RSS

Category Archives: ΣΥΝΑΞΑΡΙΟ

Ιωακείμ και Άννα, ευδόκιμοι στην αρετή.


Η εκκλησιαστική φιλολογία και η υμνολογία έχουν αφιερώσει εξαιρετικά κείμενα στους προπάτορες Ιωακείμ και Άννα, όπου αποτυπώνονται η τιμή και ο σεβασμός των πιστών προς αυτούς που διακόνησαν στο έργο της θείας ενανθρωπήσεως. Στα κείμενα αυτά υπενθυμίζεται και η μεγάλη σημασία του ρόλου των γονέων στη διαμόρφωση της προσωπικότητας της Παρθένου Μαρίας.

Ο Ιωακείμ, μια εξέχουσα φυσιογνωμία από τη βασιλική φυλή του Ιούδα και η σύζυγός του Άννα υπερείχαν, όπως παρατηρεί ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, στην αρετή από όλους εκείνους που οφείλουν την ευγένεια του γένους και του ήθους στην καταγωγή τους από τον Δαυίδ. Η Παρθένος Μαρία, θυγατέρα σωφρόνων και πολυάρετων γονέων πού τελειώθηκαν στην προσευχή και την άσκηση, ήταν εύλογο να είναι πάναγνος, πανάρετος και γεννήτρια παρθενίας. Η αγιότητά της προετοιμαζόταν από τους ευσεβείς γονείς της σε όλη τη διάρκεια του επίγειου βίου τους. Ζούσαν μέσα στη χάρη του Θεού και την ευλογία της αγιότητας που τους κληροδότησαν οι μεγάλοι προφήτες και πατριάρχες της Παλαιάς Διαθήκης. Η νέκρωση του προσωπικού τους θελήματος και η απόλυτη υπακοή στο θέλημα του Θεού αύξησε την επίδοσή τους στην αρετή. Γι’ αυτό και ξεχώρισαν από τους δικαίους της Παλαιάς Διαθήκης και έγιναν πολύ αγαπητοί στον Θεό.

Οι εκκλησιαστικοί Πατέρες, όταν αναφέρονται στον Ιωακείμ και την Άννα, μιλούν για τη μεγάλη δικαιοσύνη τους και για τον πλούτο των αρετών τους που αντανακλούν την ευγενή ωραιότητα της ψυχής.  Αυτή η υπερβάλλουσα αρετή τους κατέστησε, περισσότερο από όλους, γνώριμους στον Θεό που εισάκουσε την επιθυμία τους. Η γέννηση της Μαρίας ήταν ο καρπός των προσευχών και της αφοσιώσεως των θεοπατόρων στον Θεό. Η αγιότητα τους, η πίστη και η απόλυτη αποδοχή του νόμου του Θεού απέδωσε τον τελειότερο καρπό. Έτσι πρόσφεραν στους ανθρώπους τη μεγαλύτερη δωρεά που είναι η δυνατότητα της εν Χριστώ σωτηρίας μέσω της Θεοτόκου. Αυτός είναι και ο λόγος που η εκλογή των θεοπατόρων χαρακτηρίζεται «μακαρία», αφού και οι δύο ήσαν ευδόκιμοι στην αρετή.

Ο Ιωακείμ, που έθεσε τον εαυτό του κάτω από την καθοδήγηση του Θεού δεν υπελείπετο σε τίποτα ως προς τα άριστα, δηλαδή τα αγαθά που επιθυμούν και επιζητούν οι σώφρονες άνθρωποι. Κράτησε για την επιβίωσή του ό,τι ήταν απολύτως αναγκαίο και όχι τα ευχάριστα αυτής της ζωής. Γιατί τα πρώτα, τα απαραίτητα, ως έκφραση ασκήσεως, επισημαίνει ο άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός, ευαρεστούν τον Θεό και αποφέρουν καρπούς, τις αρετές, που θα αποδώσουν αργότερα αιώνια ζωή σε αυτούς που κοπίασαν. Για το ρόλο και τη συμβολή του στην πραγμάτωση του σχεδίου της θείας οικονομίας ο Ιωακείμ χαρακτηρίζεται υπέρτερος και μείζων μεταξύ των γεννητόρων.

Το ίδιο θεοσεβής ήταν και η αγία Άννα. Το όνομά της σημαίνει «χάρις». Με τον άγιο βίο της είλκυσε τη χάρη του Θεού. Παρότι στείρα, απέκτησε τέκνο υστέρα από δεήσεις, ικεσίες και συνεχή προσευχή που έκαναν από κοινού με τον ευσεβή σύζυγο της, τον Ιωακείμ: «Γυνή εν ομονοία ψυχής και σωφροσύνης σώματος το μονότροπον αεί της γνώσεως μετά του ανδρός κτησαμένη». Η Άννα εκπληρώνοντας πιστά τα καθήκοντά της προς τον Θεό απείχε από κάθε αμαρτία. Όχι μόνο δεν προκάλεσε κάποιο κακό στον άνδρα της, όπως η Εύα, αλλά ταυτίστηκε μαζί του και προήχθησαν από κοινού στην αρετή· «ου γαρ βλαπτικώς, ως η Εύα, μετεποιήθη, αλλά βοηθός τω ανδρί συνηρμόσθη επί τε τοις των αρετών πολιτεύμασιν επί τε ταις διά την προς Θεόν ικεσίαις» .

Ο Ιωακείμ και η Άννα, το σεβάσμιο ζεύγος των θεοπατόρων, στην προσωπική τους πορεία προς την τελείωση, έζησαν μέσα στη σύνεση, την ευγένεια και την πνευματική ετοιμότητα. Η γνώση του νόμου και των θείων εντολών, μαζί με την ευλάβεια και την άσκηση σε κάθε αρετή, συμπορεύτηκαν ταπεινά με την ολοκληρωτική αγάπη και αφοσίωση στον Θεό. Με τη θεία μελέτη και την αέναη προσευχή προσέγγισαν τόσο πολύ τον Θεό που αξιώθηκαν να δεχθούν την αποκάλυψη του αρρήτου μυστηρίου και να φέρουν στον κόσμο εκείνην που γέννησε τον ποιητή του ουρανού και της γης. Γι’ αυτό και υπερέχουν όλων των γενεών.

Η Παρθένος Μαρία, που επρόκειτο να διακονήσει ως Μητέρα Θεού στο ύψιστο έργο τής σωτηρίας του ανθρώπινου γένους, υπερέβαλε όλων των ανθρώπων ως προς την καθαρότητα, αφού και οι γεννήτορές της υπήρξαν πρότυπα ενάρετου βίου. Αυτό αποτέλεσε προϋπόθεση μιμήσεως και δείκτη πορείας και για τη μικρή κόρη της Ναζαρέτ. Πράγματι, ο Ιωακείμ και η Άννα ήσαν πιστοί τηρητές του μωσαϊκού νόμου, δίκαιοι, φιλεύσπλαχνοι, ελεήμονες και γεμάτοι ένθερμο ζήλο για κάθε αγαθό. Ο διηνεκής αίνος, η μεγάλη αγάπη προς τον Θεό, αλλά και η πίστη στην προνοιακή του παρουσία τους κατέστησε θεοφιλείς. Για το θεάρεστο βίο τους εισακούστηκαν και τιμήθηκαν με την πιο αξιοθαύμαστη τιμή, αυτή των θεοπατόρων.

 

(Ευτυχίας Γιούλτση, «Παναγία πρότυπο πνευματικής τελειώσεως», εκδ. Π. Πουρναρά, Θεσ/νἰκη, σ. 68-72)

 

­.

 

 

 

 

 
Γράψτε ένα σχόλιο

Posted by στο Σεπτεμβρίου 8, 2011 in ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΑ, ΣΥΝΑΞΑΡΙΟ

 

Αρχή της Ινδίκτου-Μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχη.

