηση αυτή και ο Βασιλιάς. Δεν θα υποτάξης, ούτε θα με πείσης να ταχθώ με το μέρος της αιρετικής ασέβειας, έστω και αν με απειλήσης με ακόμη τρομερότερα.»

Διάλογος του Μ.Βασιλείου με τον έπαρχο Μόδεστο ο οποίος προσπάθησε να τον πείσει να γίνει αρειανιστής ,όπως ήταν και ο αυτοκράτορας Ουάλης.Tα παραπάνω ας τα διαβάσουν οι φλύαροι αρχαιόπληκτοι και οι λοιπές νεοεποχικές δυνάμεις που λένε πως ,δήθεν, η Εκκλησία του Χριστού,βασίστηκε στην κρατική εξουσία για να επικρατήσει ενώ η αλήθεια είναι ότι  από τις αρχές τής ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας η Ορθόδοξη Εκκλησία διώχθηκε ακόμα και από «χριστιανούς» αυτοκράτορες.

ΠΗΓΗ:

«Ο Μ. Βασίλειος, διαχρονικόν πρότυπον του εν Χριστώ αναγεγεννημένου ανθρώπου»,Αρχιμ. Σεραφείμ Τρ. Ζαφείρη, Ε.Ε.Ε. – Αθήνα.2002

—————————————————————————————————————–

Μ.Βασίλειος :«…ο θάνατος για εμένα είναι ευεργεσία…»

«Να έχης μεγαλοσύνη στην ψυχή: είτε μικροί οι τοίχοι είτε τεράστιοι, την ίδια ανάγκη καλύπτουν. Όταν τύχη και μπώ μέσα σε ένα σπίτι ανθρώπου κακόγουστου και νεόπλουτου και ‘δώ αυτήν τη βαριά διακόσμησί του με κάθε είδους λουλούδια, καταλαβαίνω ότι αυτός δεν είναι κάτοχος κανενός πιο πολύτιμου και αξιόλογου πράγματος από όσα βλέπω. Και ότι τα άψυχα τα πράγματα τα φροντίζει, την ψυχή του όμως την αφήνει ατημέλητη.
Πές μου ποιά ανάγκη αληθινή καλύπτουν τα ασημένια κρεβάτια και τα ασημένια τραπέζια, τα φιλντισένια ανάκλιντρα και τα ασορτί καθίσματα, ώστε εξ αιτίας τους να μην φτάνει το χρήμα, να μην μοιράζεται ο πλούτος, στους φτωχούς ανθρώπους; Και μάλιστα, παρόλο που χιλιάδες απ’ αυτούς στέκονται μπροστά στις πόρτες σου και φωνάζουν κάθε λόγο στενάχωρο και κάθε φράσι αξιολύπητη;
Και εσύ να αρνήσαι την προσφορά, λέγοντας πως είναι αδύνατο να ικανοποιήσης όσους σου ζητάνε βοήθεια. Και με την γλώσσα μεν ορκίζεσαι, αλλά η παλάμη σε διαψεύδει: Κι ενώ δέν έχει στόμα, το χέρι σου σε ξεφωνίζει ψεύτη, αφού το δαχτυλίδι που φοράς μάς χτυπάει το μάτι με την λάμψι του πετραδιού του!
Αλήθεια, πόσους ανθρώπους πνιγμένους στα χρέη ένα και μόνο δαχτυλίδι σου μπορεί να τους απαλλάξη;
Πόσα σπίτια ετοιμόρροπα μπορεί να επισκευάση;
Εδώ, κι ένα σου μόνο μπαούλο ρούχα, μπορεί να ντύση τον πληθυσμό μιας πόλης, κι εσύ καταδέχεσαι να διώξης άπρακτο τον κάθε φτωχό.
Και δεν φοβάσαι την δίκαιη ανταπόδοσι από τον ουράνιο δικαστή!
Δέν ελέησες, δέν θα ελεηθής. Δέν άνοιξες την πόρτα σου, θα σε αποπέμψουν από το Ανάκτορο. Δέν έδωσες ένα κομμάτι ψωμί, θα λάβης κι έπαθλο την αιώνια ζωή; …;»

Μέγας Βασίλειος, “Ομιλία προς τους πλουτούντας“,

(Απόδοσι: Α. Σ.)

