Η αμαρτία δυσαρεστεί το Θεό. (Αγ. Ιωάννου της Κρονστάνδης)

      

      Όταν ο πειρασμός σε παρακινεί για ν’ αμαρτήσεις, να θυμάσαι πως η αμαρτία δυσαρεστεί πάρα πολύ το Θεό. Ο Θεός αποστρέφεται και μισεί την ανομία. «Εμίσησας πάντας τους εργαζομένους την ανομίαν», λέει ο ψαλμωδός (Ψαλμ. ε’ 6). Και για να το καταλάβεις καλύτερα αυτό, φέρε στο νου σου έναν πατέρα δίκαιο και αυστηρό, ο οποίος αγαπάει την οικογένειά του και προσπαθεί με κάθε μέσο να αναθρέψει τα παιδιά του με αρχές, να τα κάνει τίμια, ώστε να τα επιβραβεύσει αργότερα για την καλή τους συμπεριφορά και να τους χαρίσει τα πλούσια αγαθά που με πολλούς κόπους απόκτησε. Με λύπη του όμως διαπιστώνει πως τα παιδιά του δεν ανταποκρίνονται στην αγάπη του πατέρα τους, δεν τον αγαπούν, δε φροντίζουν για την κληρονομιά που με τόση αγάπη ετοίμασε γι’ αυτά αλλά ζουν απρόσεκτα, τρέχουν ακάθεκτα προς την καταστροφή. Και «αμαρτία αποτελεσθείσα αποκύει θάνατον» (Ιακ. α’ 15), σκοτώνει την ψυχή, μας κάνει δούλους του διαβόλου, του ανθρωποκτόνου. Κι όσο περισσότερο μείνουμε στην αμαρτία, τόσο πιο δύσκολη θα ’ναι η επιστροφή μας και τόσο πιο σίγουρη η απώλειά μας. Γι’ αυτό και τ’ αποτελέσματα κάθε αμαρτίας είναι οδυνηρά.

Όταν η καρδιά σου ρέπει προς την αμαρτία κι ο διάβολος αρχίζει να υποδαυλίζει την ψυχή σου, ώστε να την απομακρύνει ολότελα από την πέτρα της πίστης, να λες μέσα σου: «Γνωρίζω πως πνευματικά είμαι φτωχός, πως χωρίς πίστη είμαι ένα τίποτα. Το πνεύμα μου είναι τόσο αδύναμο, ώστε μόνο με το όνομα του Χριστού ζω και ειρηνεύω, ευφραίνομαι και χαίρεται η καρδιά μου. Χωρίς το Χριστό βασανίζομαι, η καρδιά μου θλίβεται, είμαι πνευματικά νεκρός. Χωρίς το σταυρό του Χριστού θα είχα γίνει από καιρό θύμα της πιο άγριας κατάθλιψης κι απόγνωσης. Μόνο ο Χριστός με κρατεί ζωντανό. Κι ο σταυρός είναι η ειρήνη μου, η παρηγοριά μου».

 

(Αγίου Ιωάννου Κρονστάνδης, «Η εν Χριστώ ζωή μου», τ. Α΄)

 

 

 

Θαύματα του πατρός Ιωάννου της Κροστάνδης

 

   Μας έλεγε, ο κ. Ηλιάσεβιτς, Ρώσος υπάλληλος, για τον πατέρα Ιωάννη της Κροστάνδης τα εξής:

«Μπροστά στα μάτια μου ο Ιωάννης θεράπευσε μία φρενοβλαβή γυναίκα. Όσο ο π. Ιωάννης ντυνόταν για τη Λειτουργία, η φρενοβλαβής γυναίκα ξέφυγε απ’ εκείνους που την έφεραν στην εκκλησία κρατώντάς την κι άρχισε να τρέχει ανάμεσα στον κόσμο φωνάζοντας. Ο π. Ιωάννης βγήκε στον άμβωνα και διέταξε τη γυναίκα: “Βγες έξω αμέσως!” Η γυναίκα αντί να βγει άρχισε να πλησιάζει τον π. Ιωάννη κι όλο και πιο δυνατά να ουρλιάζει. “Βγες έξω!” της είπε ο δούλος του Θεού. Κι η φρενοβλαβής πήδησε κοντά του και τον χτύπησε στο κεφάλι με το χέρι της. Σα να μη συνέβη τίποτα ο π. Ιωάννης στεκόταν ήρεμα και φώναζε: “Βγες έξω απ’ αυτήν!”. Η γυναίκα φώναξε κι έπεσε. Όταν τη σήκωσαν, ο π. Ιωάννης τη διέταξε να κάνει το σταυρό της. Με μεγάλη δυσκολία εκείνη σήκωσε το δεξί της χέρι και έκανε το σταυρό της όπως μπόρεσε. Τη διέταξε να κάνει το σταυρό της άλλη μια φορά και ακόμα μια φορά. μέχρι που θεραπευμένη και κουρασμένη η γυναίκα άρχισε κανονικά και καθαρά να κάνει το σταυρό της. Το δαιμόνιο την άφησε, κι εκείνη ήρεμα στεκόταν σ’ όλη τή Λειτουργία έως το τέλος. Αυτό το είδα με τα μάτια μου και βλέποντας τέτοιο θαύμα ανατρίχιασα από φόβο».