+ Βαρθολομαίος

Ελέωι Θεού Αρχιεπίσκοπος

Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ρώμης

και Οικουμενικός Πατριάρχης

Χάριν και Ειρήνην

παρά του Δημιουργού πάσης της κτίσεως Κυρίου

και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού

* * *

 

Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,

 

 

Η Χάρις του Θεού καταξιώνει ημᾶς σήμερον όπως εναρξώμεθα ενός εισέτι εκκλησιαστικού έτους, ενός εισέτι εορτολογικού κύκλου, εντός των ευλογημένων ευκαιριών του οποίου καλούμεθα να καταβάλλωμεν αγώνα πνευματικόν διά να αξιοποιήσωμεν καλλίτερον την δοθείσαν ημίν δυνατότητα του γενέσθαι «καθ’ ομοίωσιν» Θεού ώστε να καταστώμεν και ημείς άγιοι Αυτού.

Η σημερινή όμως ημέρα, η 1η Σεπτεμβρίου, η πρώτη του νέου εκκλησιαστικού έτους, είναι αφιερωμένη, πρωτοβουλία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, και εις την προσευχήν διά το φυσικόν περιβάλλον. Η δε πρωτόβουλος αύτη απόφασις ουδόλως τυγχάνει άσχετος προς την ανωτέρω σημειολογίαν της σημερινής ημέρας, καθώς ο πνευματικός αγών ο οποίος επιφέρει την καλήν αλλοίωσιν του ανθρώπου συμβάλλει και εις την βελτίωσιν των σχέσεών του προς το περιβάλλον και εις την καλλιέργειαν της ευαισθησίας του ανθρώπου υπέρ της προστασίας και διαφυλάξεως αυτού.

Δοξολογούμεν, λοιπόν, σήμερον το άγιον όνομα του Θεού, διότι εχάρισεν εις την ανθρωπότητα και διατηρεί και συνέχει την φύσιν, ως το καταλληλότατον περιβάλλον διά την εν αυτώ υγιεινήν ανάπτυξιν του σώματος και του πνεύματος του ανθρώπου. Ταυτοχρόνως δεν δυνάμεθα όμως να παρασιωπήσωμεν και το γεγονός, ότι ο άνθρωπος δεν τιμά πρεπόντως την δωρεάν ταύτην του Θεού και καταστρέφει το περιβάλλον, εκ πλεονεξίας ή εξ άλλων εγωϊστικών επιδιώξεων.

Το περιβάλλον ημών αποτελείται, ως γνωστόν, εκ του εδάφους, των υδάτων, του ηλίου, του αέρος αλλά και εκ της πανίδος και της χλωρίδος. Ο άνθρωπος δύναται να εκμεταλλεύηται προς ίδιον όφελος την φύσιν μέχρις όμως ενός ορίου, ώστε να διασφαλίζηται η αειφορία, ήτοι η δυνατότης αναπαραγωγής των καταναλωθέντων ενεργειακών πόρων αλλά και των εμβίων, αλόγων, κτισμάτων. Άλλωστε, η καλώς εννοουμένη εκμετάλλευσις της φύσεως αποτελεί και εντολήν του Θεού προς τον άνθρωπον, προ και μετά την πτώσιν αυτού. Η υπέρβασις όμως του ορίου τούτου, ήτις δυστυχώς αποτελεί φαινόμενον των δύο τελευταίων αιώνων εις την ιστορίαν του ανθρωπίνου γένους, καταστρέφει την αρμονίαν των φυσικών συνισταμένων του περιβάλλοντος και οδηγεί εις τον κορεσμόν και την νέκρωσιν της δημιουργίας, αλλάκαι αυτού τούτου του ανθρώπου, ο οποίος δεν δύναται να επιβιώσῃ εντός απερρυθμισμένων εις βαθμόν μηαναστρέψιμον οικοσυστημάτων. Αποτέλεσμα δε του φαινομένου τούτου είναι η εμφάνισις και εξάπλωσις ασθενειών προκαλουμένων υπό του, ανθρωπίνῃ ευθύνῃ, μολυσμού των διατροφικών αγαθών.

Εις τας ημέρας μας, ορθώς μεν τονίζεται η μεγάλη σημασία των δασών και εν γένει της χλωρίδος διά την αειφορίαν του γηΐνου οικοσυστήματος ως και την διασφάλισιν των υδατίνων πόρων, αλλά δεν πρέπει να υποτιμάται και η μεγάλη συμβολή των ζώων εις την εύρυθμον λειτουργίαν αυτού. Τα ζώαανέκαθεν υπήρξαν φίλοι του ανθρώπου και οι υπηρέται των ανθρωπίνων αναγκών καθώς παρείχον και παρέχουν εις αυτόν τροφήν, ένδυσιν, μεταφορικόν έργον αλλά και προστασίαν και συντροφικότητα. Στενωτάτη είναι η σχέσις του ανθρώπου με τα ζώα, ως καταδεικνύεται εκ του γεγονότος ότι αυτά επλάσθησαν την ιδίαν ημέραν με αυτόν (Γεν. 1, 24-31) η και εκ της δοθείσης υπό του Θεού εντολής εις τον Νώε όπως διασώσῃ εν ζεύγος εξ εκάστου είδους από τον επικείμενον κατακλυσμόν (Γεν. 6, 19). Τυγχάνει χαρακτηριστικόν το γεγονός ότι ο Θεός επιδεικνύει ιδιαιτέραν μέριμναν διά την διάσωσιν του ζωϊκού βασιλείου.  Εις τοὺς βίους των Αγίων αναφέρονται πολλαί διηγήσεις διά τας αρίστας σχέσεις μεταξὺΑγίων και αγρίων ζώων, τα οποία υπό άλλας συνθήκας δεν διατηρούν φιλικάς σχέσεις προς τονάνθρωπον. Βεβαίως αυτό δεν οφείλεται εις την κακήν φύσιν των, αλλά εις την αντίστασιν του ανθρώπου προς την Χάριν του Θεού και την συνεπακόλουθον συγκρουσιακήν σχέσιν αυτού μετά των στοιχείων και των αλόγων εμβίων όντων της φύσεως. Άλλωστε, συνέπεια της διαταράξεως της σχέσεως των πρωτοπλάστων προς τον Δημιουργόν των και Θεόν ήτο και η διατάραξις των σχέσεων αυτών μετά του περιβάλλοντος: «επικατάρατος η γη εν τοις έργοις σου· εν λύπαις φάγηι αυτήν πάσας τας ημέρας της ζωής σου· ακάνθας και τριβόλους ανατελεί σοι, και φάγηι τον χόρτον του αγρού. Εν ιδρώτι του προσώπου σου φάγηι τον άρτον σου έως του αποστρέψαι σε εις την γην, εξ ής ελήμφθης·» (Γεν. 3, 17-19) Η ειρήνευσις τουανθρώπου μετά του Θεού συνεπάγεται και την ειρήνευσιν αυτού μετά των στοιχείων της φύσεως.