πηγή neospalamedes.blogspot.com

«Τι θα αποκριθείς στον κριτή εσύ που ντύνεις τους τοίχους και δεν ντύνεις τον άνθρωπο; Που στολίζεις τα άλογα -τότε δεν είχαν πολυτελή αυτοκίνητα αλλά πολυτελή ιππήλατα- αλλά περιφρονείς τον αδελφό σου; Που παραχώνεις τον χρυσό και καταφρονείς τον καταπιεσμένο; Που σου αρέσει να δένεσαι με χειροπέδες μόνον εάν το δέσιμο είναι από χρυσό; Δεν έδωσες, δεν θα σου δοθεί τίποτα. Δεν άνοιξες την πόρτα, θα εκδιωχθείς από το σπίτι του Θεού. Για ποιον κοπιάζεις; Για ποιον αδικείς; Δεν θα γιάνουν τα λογικά σου; Δεν θα συνέλθεις;

Δεν θα φέρεις μπρος στα μάτια σου το δικαστήριο του Χριστού. Τι θα κάμεις λοιπόν; Ποιους συνηγόρους θα πληρώσεις; Ποιους μάρτυρες θα φέρεις; Εκεί δεν υπάρχει συνήγορος, ούτε επιχειρηματολογία που θα κλέψει την αλήθεια από τον δικαστή, εκεί ο δικαστής δεν εξαπατάται… Μόνος, χωρίς φίλους, χωρίς βοηθούς, χωρίς συνήγορο. Αναπολόγητος, ντροπιασμένος, θα οδηγηθείς σκυθρωπός, κατηφής, ολομόναχος, δειλός. Και εκεί θα δεις: Τα δάκρυα του ορφανού, τους στεναγμούς της χήρας, τους πτωχούς που γρονθοκόπησες, τους υπηρέτες που τους ξέσχισες τη σάρκα, τους γείτονες που εξόργιζες. Ο πονηρός χορός των κακών σου πράξεων θα σε περιστοιχίσει.

πηγή Ελευθεροτυπία

Μέγας Βασίλειος, “Ομιλία προς τους πλουτούντας“,

Προς την σύζυγο του Αρινθαίου, για να την παρηγορήσει για το θάνατό του (Μεγάλου Βασιλείου)

Επιστολή 269

Εκείνο που θα έπρεπε να είχα κάνει για την κατάστασή σου αυτή, θα ήταν να είχα έρθει και να παραβρισκόμουνα στην περίσταση που σε βρήκε, έτσι και εγώ θα είχα παρηγορηθεί και το καθήκον μου απέναντι στη ευγένειά σου θα είχα ξεπληρώσει. Επειδή όμως το σώμα μου δεν μπορεί πλέον να μετακινηθεί μακριά, κατέφυγα στη γραπτή επικοινωνία, για να μη φανώ ότι είμαι τελείως αδιάφορος προς τα συμβάντα.

Ποιος δεν στέναξε για τον άνδρα εκείνο; Και ποιος έχει τόσο λίθινη καρδιά, ώστε να μη χύσει για αυτόν θερμά δάκρυα; Έμενα βάρυνε περισσότερο η ψυχή μου και πόνεσα καθώς θυμήθηκα την ιδιαίτερη τιμή που δέχτηκα από αυτόν τον άνθρωπο και την προστασία που έχει με χίλιους δυο τρόπους προσφέρει στην Εκκλησία. Αλλ’ όμως σκέφθηκα ότι, αφού είναι και αυτός άνθρωπος και ξεπλήρωσε τα καθήκοντα που είχε σ’ αυτή τη ζωή τον πήρε πίσω πάλι την κατάλληλη ώρα, ο προνοητής Θεός, που κατευθύνει τη ζωή μας. Αυτά είναι που παρακαλώ τη φρόνησή σου να θυμάται, ώστε να διατηρήσει τη γαλήνη της και, κατά το δυνατόν, να βαστάξει με ψυχραιμία τη συμφορά. Βεβαίως ο χρόνος είναι ικανός να μαλάξει την καρδιά σου και να επιτρέψει την επικράτηση της λογικής. Αλλά η υπερβολική αγάπη σου προς τον άνδρα σου, και η προς όλους καλωσύνη σου άλλωστε, μας βάζει στην υποψία μήπως παραδοθείς στην απελπισία, αφού λόγω της λεπτότητας των συναισθημάτων σου δέχθηκες τόσο βαθιά πληγή της λύπης.