Ο π. Ιωάννης εμφανιζόταν από μακριά όπως ο Άγιος Νικόλαος και βοηθούσε τους ανθρώπους. Εγώ ήξερα ένα συνταγματάρχη στον Καύκασο, ο οποίος μου έλεγε πως ο ίδιος όταν ήταν υπολοχαγός είχε τρελαθεί και πως τον είχαν δέσει με αλυσίδες σ’ ένα δοκάρι του σπιτιού του. Δεν ξέρει ποιός απευθύνθηκε στον π. Ιωάννη για να προσευχηθεί για εκείνον, αλλά θυμάται καλά ότι ένα πρωί όσο όλοι κοιμόντουσαν στάθηκε μπροστά του ο π. Ιωάννης με το δισκοπότηρο και τον κοινώνησε. Μόλις, λέει, πήρα τη μετάληψη ήρθα στα λογικά μου κι άρχισα να φωνάζω να με λύσουν.

 

(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Εμμανουήλ», εκδ. Χρόες.)

 

 

 

Η ακαθαρσία της καρδιάς είναι ένα πολύπλοκο αγκάθι που κεντάει τον άνθρωπο! (Αγ. Ιωάννη της Κρονστάνδης)

Αφού πλάστηκε «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του Θεού», κι ο Θεός είναι πάναγνος και πανάγιος. Από πού προέρχεται τότε; Από το διάβολο προέρχεται, αδελφοί. Από το διάβολο, τον οποίο η Αγία Γραφή κι οι προσευχές της Εκκλησίας αποκαλούν ακάθαρτο πνεύμα. Στο βάπτισμα, κατά τους εξορκισμούς, αναφέρεται καθαρά ως «παμπόνηρον και ακάθαρτον και μιαρόν και εβδελυγμένον και αλλότριον πνεύμα». Είναι αυτό το ακάθαρτο πνεύμα που, μετά την πτώση του και την απομάκρυνσή του από το Θεό_} έγινε κακό δοχείο, γεμάτο από κάθε αμαρτωλή ακαθαρσία. Είναι εκείνο που διέφθειρε τις καρδιές των πρωτοπλάστων με τη δυσώδη πνοή του. Κι αφού μόλυνε όλη την ύπαρξή τους με την αμαρτία, με την εναντίωσή τους στο Θεό, μεταφέρει την ακαθαρσία αυτή σαν κληρονομική αρρώστια σ’ ολόκληρη τη γενιά τους, ακόμα και σε μας. Και θα συνεχίσει να μολύνει τους ανθρώπους, κυρίως τους αδιάφορους, τους αμελείς και τους άπιστους, ως την συντέλεια του κόσμου, όπως είπε ο άγιος άγγελος στον ευαγγελιστή Ιωάννη: «Ο καιρός γαρ εγγύς έστιν. ο αδικών αδικησάτω έτι, και ο ρυπαρός ρυπαρευθήτω έτι, και ο δίκαιος δικαιοσύνην ποιησάτω έτι, και ο άγιος αγιασθήτω έτι. Ιδού έρχομαι ταχύ, και ο μισθός μου μετ’ εμού, αποδούναι εκάστω ως το έργον έσται αυτού» (Αποκ. κβ’ 10-12).