Είναι φανερόν, κατόπιν τούτων, ότι η αγαθή σχέσις του ανθρώπου προς το περιβάλλον αναπτύσσεταιόταν παραλλήλως αναπτύσσηται αγαθή σχέσις αυτού προς τον Θεόν. Τυγχάνει γνωστή η αφήγησις του Συναξαριστού περί της εμπειρίας του Μεγάλου Αντωνίου, ο οποίος εις ηλικίαν ενενήκοντα ετών απεφάσισεν, καθοδηγηθείς υπό Αγγέλου Κυρίου, να πορευθήι ενδότερον της ερήμου προς αναζήτησιν και άλλου αναχωρητού, του Οσίου Παύλου του Θηβαίου, ίνα λάβηι παρ’ αυτού ωφέλειαν πνευματικήν. Πορευθείς επί τριήμερον εις αναζήτησιν αυτού και ιχνηλατήσας σημεία θηρίων αγρίων συνήντησε λέοντα, ο οποίος υπεκλίθη ήρεμος έμπροσθέν του και ποιήσας μεταβολήν ωδήγησε τον Μέγαν Αντώνιον εις το σπήλαιον του Οσίου Παύλου, ένθα εύρεν αυτόν διακονούμενον υπό θηρίων. Κόραξ εκόμιζεν αυτώ τον επιούσιον άρτον! Την ημέραν μάλιστα της επισκέψεως του Μεγάλου Αντωνίου εκόμισεν εις αυτόν διπλήν μερίδα μεριμνήσας και διά τον επισκέπτην αυτού! Οι Άγιοι ούτοι είχον αναπτύξει αγαθήν σχέσιν μετά του Θεού, διό και είχον φιλικάς σχέσεις προς πάντα τα ζώα της φύσεως. Η δημιουργία αυτής τηςαγαθής σχέσεως προς τον Θεόν πρέπει να προτάσσηται ως το κύριον μέλημά μας, και υπηρέτης αυτής της προοπτικής πρέπει να είναι η αγαθή σχέσις μας προς το ζωϊκόν, το φυτικόν και το άψυχον περιβάλλον μας. Υπό την προοπτικήν αυτήν η ζωοφιλία δεν θα αποτελῇ στείραν κοινωνικήν εκδήλωσιν συμπαθείας προς τα προσφιλή μας ζώα, πολλάκις συνοδευομένην δυστυχώς και υπό αναλγησίας διά τον πάσχοντα συνάνθρωπον, την εικόνα του Θεού, αλλά θα είναι αποτέλεσμα της αγαθής σχέσεώς μας προς τον Δημιουργόν του παντός. Είθε ο Δημιουργός του καλού λίαν σύμπαντος και του καλού λίαν γηΐνου οικοσυστήματος να εμπνεύσηι όλους ημᾶς να συμπεριφερώμεθα ευσπλάχνως προς άπαντα τα στοιχεία της φύσεως, με καρδίαν ελεήμονα υπέρ πάντων αυτών, ανθρώπων, ζώων και φυτών,  ως και ο Αββάς Ισαάκ ο Σύρος λέγει, απαντών εις την ερώτησιν: “Τί εστι καρδία ελεήμων;”. “Καρδία ελεήμων εστί, καύσις καρδίας υπέρ πάσης της κτίσεως, υπέρ των ανθρώπων, και των ορνέων, και των ζώων, και υπέρ παντός κτίσματος. Και εκ της μνήμης αυτών, και της θεωρίας αυτών ρέουσιν οι οφθαλμοί δάκρυα. Εκ της πολλής και σφοδρᾶς ελεημοσύνης της συνεχούσης την καρδίαν, και εκ της πολλής καρτερίας σμικρύνεται ηκαρδία αυτού, και ου δύναται βαστάξαι, ή ακούσαι, ή ιδείν βλάβην τινά, ή λύπην μικράν εν τηι κτίσει γενομένην” (Αββά Ισαάκ του Σύρου, Άπαντα τα ευρεθέντα σχετικά, Λόγος ΠΑ’).

Διά της τοιαύτης ευσπλαχνίας ημών προς άπασαν την κτίσιν θα τιμήσωμεν το θεόσδοτον αξίωμα ημών ως αρχηγών της Κτίσεως, ενδιαφερομένων μετά πατρικής στοργής υπέρ πάντων των στοιχείων αυτής, τα οποία ούτω θα μᾶς υπακούουν αισθανόμενα την αγαθοεργόν διάθεσίν μας, και θα πειθαρχούν εις τηνεπιτέλεσιν της φιλανθρώπου και υπηρετικής των αναγκών μας αποστολής των.

,βια΄ Σεπτεμβρίου α΄

 
Γράψτε ένα σχόλιο

Posted by στο Αυγούστου 31, 2011 in ΣΥΝΑΞΑΡΙΟ

 

Τη α΄του μηνός Σεπτεμβρίου Αρχή της Ινδίκτου,ήτοι του νέου εκκλησιαστικού έτους


Τι σημαίνει -Ινδικτιών

Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἑορτάζει σήμερα τήν ἀρχή τῆς Ἰνδικτιῶνος – ἀπό τή λατινική λέξη «indictio», ἡ ὁποία σημαίνει ὁρισμός – δηλαδή τήν ἔναρξη τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους. Ὁ ὅρος προῆλθε ἀπό τήν συνήθεια τῶν Ρωμαίων αὐτοκρατόρων νά ὁρίζουν διά θεσπίσματος γιά διάστημα δεκαπέντε χρόνων τό ποσό τοῦ ἐτήσιου φόρου, πού εἰσέπρατταν αὐτή τήν ἐποχή γιά τή συντήρηση τοῦ στρα­τοῦ. Κατ’ ἐπέκτασιν καθιερώθηκε νά ὀνομάζονται ἰνδικτιῶνες καί οἱ δεκαπενταετεῖς αὐτοί κύκλοι πού ἄρχισαν ἐπί Καίσαρος Αὐγού­στου, τρία χρόνια πρίν ἀπό τή γέννηση τοῦ Χριστοῦ.

Γιατί ο Σεπτέμβριος θεωρείται αρχή του Εκκλησιαστικού έτους.

Ἐπειδή ὁ Σεπτέμβριος εἶναι ἐποχή συγκομιδῆς καρπῶν καί προετοιμασίας γιά τό νέο κύκλο βλαστήσεως, ταίριαζε νά ἑορτά­ζουν οἱ χριστιανοί τήν ἀρχή τῆς γεωργικῆς περιόδου ἀποδίδοντας εὐχαριστίες στόν Θεό γιά τήν εὔνοιά του πρός τήν κτίση. Εἶναι αὐτό πού ἤδη ἔκαναν οἱ Ἰουδαῖοι σύμφωνα μέ τίς ἐντολές τοῦ Μω­σαϊκοῦ νόμου· τήν πρώτη δηλαδή μέρα τοῦ ἑβδόμου ἰουδαϊκοῦ μηνός, ἀρχές Σεπτεμβρίου, τελοῦσαν τήν ἑορτή τῆς Νεομηνίας ἤ τῶν Σαλπίγγων, κατά τήν ὁποία ἐσχόλαζαν ἀπό κάθε ἐργασία, γιά νά προσφέρουν θυσίες ὁλοκαυτωμάτων «εἰς ὀσμήν εὐωδίας Κυρίῳ» (Λευιτ. 23,18).

Ὁ Χριστός, ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ δημιουργός τοῦ χρόνου καί τοῦ σύμπαντος, ὁ προάναρχος Βασιλεύς τῶν αἰώνων, ὁ ὁποῖος ἐσαρκώθη, γιά νά ἀποκαταλλάξει τά πάντα εἰς Ἑαυτόν καί νά συναγάγει Ἰουδαίους καί Ἐθνικούς σέ μία Ἐκκλησία, ἤθελε νά ἀνακαφαλαιώσει ἐν ἑαυτῷ τόν αἰσθητό κόσμο καί τό γραπτό Νόμο. Ἔτσι, αὐτή τήν ἡμέρα πού ἡ φύση ἑτοιμάζεται νά διατρέξει ἕνα νέο κύκλο ἐποχῶν, ἑορτάζουμε τό γεγονός, κατά τό ὁποῖο ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός εἰσῆλθε στή Συναγωγή καί ἀνοίγο­ντας τό βιβλίο τοῦ Ἠσαΐου ἀνέγνωσε τό χωρίο, ὅπου ὁ Προφήτης ὁμιλεῖ ἐπ’ ὀνόματος τοῦ Σωτῆρος: «Πνεῦμα Κυρίου ἐπ’ ἐμέ, οὗ εἵνε­κεν ἔχρισέ με, εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς ἀπέσταλκέ με (…), κηρῦξαι ἐνιαυτόν Κυρίου δεκτόν» (Λουκ. 4,18).