Λοιπόν η διδασκαλία των Γραφών είναι πάντοτε, και πολύ περισσότερο σ’ αυτές τις περιστάσεις, χρήσιμη. Να θυμάσαι λοιπόν την απόφαση του Δημιουργού μας, κατά την οποίαν όλοι όσοι προήλθαμε από τη γη πάλι στη γη θα επιστρέψουμε και κανείς δεν είναι τόσο μεγάλος ώστε να ξεπεράσει το νόμο της φθοράς.

Επομένως ο θαυμάσιος εκείνος άνθρωπος ήταν καλός και μέγας, και είχε την αρετή της ψυχής εφάμιλλη με την ανδρεία του σώματος, το παραδέχομαι και εγώ, και μάλιστα υπερέβαλλε όλους και στα δύο. Αλλά παρ’ όλα αυτά  ήταν άνθρωπος και φυσικά πέθανε, όπως ο Αδάμ,  ο Αβελ, ο Νώε, ο Αβραάμ, ο Μωυσής· όπως οποιοσδήποτε άλλος τον οποίον είναι δυνατόν να μνημονεύσεις, από όλους όσοι είχαν την ίδια χοϊκή φύση. Ας μην αγανακτούμε λοιπόν που τον στερηθήκαμε, αλλά αντίθετα ας χρεωστούμε ευγνωμοσύνη προς Εκείνον που μας ευλόγησε τη συζυγία. Διότι το να στερηθείς τον άνδρα σου, είναι κάτι που συμβαίνει και στις άλλες γυναίκες. Για το πόσο όμως καλά πέρασες εσύ με το σύζυγό σου στη ζωή, δεν είναι κάτι που μπορεί κάποια άλλη γυναίκα το ίδιο να υπερηφανευτεί.

Διότι πράγματι ο Κτίστης μας, δημιούργησε τον άνδρα σου σαν μοναδικό και υποδειγματικό τύπο ανδρός, ώστε όλοι να τον προσέχουν και να μιλούν γι’ αυτόν. Όσα φτιάχνουν με ιδανικό τρόπο οι ζωγράφοι και οι γλύπτες δεν είναι τίποτα μπροστά του. Οι δε ιστορικοί, όταν διηγούνται τα ανδραγαθήματά του στους πολέμους, προχωρούν στο χώρο των απίστευτων μύθων. Γι’ αυτό πολλοί δεν μπορούσαν να πιστέψουν τη θλιβερή εκείνη είδηση που κυκλοφόρησε ούτε να καταδεχθούν καν να ακούσουν, ότι πέθανε ο Αρινθαίος. Αλλ’ ο σύζυγος σου έπαθε ό,τι πρόκειται κάποτε να πάθουν όλα τα φθαρτά και πρόσκαιρα δημιουργήματα.

Αποδήμησε με λαμπρό θάνατο, χωρίς να έχει καμφθεί από τα γηρατειά, χωρίς να έχει στερηθεί τίποτα από τη δόξα του. Μεγάλος υπήρξε σ’ αυτή τη ζωή, μεγάλος θα αναδειχτεί και στη μέλλουσα. Τίποτε από τη λαμπρότητα αυτής της ζωής δεν έχει χάσει, γιατί πρόκειται να απολαύσει τη μέλλουσα και γιατί λίγο πριν φύγει από αυτή τη ζωή είχε καθαρίσει κάθε κηλίδα της ψυχής του με το «λουτρό της παλιγγενεσίας».