Η ακαθαρσία της καρδίας επομένως προέρχεται από το διάβολο ή από την πτώση των πρωτοπλάστων, που είχε σαν αποτέλεσμα να γίνουν δούλοι κι αιχμάλωτοι της αμαρτίας όλοι οι άνθρωποι που ακολούθησαν. Η αμαρτωλή αυτή ακαθαρσία είναι τόσο μεγάλη κι έχει μολύνει τόσο βαθιά τις καρδιές των ανθρώπων, ώστε είναι πολύ δύσκολο στον άνθρωπο ν’ απαλλαγεί απ’ αυτήν. Ακόμα κι οι άγιοι του Θεού που αγρυπνούσαν και πρόσεχαν κάθε κίνηση και λογισμό της καρδιάς, μερικές φορές ένιωθαν να τους πλημμυρίζει μέσα τους ένας χείμαρρος από κακούς, πονηρούς και βλάσφημους λογισμούς και προσεύχονταν στον Κύριο και την Πάναγνη Μητέρα Του να υποτάξουν αυτά τα φοβερά κι ακάθαρτα κύματα, να κατευνάσουν τη δαιμονική αυτή καταιγίδα. Είναι τόσο μεγάλη η δύναμη αυτή του κακού, ώστε μερικοί όσιοι άνθρωποι, που είχαν ήδη φτάσει σε μεγάλα ύψη αγνότητας κι αγιότητας, ξαφνικά έπεσαν στην αμαρτία κι έχασαν την καθαρότητά τους. Είναι τόσο δυνατή, ώστε όσο συχνά κι αν προσευχόμαστε και συμμετέχουμε στα άγια μυστήρια, όσο κι αν εμβαθύνουμε στη μελέτη του λόγου του Θεού, όσους κολασμούς κι αν δεχόμαστε από το Θεό για την αμαρτία και την ακαθαρσία μας, παραμένει μέσα μας και θα συνεχίσει να μένει εκεί ως τον τάφο μας. Είναι ντροπή για τους ανθρώπους, αλλά πραγματικά μερικές φορές

 

η ακαθαρσία της καρδίας αποκαλύπτεται μόλις πριν από το τέλος και μάλιστα με ιδιαίτερη θρασύτητα.

Ο ακάθαρτος άνθρωπος τα βλέπει όλα με ακάθαρτο μάτι, επειδή ο νους κι η συνείδησή του είναι διεφθαρμένοι. Ο Κύριος, που ετάζει καρδίας και νεφρούς, λέει: «Έσωθεν γαρ εκ της καρδίας των ανθρώπων οι διαλογισμοί οι κακοί εκπορεύονται, μοιχείαι, πορνείαι, φόνοι, κλοπαί, πλεονεξίαι, πονηρίαι, δόλος, ασέλγεια, οφθαλμός πονηρός, βλασφημία, υπερηφανία, αφροσύνη· πάντα ταύτα τα πονηρά έσωθεν εκπορεύεται και κοινοί τον άνθρωπον» (Μάρκ. ζ’ 21-23). Αυτή είναι η ακαθαρσία της καρδιάς! Είναι ένα πολύπλοκο αγκάθι που κεντάει τον άνθρωπο από μέσα και δεν τον αφήνει σε ησυχία. Είναι ένα αγκυλωτό σύρμα που είναι δύσκολο να το καθαρίσεις με τα χέρια σου· κάποιοι άνθρωποι όμως τρίβονται θεληματικά πάνω του. Είναι ένα σκοτεινό σύννεφο στην ψυχή που κρύβει την αλήθεια του Θεού και το σωστικό δρόμο που πρέπει ν’ ακολουθήσουν οι άνθρωποι για να φτάσουν στον προορισμό τους. Ακαθαρσία είναι η αμαρτωλή ψώρα που καλύπτει και κατατρώει την καρδιά μας.

 

(Αγ. Ιωάννου Κρονστάνδης, «Οι Μακαρισμοί- δέκα ερμηνευτικές ομιλίες», Αθήνα 2005)

 

Διωγμοί και προσβολές υπάρχουν και σήμερα. (Αγ. Ιωάννη της Κρονστάνδης)

      Σήμερα οι διωγμοί κι οι προσβολές αφορούν την αλήθεια, την πίστη του Χριστού; Διωγμοί και προσβολές υπάρχουν και σήμερα και θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν ως τη συντέλεια του κόσμου. Γιατί για πολλούς ανθρώπους η βασιλεία του Θεού δεν ήρθε ακόμα «εν δυνάμει» και για μερικούς δεν έχει έρθει καθόλου. Ακόμα και στις χριστιανικές κοινωνίες η αδικία και το ψέμα επικρατούν. Ο σατανάς δεν έχει δεσμευτεί ακόμα. Κινείται ελεύθερα στη γη και διαπερνάει τους αιθέρες. Τώρα φαίνεται πως πραγματικά μαίνεται και λυσσά εναντίον εκείνων που κρατούν την ορθή πίστη, γιατί γνωρίζει «Ότι ολίγον καιρόν έχει» (Αποκ. ιβ’ 12), Η διαφορά είναι ότι στις μέρες μας δεν πολεμάει τους πιστούς με διωγμούς και βασανιστήρια αλλά με απιστία, με ψεύτικη πρόοδο, με ελευθεριότητα ή για να το πούμε πιο απλά: με σκεπτικισμό, με αυθάδη άρνηση της πίστης, με διασυρμό, χλευασμούς, βλασφημία, συκοφαντία, περιφρόνηση κλπ. Οι σημερινοί ευλαβείς άνθρωποι αποκαλούνται υποκριτές, αμόρφωτοι, στενόμυαλοι.