Ὅλες οἱ Ἐκκλησίες, συναθροισμένες «ἐπί τό αὐτό», ἀναπέ­μπουν σήμερα δοξολογία πρός τόν ἕνα τρισυπόστατο Θεό, ὁ ὁποῖ­ος διαμένει στήν αἰώνια μακαριότητα, διακρατεῖ τά πάντα στή ζωή καί στέλνει ἄφθονες τίς εὐλογίες του κάθε ἐποχή στά κτίσματά του. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός ἀνοίγει τίς θύρες τοῦ νέου ἔτους καί μᾶς προσκαλεῖ νά τόν ἀκολουθήσουμε, γιά νά γίνουμε μέτοχοι τῆς αἰωνιότητός του.

*  *  *Συναξάριο της α΄Σεπτεμβρίου.

Tῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν ΣΥΜΕΩΝ τοῦ ΣΤΥΛΙΤΟΥ τοῦ ἐν τῇ Μάνδρᾳ, τοῦ ἐπιλεγομένου ΠΑΛΑΙΟΥ.

*  *  *

Mνήμη τῆς ὁσίας MΑΡΘΑΣ, μητρός τοῦ ὁσίου Συμεών τοῦ Στυλίτου.

*  *  *

Mνήμη τοῦ δικαίου IΗΣΟΥ τοῦ NΑΥΗ.

*  *  *

Mνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων καί αὐταδέλφων ΑΓΑΘΟΚΛΕΙΑΣ, EΥΟΔΟΥ, KΑΛΛΙΣΤΗΣ καί EΡΜΟΓΕΝΟΥΣ, ξίφει τελειωθέντων.

*  *  *

Mνήμη τῆς ὁσίας EΥΑΝΘΙΑΣ, ἐν εἰρήνῃ τελειωθήσης.

*  *  *

Mνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν MΕΛΕΤΙΟΥ τοῦ νέου, τοῦ ἐν τῷ ὄρει τοῦ ΚΙΘΑΙΡΩΝΟΣ ἀσκήσαντος καί ἐν εἰρήνῃ τελειωθέντος.

*  *  *

Mνήμη τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος AΓΓΕΛΗ, τοῦ ἐν Kωνσταντι­νουπόλει μαρτυρήσαντος κατά τό ‚αχπ΄ (1680) ἔτος, ξίφει τελειωθέντος.

*  *  *

Μνήμη τῶν ἁγίων ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΡΩΝ καί ΑΜΜΟΥΝ τοῦ διακόνου καί διδασκάλου αὐτῶν.

Οἱ Ἅγιες αὐτές γυναῖκες ἔζησαν τήν ἐποχή τοῦ βασιλέως Λικινίου (307-324) στήν Ἀδριανούπολη τῆς Θράκης. Ὁ ἡγεμών τῆς περιοχῆς Βάβδος τίς συνέλαβε ὡς χριστιανές καί τίς προέτρεπε νά προσκυνήσουν τά εἴδωλα. Ἡ Κελσίνα, μία ἐξ αὐτῶν καί ἡ πρώτη τῆς πόλεως, μετά τή θαρραλέα ὁμολογία τῆς πίστεώς της τίς ἐσύναξε ὅλες στήν οἰκία της μαζί μέ τόν διδάσκαλό τους, διάκονο ἅγιο Ἀμμούν, γιά νά ἐνισχυθοῦν πρός τό μαρτύριο. Ὁ Ἀμμούν πῆρε τό χαρτί μέ τά ὀνόματά τους καί τά διάβασε δυνατά ἕνα-ἕνα. Ὕστερα εἶπε: «Ἀγωνισθῆτε ὑπέρ τοῦ Χριστοῦ διά τοῦ μαρτυρίου, διότι ἔτσι θά καθίσει καί ὁ Δεσπότης Χριστός στήν πύλη τῆς οὐρανίου βασιλείας καί θά σᾶς προσκαλεῖ μία-μία κατ’ ὄνομα, γιά νά σᾶς ἀποδώσει τόν στέφανο τῆς αἰωνίου ζωῆς».

Ὅταν καί πάλι τίς ἀνέκρινε ὁ ἡγεμών, ὁμολόγησαν ὅλες σταθερά τήν πίστη τους. Μέ τήν προσευχή τους συνέτριψαν τά εἴδωλα καί ὁ ἱερεύς τῶν εἰδώλων ἀνυψώθηκε στόν ἀέρα, μέχρις ὅτου, βασα­νι­ζόμενος ἀπό πύρινους ἀγγέλους, ἔπεσε νεκρός στή γῆ. Τότε ὁ Βάβ­δος πρόσταξε νά κρεμάσουν τόν ἅγιο Ἀμμούν, νά τοῦ ξύσουν τίς πλευρές, νά καύσουν τίς πληγές του μέ ἀναμμένες λαμπάδες καί νά τοῦ φορέσουν στήν κεφαλή χάλκινη πυρακτωμένη περικεφα­λαία.

Ἐπειδή ὁ ἅγιος διαφυλάχθηκε ἀβλαβής ἀπό τά μαρτύρια, ὁδη­γήθηκε μαζί μέ τίς μαθήτριές του ἀπό τή Βερόη (σημερ. Στάρα Ζαγορά τῆς Βουλγαρίας) στήν Ἡράκλεια, στόν βασιλέα Λικίνιο. Καθ’ ὁδόν ἐμφανίσθηκε ὁ Κύριος καί τούς ἐνεθάρρυνε. Φθάνοντας στήν πόλη πῆγαν στόν τόπο, ὅπου εἶχαν κατατεθεῖ τά τίμια λείψανα τῆς ἁγίας μάρτυρος Γλυκερίας. Ἐνῶ διανυκτέρευαν ἐκεῖ προσευχόμενες, παρουσιάσθηκε ἡ Ἁγία λέγοντας: «Καλῶς ἤλθατε, ἅγιες δοῦ­λες τοῦ Θεοῦ! Πρό πολλοῦ περίμενα τήν λαμπρή ἐν Χρι­στῷ συνοδία σας, γιά νά χορεύσωμε στεφανωμένες ὅλες μαζί μέ τούς ἁγίους ἀγ­γέλους στήν βασιλεία τοῦ Χριστοῦ, τόν ὁποῖο μέχρις αἵματος ὁμο­λογήσαμε».

Στήν Ἡράκλεια τούς ἔρριξαν στά θηρία. Οἱ ἅγιες γυναῖκες μαζί μέ τόν διδάσκαλό τους προσηύχοντο ὄρθιες μέ ὑψωμένα τά χέρια, τά δέ θηρία κατελήφθησαν ἀπό ὕπνο καί δέν τούς ἤγγισαν. Τήν ὥρα πού οἱ στρατιῶτες ἄναβαν φωτιά γιά νά τίς ρίξουν μέσα, προφήτευσαν στόν ἀσεβῆ Λικίνιο τήν ἐπικράτηση τοῦ Μεγάλου Κων­σταντίνου, τή νίκη τοῦ χριστιανισμοῦ καί τήν κατάργηση τῆς εἰδω­λολατρίας. Κατόπιν σφραγίσθηκαν μέ τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ καί δέκα ἀπό αὐτές πήδησαν ἀγαλλόμενες μέσα στίς φλόγες ὑ­μνῶντας τόν Θεό, ὁ ὁποῖος ἐδρόσισε τό πῦρ. Ἔτσι, αὐτές μέν ἐτε­λειώ­θησαν ἐν εἰρήνῃ στήν πυρά, ὀκτώ δέ ἀποκεφαλίσθησαν μαζί μέ τόν διδάσκαλό τους Ἀμμούν. Ἀπό τίς ὑπόλοιπες οἱ δήμιοι ἄλλες κατέσφαξαν καί σέ ἄλλες ἔβαλαν στό στόμα πυρακτωμένα σίδερα.