Το γεγονός δε, ότι συ έγινες πρόξενος και συνεργός σ’ αυτό, δίνει  μεγάλη παρηγοριά. Μετάφερε τώρα τη ψυχή σου από τα παρόντα στη φροντίδα των μελλόντων, ώστε να καταξιωθείς με έργα αγαθά να κερδίσεις τον ίδιο τόπο αναπαύσεως που κέρδισε και ο σύζυγος σου. Λυπήσου τη γριά μάνα σου και ακόμα τη νέα κορούλα σου, στις οποίες έχεις μείνει η μοναδική παρηγοριά. Γίνε υπόδειγμα ανδρείας στις άλλες γυναίκες και ρύθμισε τη λύπη σου έτσι ώστε ούτε να την βγάλεις από τη καρδιά σου ούτε να την αφήσεις να σε καταπιεί.

Και τέλος ρίξε τα βλέμματα σου προς το μεγάλο μισθό της υπομονής, τον οποίο έχει υποσχεθεί ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός σε ανταπόδοση των όσων κάναμε σ’ αυτή τη ζωή.

«Συνεχώς η υμνολογία του Θεού θα γεμίζει το στόμα μου»(( Μ. Βασιλείου

«Φαίνεται ότι ο προφήτης Δαβίδ συνιστά κάτι που είναι ακατόρθωτο! Γιατί πώς είναι δυνατό να βρίσκεται συνεχώς η δοξολογία του Θεού στο στόμα του ανθρώπου;

Όταν ο άνθρωπος συζητεί για τις συνηθισμένες βιοτικές μέριμνες, δεν έχει τον ύμνο του Θεού στο στόμα του!

Όταν κοιμάται, οπωσδήποτε σιωπά!

Όταν τρώγει και πίνει πώς είναι δυνατόν να υμνήσει το στόμα;

Σχετικά λοιπόν με τις απορίες αυτές λέμε ότι υπάρχει και κάποιο άλλο στόμα, το νοητό (ιδεατό) στόμα που υπάρχει στον εσωτερικό άνθρωπο, με το οποίο τρέφεται και μεταλαμβάνει ο άνθρωπος, το λόγο (Φιλιπ. 2,Ι6, !ω. Α’ Καθ. Επιστ. 1, 1) που δίνει ζωή και ο όποιος είναι ο άρτος που κατέβηκε από τον ουρανό (Ιω. 6,33). Για εκείνο το στόμα λέγει ο προφήτης Δαβίδ (σε άλλο ψαλμό): «Το στόμα μου άνοιξα, και είλκυσα πνεύμα». Δηλ. Άνοιξα το στόμα μου και εισέπνευσα το ζωογόνο αέρα. Έτσι λαχταρώ να απολαύσω τις εντολές Σου (Ψαλμ.118,131).

Εκείνο το στόμα και ο Κύριος μας προσκαλεί επίμονα να έχουμε ευρύχωρο, για να υποδεχθεί με περισσότερη αφθονία τις τροφές της αλήθειας. Λέγει λοιπόν: «Άνοιξε πλατιά το στόμα σου και θα το γεμίσω» (δηλ. θα ικανοποιήσω κάθε σωματική και πνευματική σου ανάγκη) (Ψαλμ. 80, II).

Μπορεί λοιπόν να ονομάζεται δοξολογία Θεού η έννοια για το Θεό, που υπάρχει παντοτινά μέσα στην ψυχή, αφού μια σειρά εντυπώθηκε και κατά κάποιον τρόπο έβαλε τη σφραγίδα της στο ηγεμονικό της ψυχής.

Μπορεί δε, σύμφωνα με την Αποστολική παραγγελία, και ο άξιος να κάνει τα πάντα για τη δόξα του Θεού, ώστε κάθε πράξη του και κάθε λόγος του και κάθε νοερή (πνευματική) ενέργεια να ισοδυναμεί με δοξολογία προς το Θεό. Γιατί ο δίκαιος (=ο ενάρετος και ευσεβής) «είτε τρώει, είτε πίνει, κάνει τα πάντα για τη δόξα του Θεού» (Α’ Κορ. 10,31).

Ενός τέτοιου άνθρωπου, ακόμη κι όταν κοιμάται, η καρδιά είναι άγρυπνη, όπως λέγει ο σοφός Σολομών: «Εγώ κοιμάμαι, κι ή καρδιά μου αγρυπνεί» (Άσμα 5, 2).