     Η χριστιανική πίστη θεωρείται πίστη των απλοϊκών ανθρώπων. Η χριστιανική αγάπη λογαριάζεται αδυναμία, η ελεημοσύνη ανόητη σπατάλη. Η κοινή προσευχή θεωρείται υποκρισία. Η χαρά κι η ευφροσύνη στην προσευχή λογιάζονται ηλιθιότητα και παράνοια.

Από την άλλη πλευρά όταν κάποιος είναι ακόλαστος και ικανοποιεί όλες τις αναρίθμητες σαρκικές επιθυμίες του θεωρείται φυσιολογικός, σύγχρονος και προοδευτικός. Τον χαρακτηρίζει η αποξένωση από την ατομική και την κοινή προσευχή, η εγκατάλειψη κάθε είδους ιεροτελεστίας κι η πορεία μιας ζωής που δεν ταιριάζει ούτε σε χριστιανούς μα ούτε σε ιουδαίους ή σε ειδωλολάτρες. Ζει σε μια μάλλον ζωώδη κατάσταση, απαλλαγμένη από κάθε υποχρέωση. Και όλα αυτά θεωρούνται κάποιο «στυλ» ζωής, τεκμήριο γνησιότητας του πραγματικά σύγχρονου ανθρώπου, του κοσμοπολίτη, που έχει όλο τον κόσμο πατρίδα, του ανήκουν τα πάντα, αλλά του λείπει η πίστη.

Θα συμφωνήσετε πως θα ήταν δυσάρεστο σ’ έναν πιστό να ζει ανάμεσα σε τέτοιους ανθρώπους. Ευτυχής είναι εκείνος που ζει μακριά τους. Ο άνθρωπος όμως που ζει ανάμεσά τους κι υφίσταται διώξεις, χλευασμούς και καυστικά σχόλια ας μη μένει σιωπηλός. Πρέπει αντίθετα να είναι ικανός και έτοιμος να δίνει αμέσως απαντήσεις για να στηρίξει την πίστη και την ελπίδα του, ώστε η ατιμία να ντροπιαστεί. «Αποκρίνου άφρονι κατά την αφροσύνην αυτού, ίνα μη φαίνηται σοφός παρ’ εαυτώ» (Παρ. κστ’ 5).

Πώς αλλιώς κυνηγούν την αλήθεια και την ευσέβεια η ανομία κι η ατιμία; Με το ν’ αγνοούν τους αγώνες και την αξία των ευλαβών ανθρώπων που αγαπούν την αλήθεια· με το να προσπαθούν να τους στερήσουν την πρέπουσα τιμή κι ανταπόδοση. Κι από την άλλη μεριά η κολακεία κι η επιβράβευση της αδικίας προσπορίζει πλούσια δόξα, τιμές και πλούτη αυτού του κόσμου. Δεν είναι να θαυμάζει κανείς. Ό,τι επιδιώκεις, αυτό αποκτάς. Οι άνθρωποι που είναι πραγματικά ευλαβείς και δίκαιοι δεν επιδιώκουν τη δόξα των ανθρώπων, μ’ όλο που δεν την αποφεύγουν όταν αυτή τους πλησιάζει, αλλά τη δόξα του Θεού. Κι αυτό όμως για τη δόξα του Θεού και για ευφροσύνη εκείνων που φοβούνται το Θεό. Οι κοσμικοί άνθρωποι, που ο θησαυρός τους βρίσκεται εδώ στη γη, επιδιώκουν την κοσμική δόξα και την πετυχαίνουν. Οι χριστιανοί δίνουν πρόθυμα την περιουσία τους σ’ αυτούς που δεν έχουν κι έτσι δε γίνονται πλούσιοι. Οι κοσμικοί επιδιώκουν ασταμάτητα ν’ αυξάνουν τον πλούτο τους με δίκαιο ή με άδικο τρόπο. Έτσι πολλοί απ’ αυτούς γίνονται πλούσιοι.

«Χαίρετε καί άγαλλιάσθε, ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς». Στο βαθμό που οι δίκαιοι άνθρωποι υπομένουν προσβολές, διώξεις και στερήσεις στον κόσμο, η ανταπόδοσή τους θα είναι πολλή στους ουρανούς. Εδώ πολύ συχνά τα στερούνται όλα. Εκεί θα τα λάβουν όλα και μάλιστα εκ περισσού, πλούσια, όπως π.χ. άφθιτη δόξα, ανεξάντλητο θησαυρό, διαρκή ευφροσύνη και μια ατελεύτητη βασιλεία.

 

(Αγ. Ιωάννου Κρονστάνδης, «Οι Μακαρισμοί – Δέκα ερμηνευτικές ομιλίες», Αθήνα 2005)