Τά ὀνόματά τους ἔχουν διασωθεῖ στό ἀρχαῖο Μαρτύριόν τους (Bibliotheca Hagiographica Graeca 2280-2281) καί εἶναι: Λαυρεντία ἡ διά­κονος, Κελσίνα, Θεοκτίστη (ἤ Θεόκλεια), Δωροθέα, Εὐτυχιανή, Θέκλα, Ἀρισταινέτη, Φιλαδέλφη, Μαρία, Βερονίκη, Εὐλαλία (ἤ Εὐ­θυ­μία), Λαμπροτάτη, Εὐφημία, Θεοδώρα, Θεοδότη, Τετεσία, Ἀκυλί­να, Θεοδούλη, Ἁπλοδώρα, Λαμπαδία, Προκοπία, Παῦλα, Ἰουλιάνα, Ἀμπλι­ανή, Περσίς, Πολυνίκη, Μαύρα, Γρηγορία, Κυρία (ἤ Κυριαίνη), Βάσσα, Καλλινίκη, Βαρβάρα, Κυριακή, Ἀγαθονίκη, Ἰούστα, Εἰ­ρή­νη, Ματρῶνα (ἤ Ἀγαθονίκη), Τιμοθέα, Τατιανή, Ἄννα (ἤ Ἀνθοῦ­σα).

Ὡστόσο, στήν ἀσματική Ἀκολουθία καί σέ νεότερους Συναξαριστές ἀπαντοῦν τά ἑξῆς ὀνόματα: Ἀδαμαντίνη, Ἀθηνᾶ, Ἀκριβή, Ἀντιγόνη, Ἀριβοία, Ἀσπασία, Ἀφροδίτη, Διόνη, Δωδώνη, Ἐλπινίκη, Ἐρα­σμία, Ἐρατώ, Ἑρμηνεία, Εὐτέρπη, Θάλεια, Θεανώ, Θε­ανόη, Θε­όνυμφη, Θεοφάνη, Καλλιρρόη, Καλλίστη, Κλειώ, Κλεονίκη, Κλεοπάτρα, Κοραλλία, Λάμπρω, Μαργαρίτα, Μαριάνθη, Μελπομένη, Μόσχω, Οὐ­ρανία, Πανδώρα, Πηνελόπη, Πολύμνια, Πολυνίκη, Σαπ­­φώ, Τερψιχόρη, Τρωάς, Χάϊδω καί Χαρίκλεια (βλ. Πρωτ. Κων/νου Πλατανιτου, ῾Εορ­τολόγιον τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, Ἀπο­στολική Διακονία, ἔκδ. Δ΄, 1997, σελ. 23 ὑποσ.).

ΠΗΓΗ.

[Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου (Ἱερομονάχου), Νέος Συναξαριστής τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τόμ. A΄ Σεπτέμβριος (Ὁρμύλια: Ἱ. Κοιν. Εὐαγγ. Θεοτόκου, 2007), 1-3, 11-13].

 
1 σχόλιο

Posted by στο Αυγούστου 31, 2011 in ΣΥΝΑΞΑΡΙΟ

 

Η Ορθόδοξη Παράδοση και οι Συρο-Iακωβίτες για την Τιμία Ζώνη της Θεοτόκου


Επιμέλεια.πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

 

Α.Η ιστορία της Τιμίας Ζώνης στην Ορθόδοξη Παράδοση


Η Τιμία Ζώνη της Θεοτόκου, διαιρεμένη σήμερα σε τρία τεμάχια, είναι το μοναδικό λείψανο ή κειμήλιο που σώζεται από την επίγεια ζωή της και φυλάσσεται στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου.

Σύμφωνα με την παράδοση, η Ζώνη φτιάχτηκε από τρίχες καμήλας από την ίδια την Θεοτόκο, και μετά την Κοίμησή της, κατά την Μετάστασή της στους ουρανούς, την παρέδωσε στον απόστολο Θωμά.

«Προς δόξαν ακήρατον ανερχομένη Αγνή, χειρί σου δεδώρησαι τω αποστόλω Θωμά, την πάνσεπτον Ζώνην σου», ψάλλει η Εκκλησία στο απολυτίκιο της εορτής της καταθέσεως της Τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου.

Την Τιμία Ζώνη ανέλαβαν να διαφυλάξουν δύο πτωχές ευσεβείς γυναίκες στα Ιεροσόλυμα. Η Παναγία, λίγο πριν την Κοίμησή της, είχε δώσει εντολή στον Ευαγγελιστή Ιωάννη να μοιράσει σε αυτές και τις δύο εσθήτες της.

Το έργο της διαφύλαξης από γενιά σε γενιά συνέχισε μία ευλαβής παρθένος καταγομένη από την οικογένεια αυτή.

Στα χρόνια του αυτοκράτορα Αρκαδίου, υιού του Μ. Θεοδοσίου, έγινε η μεταφορά της Τιμίας Ζώνης στην ένδοξη πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, την Κωνσταντινούπολη. Την κατέθεσε σε μία υπέροχη λειψανοθήκη, την οποίαν ονόμασε «αγίαν σορόν». Η κατάθεση έγινε στις 31 Αυγούστου. Το ιερό κειμήλιο θα προστάτευε την πρωτεύουσα του κράτους και τους κατοίκους από κάθε εχθρική επίθεση, από κάθε δυστυχία και δαιμονική επιβουλή.

Μετά από λίγα χρόνια η κόρη του Αρκαδίου, η αυτοκράτειρα Πουλχερία, ανήγειρε το λαμπρό ναό των Χαλκοπρατείων και κατέθεσε εκεί την Τιμία Ζώνη.

Η ίδια η αυτοκράτειρα τη διακόσμησε με χρυσή κλωστή, έτσι όπως φαίνεται μέχρι σήμερα στην Ιερά Μεγίστη Μονή του Βατοπαιδίου.

Τον επόμενο αιώνα, άγνωστο πότε και με ποιόν τρόπο, μεταφέρθηκε η Τιμία Ζώνη στην Ζήλα της Καππαδοκίας, νότια της Αμασείας.

Στην Κωνσταντινούπολη μεταφέρθηκε ξανά στα χρόνια του αυτοκράτορα Ιουστινιανού του Α΄ (527-565), κτήτορα της Αγίας Σοφίας.

Ο διάδοχός του Ιουστίνος Β΄ και η σύζυγός του Σοφία ανακαίνισαν τον ναό των Χαλκοπρατείων και ανήγειραν παρεκκλήσιο της Αγίας Σορού. Πάνω στην Αγία Τράπεζα φυλασσόταν η Τιμία Ζώνη.

Πλήθος θαυμάτων επιτέλεσε η Τιμία Ζώνη της Παναγίας στην Κωνσταντινούπολη. Θεράπευσε τη Ζωή Ζαούτζη, σύζυγο του αυτοκράτορα Λέοντα  ΣΤ  του Σοφού (886-912), που βασανιζόταν από κάποιο ακάθαρτο πνεύμα. Όταν ο πατριάρχης ακούμπησε πάνω της την Αγία Ζώνη, αμέσως λυτρώθηκε από το μαρτύριό της.

Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γερμανός Α΄ (715-730) αναφέρει με λυρισμό ότι η Τιμία Ζώνη διατηρεί αιώνια την θεία ευωδία των θεραπειών που επιτελεί, ευφραίνοντας όσους την πλησιάζουν με πίστη και ευλάβεια· και ο Ιωσήφ ο υμνογράφος (περίπου 816-866) εξυμνεί το άγιο κειμήλιο, γιατί αυτό με την Χάρη της Παναγίας, καθαγιάζει τους πιστούς που προσέρχονται ευλαβικά για να το προσκυνήσουν, τους ανυψώνει από τη φθορά και τους απαλλάσσει από ασθένειες και θλίψεις.