 

( Μ. Βασιλείου από τον Λόγο του «Εις τον  ΛΓ΄ Ψαλμόν »)

 

 

«Πάντοτε να χαίρετε, αδιάκοπτα να προσεύχεστε, για όλα να ευχαριστείτε» (Α’ Θεσ. 5,16)

 

 

 «Τί σημαίνει λοιπόν αυτό; Ότι πρέπει να μην κάνουμε εμείς την προσευχή με λόγια, αλλά με τη διάθεση της ψυχής και με πράξεις αρετής που να συνοδεύουν ολόκληρη τη ζωή, να δυναμώνουμε την προσευχή. Γιατί «είτε τρώγετε, λέγει, είτε πίνετε, είτε κάτι άλλο κάνετε, όλα να τα κάνετε για τη δόξα του Θεού» (Α’ Κορ.10, 31).

Να προσεύχεσαι κάθε φορά που κάθεσαι στο τραπέζι! Όταν δέχεσαι το ψωμί, να αποδίδεις την ευχαριστία σε Αυτόν που το έδωσε!

Όταν με κρασί στηρίζεις την ασθένεια του σώματος, να θυμάσαι Αυτόν που σου παρέχει το δώρο για να ευφραίνεται η καρδιά και να καταπραΰνονται οι ασθένειες!

Πέρασε η ανάγκη των φαγητών; Η μνήμη όμως του ευεργέτη να μην παρέλθει!

Κάθε φορά που φοράς το ρούχο σου να ευχαριστείς Αυτόν που σου τον έδωσε!

Όταν ντύνεσαι, να αυξήσεις την αγάπη στο Θεό, ο οποίος μας χάρισε κατάλληλα σκεπάσματα και για το χειμώνα και για το καλοκαίρι, τα οποία και τη ζωή μας προφυλάσσουν και την ασχήμια καλύπτουν!

Τελείωσε η ημέρα; Να ευχαριστείς Αυτόν που μας χάρισε τον ήλιο για να μας εξυπηρετεί στα έργα της ημέρας και που έδωσε το φως για να φωτίζει τη νύχτα και να εξυπηρετεί τις λοιπές ανάγκες της ζωής!

Η νύχτα ας προξενεί άλλες αίτιες για προσευχή! Όταν σηκώσεις τα βλέμματα και κοιτάξεις στον ουρανό και παρατηρήσεις τα κάλλη των άστρων, προσευχήσου στον Δεσπότη αυτών που βλέπεις και προσκύνησε τον αριστοτέχνη των όλων Θεό, που με σοφία έκανε τα πάντα.

Όταν δεις όλα τα ζώα να ησυχάζουν, πάλι προσκύνησε Αυτόν που και ακούσια μας αναπαύει με τον ύπνο από τη συνέχεια των κόπων και που πάλι ύστερα από μικρή ανάπαυση μας επαναφέρει στην ακμή της δυνάμεως! Η νύχτα λοιπόν ολόκληρη ας μην είναι σαν κάποιος ιδιαίτερος και εξαιρετικός κλήρος του ύπνου. Μην καταδεχτείς να αχρηστέψεις το μισό της ζωής με την αναισθησία που φέρνει ο ύπνος, αλλά να μοιράζεις το χρόνο της νύχτας και στον ύπνο και στην προσευχή! Ακόμη και ο ύπνος σου να είναι μελέτη της ευσέβειας! Γιατί εκ φύσεως τα όνειρα στον ύπνο είναι κατά το πλείστον απηχήματα των φροντίδων της ημέρας. Δηλαδή ό,τι λογής είναι τα έργα της ζωής μας, τέτοια κατ’ ανάγκην είναι και τα όνειρα….

Έτσι αδιάκοπα θα προσεύχεσαι, όταν δεν κάνεις την προσευχή με λόγια, αλλ’ όταν με ολόκληρη τη διαγωγή της ζωής σου συνδέσεις τον εαυτό σου με το Θεό, ώστε η ζωή σου να είναι μία συνεχής κι αδιάκοπη προσευχή».

 [Μ. Βασιλείου, Από τον Λόγο του «Εις την αγίαν Μάρτυρα Ιουλίτταν»]