Γύρω στο 1150 η Τιμία Ζώνη βρισκόταν στο Μεγάλο Παλάτι της Κωνσταντινουπόλεως, στο ναό του Αγίου Μιχαήλ. Μάλλον είχε τεμαχιστεί και τεμάχια είχαν μεταφερθεί στους ναούς.

Τον 12ο αιώνα, και συγκεκριμένα στα χρόνια της βασιλείας του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού (1143-1180), καθιερώθηκε επίσημα η εορτή της Αγίας Ζώνης την 31η Αυγούστου, ενώ παλαιότερα εορταζόταν μαζί με την εορτή της Εσθήτος της Θεοτόκου, την 2α Ιουλίου.

Μετά την άλωση της Πόλης από τους σταυροφόρους της Δ΄ σταυροφορίας, το 1204, κάποια τεμάχια αρπάχτηκαν από τα στίφη των βαρβάρων και μεταφέρθηκαν στη Δύση. Ευτυχώς δεν χάθηκαν όλα. Είναι σίγουρο ότι ένα μέρος της Τιμίας Ζώνης παρέμεινε στην Κωνσταντινούπολη και μετά την ανακατάληψή της το 1261 από τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο φυλασσόταν στο ναό των Βλαχερνών. Η μαρτυρία ανώνυμου Ρώσου προσκυνητή στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ 1424-1453 είναι και η τελευταία σχετικά με την ύπαρξη της Αγίας Ζώνης στην Βασιλεύουσα. Είναι άγνωστο, τί απέγινε στη συνέχεια μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως το 1453. Το μεγαλύτερο τμήμα της Τιμίας Ζώνης που σώζεται σήμερα φυλάσσεται στη Μονή μας. Το τεμάχιο αυτό έφτασε στη Μονή με περιπετειώδη τρόπο.

Ο Μ. Κωνσταντίνος είχε κατασκευάσει ένα σταυρό που τον έπαιρνε μαζί του στις εκστρατείες για να προστατεύει τον ίδιο και το στράτευμά του. Στη μέση ο σταυρός είχε τεμάχιο Τιμίου Ξύλου· υπήρχαν επίσης θήκες, όπου είχαν τοποθετηθεί και άγια λείψανα των πιο σημαντικών μαρτύρων και ένα τεμάχιο της Τιμίας Ζώνης. Το σταυρό αυτό έπαιρναν στις εκστρατείες τους όλοι οι αυτοκράτορες. Σε μία εκστρατεία κατά των Βουλγάρων νικήθηκε από τον ηγεμόνα Ασάν ο αυτοκράτορας Ισαάκιος Β΄ Άγγελος (1185-1195). Ένας ιερέας έριξε στο ποτάμι το βασιλικό σταυρό, για να μη βεβηλωθεί από τους εχθρούς. Εκείνοι όμως τον βρήκαν και τον παρέδωσαν στον Τσάρο των Βουλγάρων Ασάν.

Οι Βούλγαροι δεν είχαν καλές σχέσεις με τους Σέρβους. Αυτές επιδεινώνονταν συνεχώς. Γύρω στα 1330, σε μία μάχη κατανικήθηκε ο βουλγαρικός στρατός από τον ηγεμόνα των Σέρβων μεγαλομάρτυρα Λάζαρο (†1389). Ο βασιλικός σταυρός πέρασε στα χέρια των Σέρβων. Μετά από σαράντα χρόνια ο Λάζαρος δώρισε στη Μονή Βατοπαιδίου το βασιλικό σταυρό του Μ. Κωνσταντίνου μαζί με το τεμάχιο του Τιμίου Ξύλου, το τεμάχιο της Τιμίας Ζώνης και τα άλλα άγια λείψανα. Πίσω από τον Τίμιο Σταυρό βρίσκεται γραμμένο στην σερβική γλώσσα το εξής:

«Λάζαρος, εν Χριστώ τω Θεώ Κνέζης της Σερβίας και Βασιλεύς Γραικίας, ανατίθημι το κραταιόν όπλον συν τη αχράντω Ζώνη της Πανάγνου μου, τη Μονή Βατοπαιδίου της Βασιλείας μου». Από τότε φυλάσσεται στο ιερό βήμα του καθολικού, δηλαδή του κεντρικού ναού της Μονής.

Πρέπει να αναφέρουμε και μία άλλη παράδοση που διασώζεται στη Μονή Βατοπαιδίου.. Σύμφωνα με αυτήν η Τιμία Ζώνη αφιερώθηκε από τον αυτοκράτορα Ιωάννη  ΣΤ  Καντακουζηνό (1341-1354), ο οποίος στη συνέχεια παραιτήθηκε από το αυτοκρατορικό αξίωμα, έγινε μοναχός με το όνομα Ιωάσαφ και μόνασε στη Μονή Βατοπαιδίου.

.Σήμερα στη Μονὴ Βατοπαιδίου διαφυλάσσονται τρία άνισα τμήματα της Αγίας Ζώνης, σε τρεις αργυρόχρωμες θήκες, χωρὶς όμως και τα τρία να απαρτίζουν την αρχική τους έκταση. Το πρώτο και μεγαλύτερο κομμάτι παραμένει πάντοτε στη  Μονὴ προς αγιασμό. Προέκυψε δε  αυτὸ κατά την μεταφορά της προς την Μονὴ Ιβήρων, όταν οι μοναχοί της  υπέφεραν από χολέρα. Το δεύτερο, μικρό, περιέρχεται εκτός της Μονής, για λόγους εξαγνιστικούς των χριστιανών από λοιμικὰ νοσήματα, πάντοτε όμως με συνοδεία ομάδος Πατέρων της Μονής. Το τρίτο, το μικρότερο, είχε χαθεί όταν κάποτε στάλθηκε  μέσα σε ασημένια θήκη προς αγιασμό, στη Χαλκιδική. Τον ιερομόναχο που  το συνόδευε συνέλαβαν στο δρόμο ληστές, οι  οποίοι, αφού πήραν την  θήκη, άφησαν το  περιεχόμενό της στο δάσος, χωρὶς να  του  δώσουν σημασία. Λέγεται, ότι ένας βοσκὸς που είχε ακούσει το  περιστατικό, βλέποντας λάμψη σε εκείνη τη θέση πήγε, το παράλαβε και, στη συνέχεια, το απέδωσε πάλι στη Μονὴ .

πολυτίκιον-χος πλ. δ’.

Θεοτόκε ἀειπάρθενε, τῶν ἀνθρώπων ἡ σκέπη, Ἐσθῆτα καὶ Zώνην τοῦ ἀχράντου σου σώματος, κραταιὰν τῇ πόλει σου περιβολὴν ἐδωρήσω, τῷ ἀσπόρῳ τόκῳ σου ἄφθαρτα διαμείναντα, ἐπὶ σοὶ γὰρ καὶ φύσις καινοτομεῖται καὶ χρόνος, διὸ δυσωποῦμέν σε, εἰρήνην τῇ πολιτείᾳ σου δώρησαι, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον

χος β’.-Τν ν πρεσβείαις.

Τὴν θεοδόχον γαστέρα σου Θεοτόκε, περιλαβοῦσα ἡ Zώνη σου ἡ τιμία, κράτος τῇ πόλει σου ἀπροσμάχητον, καὶ θησαυρὸς ὑπάρχει, τῶν ἀγαθῶν ἀνέκλειπτος, ἡ μόνη τεκοῦσα ἀειπάρθενος.


Β.Οι Συρο –Ιακωβίτες για την Τιμία Ζώνη

Οι Συρο –Ιακωβίτες είναι μονοφυσίτες και σύμφωνα με την εκκλησιαστική τους παράδοση κατέχουν το αρχαιότατο Θεομητορικό κειμήλιο ,την  Αγία Ζώνη της Παναγίας ,που μεταφέρθηκε μαζί με τα λείψανα του Αποστόλου Θωμά από την Ινδία ,όπου μαρτύρησε, στην Έδεσσα κατά τα τέλη του 4ου αιώνα.(Ιγνάτιος-Ιάκωβος III ,σελ 83-87).

Ένα αιώνα αργότερα μεταφέρθηκε η Αγία Ζώνη στην Έμεσσα (Ηoms) ,που ήταν μία από τις σπουδαιότερες πόλεις της Συρίας κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους. (Asaad 1940 8-27)Εκεί φυλάσσεται μέχρι σήμερα σε ένα μικρό αρχαίο ναό που ονομάζεται «Αγία Ζώνη».

Αυτός ο μικρός ναός κατασκευάσθηκε κατά τον πρώτο αιώνα και γύρω στον 15ο-16ο αιώνα τον αντάλλαξαν οι Ορθόδοξοι με τους Συρο-Ιακωβίτες ,χωρίς να γνωρίζουν ότι περιείχε αυτόν τον μεγάλο θησαυρό. Ο σημερινός μικρός ναός φαίνεται ότι χτίστηκε στην θέση του μεγάλου καθεδρικού Βυζαντινού ναού της Θεοτόκου, που αναφέρει ένας από τους μοναχούς του Αγίου Βάσσου το 478 ,στο πλαίσιο προσκυνηματικού ταξιδιού. Ο Βυζαντινός αυτός ναός μάλλον καταστράφηκε κατά την διάρκεια κάποιας  αραβικής  εισβολής, κατά την οποία καταστράφηκαν και άλλοι μεγάλοι ναοί, για να μεταφερθούν ή να χρησιμοποιηθούν  οι πέτρες του σαν οικοδομικό υλικό στην ανέγερση τεμένους .(Guyer ,1914,217-231-Butler ,1929,170-171,-Θεομητορικά προσκυνήματα στον Λίβανο ,Αρχιμ.Αλεξίου Nassour)

Ο Πατριάρχης των Συρο-Ιακωβιτών Ιγνάτιος-Ιάκωβος III ανακάλυψε τον Αύγουστο του 1953 ένα έγγραφο του 1852, το οποίο βεβαίωνε ότι, όταν έγινε η ανοικοδόμηση του παλαιού θυσιαστηρίου, βρέθηκε η ζώνη της Θεοτόκου. Όταν δε ο Πατριάρχης όρισε να συνεχίσουν οι εργασίες με επιμέλεια, βρέθηκε στην βάση της Αγίας Τράπεζας μία μικρή λάρνακα ,που περιείχε ένα δερμάτινο μπουκαλάκι. Μέσα σε αυτό φυλασσόταν μία υφασμάτινη ζώνη, μήκους74 εκατοστών, πλάτους5 εκατοστώνκαι πάχους2 χιλιοστών.Ύστερα από επισταμένη εξέταση του υφάσματος από την Διεύθυνση Αρχαιολογίας, το πόρισμα της επιτροπής στις 16 Αυγούστου 1953 έγραφε τα εξής.

«Το φιαλίδιο και η μικρή λάρνακα είναι της Βυζαντινής περιόδου, ενώ το ύφασμα ανήκε σε παλιότερη εποχή που ανάγεται στην εποχή των Ρωμαίων »

(Η γνωμοδότηση της Διεύθυνσης Αρχαιολογίας περί της ζώνης ,Δαμασκός 16 Αυγούστου 1953.Nasrallah 1971,σελ.65).

Παρατηρήσεις

Στην μελέτη του -ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΛΙΒΑΝΟΥ-ο Αρχι.Αλέξιος Nassour σημειώνει και τα εξής.

-Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο Συναξάρι του αναφέρει ότι η μεταφορά της Αγίας Ζώνης στην Κων/πολη έγινε κατά την βασιλεία του Αρκαδίου (395-408 μ.Χ) από την επισκοπή Ζήλας της Καππαδοκίας, όπου φυλασσόταν και όχι από τα Ιεροσόλυμα. Αυτό το γεγονός δημιουργεί τις εξής εύλογες απορίες.

Α. Η Επισκοπή Ζήλας ανήκε στην Μητρόπολη Εδέσσης;

Β. Η Ανακομιδή αυτή αφορούσε σε ένα τμήμα της Αγίας Ζώνης, ενώ το άλλο παρέμεινε στην Έδεσσα μέχρι το τέλος του 5ου αιώνος, από όπου μεταφέρθηκε στον Θεομητορικό ναό της Εμμέσσης (Ηoms);

-Η διήγηση για την εύρεση της Τιμίας Ζώνης από την ιστοσελίδα Syrian Orthodox Archbishopric of Homs and Hama έχει ως εξής.

 

MOVIMENTI DELLA SACRA CINTURA

San Tommaso prese la cintura,quando piu` tardi ritorno` inIndia, e la tenne con se fino alla sua morte.

Secoli dopo la morte di san Tommaso,la cintura venne presa insieme alle sue reliquie.

Alla finedel4 secolo nell`anno 394 D.C. la cintura viaggio dall`Indiafino aUrfainsieme alle reliquie di san Tommaso.

Nell`anno 476 D.C. la cintura e le reliquie del martire san Bassus,vennero portate a Homs da un padre chiamato fratello Daoud al-Tur Abdyni e vennero lasciate alla chiesa di Santa Maria dove furono trovate.

Da allora la chiese venne chiamata e conosciuta come la chiesa della Sacra Cintura o UM al-Zenar.

RINNOVO DELLA CHIESA E SCOPERTA DELLA CINTURA.

Durante un periodo di tempo dovuto a una situazione instabile,i cittadini diHoms,murarono la sacra cintura dentro l`altare in un contenitore di metallo.La cintura

rimase murata fino all`anno 1852 quando i Siriaci intrapresero il restauro e rinnovo della loro chiesa,durante il periodo del vescovo Julius Butros,che piu` tardi divenne il Patriarca Butros IV 91872-1884).Quando la chiesa fu demolita,trovarono la cintura della Vergine Maria in un contenitore di metallo nel centro dell`altare.La gente fu molto lieta di riavere ancora la sacra cintura.Essi la rimisero nelle stesse condizioni in cui fu trovata e misero sopra una larga pietra e incisero sopra la lastra(nell`antica lingua siriaco-aramaica cioe` il CARSCIONI) la data della ristrutturazione 1853,periodo della rielezione del vescovo Julius Butros e incisero anche il nome dei donatori della chiesa.Incisero inoltre sulla lastra che la chiesa datava dal 59D.C. e che per diverse ragioni,una delle quali le persecuzioni,i padri della chiesa murarono la cintura dentro l`altare.

La cintura resto` li` dimenticata per un centinaio di anni fino a quando Dio volle che questo tesoro di valore fosse ridato ai credenti come segno della sua benevolenza.

Dio rivelo` questo al patriarca il venerato Ignazio Efrem I Barsoum che disse nella sua patriarcale dichiarazione:”Alla fine dell`aprile 1953,quando noi cercavamo un libro di storie e sermoni scritto in CARSCIONI, abbiamo trovato un volume con la copertina fatta di diverse pagine di carta incollate una sull`altra.”(Trecento anni prima essendoci penuria di cartone,i medio-orientali usavano rilegare i loro manoscritti in questa maniera o con un pezzo di legno avvolto in pelle o con pesante stoffa).Quando aprirono la pelle che ricopriva la copertina,trovarono 46 lettere scritte in Carscioni antica lingua aramaica riguardanti la diocesi di Homs,scritti piu` di un centinaio di anni prima.Una,di queste lettere scritta in Carscioni nell`anno 1852,misurava 28 per20 cm. Era stata scritta dai capi delle diocesi di Homs,Damasco,Sadad,Fairuze` e Meskene` ai capi della citta` di Mardin e al patriarca del monastero Zafaran, sulle condizioni delle loro diocese.Essi menzionarono che quando per ordine del vescovo della diocesi Butros Musally, essi demolirono la chiesa nominata Nostra Signora Um al-Zenar in Homs per allargarla e rinnovarla e per mettere un soffitto in legno, essi trovarono la cintura della Vergine Maria posta in un contenitore nel centro dell`altare e cio` procuro` loro una grande gioia.Basato su questa affermazioni,il patriarca Efrem Barsoum esamino` l`altare,una mattina del 20 luglio 1953.Vi trovo` una lastra di pietra e sotto di essa un vecchio bacino di pietra con un coperchio di ottone.Dentro c`era un vaso rotto e dentro c`era avvolta la sacra cintura.In un angolo sulla cima del vaso si trovo` anche un tubo di metallo contenente un osso cavo che sembrava avere dentro un pezzo di pelle o una carta spessa che non era stata toccata.I pezzi del vaso furono raccolti e conservati.La notizia di questa scoperta,velocemente di propago` dappertutto nella citta` di Homs e la gente di tutta la cristianita` si affollo` nella chiesa per ricevere la sacra cintura come una benedizione.

 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ.

πηγη. ιστοσελίδα .Syrian Orthodox Archbishopric of Homs and Hama.

 

The two stone plates, one with a hole inside where the Holy Girdle was kept, and the other one which was covering the first stone plate with an inscription about it.-Η πέτρα της Αγίας Τράπεζας με την τρύπα που βρέθηκε η λάρνακα με την Ζώνη

The Altar-Ο χώρος που φυλάσσεται η Ζώνη

Ειδικοί της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας εξετάζουν το τμήμα της Ζώνης

BΟΗΘΗΜΑΤΑ.

Για την συγγραφή του παραπάνω άρθρου χρησιμοποιήθηκαν τα εξής βοηθήματα.

Α, Μεγάλος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Β. Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού-Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου.

Γ. Τα Θεομητορικά προσκυνήματα στον Λίβανο. Αρχιμ. Αλεξίου Nassour. Διδακτορική διατριβή 2005.

Δ. Την ιστοσελίδα .Syrian Orthodox Archbishopric of Homs and Hama.

Ε. Η  Εύρεση  της Τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου στην Σαντορίνη.( Ματθαίου Ε.Μηνδρινού).

 
 

Άγιος Παντελεήμων (27 Ιουλίου)-(Αρχ. Δανιήλ Γ. Αεράκη)

 

 

Ελεήμων – Παντελεήμων

 

«Ο επαξίως κληθείς Παντελεήμων…»

(Στιχ. Εσπερινού)

 

Παντολέων — Παντελεήμων

 

Θα ασχοληθούμε με το όνομά του. Παντελεήμων! Μεγάλο όνομα, πλούσιο όνομα. Όνομα, που δεν ταιριάζει σε ανθρώπους· ταιριάζει στο Θεό. Αλλ’ ό,τι ταιριάζει στο Θεό, ταιριάζει κατά χάρη και κατ’ οικονομία και στους ανθρώπους του Θεού, στους αγίους, που είναι θεωμένοι άνθρωποι. Παντελεήμων σημαίνει εκείνον, που σκορπάει παντού και πάντοτε και στους πάντες το έλεος, την πλούσια αγάπη.

Όλοι ζούμε με το έλεος του Θεού. Μας ελεεί ο Θεός. Αλλ’ ιδιαίτερα ελέησε τον Άγιο, που γιορτάζουμε σήμερα· τον ελέησε και τον έκανε ελεήμονα· τον ελέησε και τον έκανε Παντελεήμο­να. Το να είσαι ελεήμων, είναι ιδιαίτερο έλεος και χάρισμα του Θεού. Σε μία εποχή, σαν τη δική μας, όπου οι άνθρωποι δεν είναι ελεήμονες, αλλ’ είναι άρπαγες· δεν είναι φιλάνθρωποι, αλλά απάνθρωποι· δεν είναι μεταδοτικοί, αλλά εκμεταλλευτές· σε μία τέτοια εποχή είναι θαύμα να είναι κάποιος ελεήμων, σπλαχνικός, φιλάνθρωπος, ευεργετικός.

Τη διαφορά ανάμεσα στον ατομιστή και εκμεταλλευτή άνθρωπο της εποχής μας και στον άνθρωπο της αγάπης και του ελέους, που είναι κάθε άγιος, βλέπουμε στα δύο ονόματα του αγίου που γιορτάζουμε. Ποιό το πρώτο και ποιό το δεύτερο όνομα; Το πρώτο δείχνει τον προ Χριστού και χωρίς Χριστό άνθρωπο. Το δεύτερο δείχνει τον μετά Χριστόν άνθρωπο. Πώς λεγόταν ο άγιος πριν; Παντολέων. Πώς ώνομάσθηκε μετά; Παντελεήμων. Παντολέων! Άγριο λιοντάρι ο άνθρωπος χωρίς Χριστό. Άγριο θηρίο χωρίς μεταφυσική πίστη και αγάπη. Κατασπαράσσει με το μίσος και τις αδικίες του τους άλλους ανθρώπους. Δεν ήταν βέβαια τέτοιος ο άγιος και πριν γνωρίσει τον Ιησού Χριστό. Ήταν καλοπροαίρετος, ήταν λιοντάρι με την καλή όψη. Λιοντάρι δυνάμεως ως προς τον καλό του χαρακτήρα.

Κοντά στο Χριστό ο άνθρωπος αλλάζει. Το θηρίο γίνεται εξημερωμένος άνθρωπος. Ο άρπαγας γίνεται ελεήμων. Έτσι ταιριάζει το δεύτερο όνομα, το «Παντελεήμων». Η χάρη του Θεού μεταμορφώνει τον άνθρωπο, Αν η αμαρτία και η απιστία τον παραμορφώνουν  και τον αποκτηνώνουν, η χάρη και η αρετή τον μεταμορφώνουν  και τον θεώνουν.

 

Ο Παντελεήμων Θεός

 

Παντελεήμων λοιπόν ο άγιος ιατρός, που γιορτάζει σήμερα. Είπαμε, όμως, ότι αυτό το όνομα κατ’ εξοχήν και σε απόλυτο βαθμό ταιριάζει στο Θεό. Ο Θεός είναι πλούσιος. Πλούσιος σε πολλά πράγματα. Είναι πλούσιος σε δύναμη, σε σοφία, σε αγαθότητα, σε μεγαλοσύνη, σε δικαιοσύνη,  σε αγάπη. Αν σας έλεγα να διαλέξετε ένα από τα πλούτη του Θεού, τί θα διαλέγατε; Τον πλούτο της δυνάμεως; Ω, αλλοίμονο, είναι τρομακτική η δύναμη του Θεού. Μπορεί μ’ ένα κεραυνό της δυνάμεώς του να μας κατακάψει όλους. Τον πλούτο της δικαιοσύνης;  Κανείς δεν μπορεί να σταθεί μπροστά στη δικαιοσύνη Του, γιατί όλοι είμαστε ένοχοι. Τον πλούτο της σοφίας; Δεν χωράει στο μικρό μας μυαλό η σοφία του Θεού. Δεν ξέρω σεις τί θα διαλέγατε. Εγώ πάντως, επειδή είμαι αμαρτωλός, θα διάλεγα τον πλούτο της αγάπης Του. Και ο πλούτος της αγάπης του Θεού, όταν εκδηλώνεται στον αμαρτωλό, ονομάζεται έλεος.

Το έλεός Του, είναι ο μοναδικός πυροσβεστήρας, που μπορεί να σβήσει τη φωτιά της αμαρτίας και να μας διασώσει από τον φοβερό και φρικιαστικό καύσωνα της αιωνίου κολάσεως. Αυτό το έλεος, το πλούσιο έλεος του Θεού, περισσότερο από όλους το κατάλαβε, το έζησε και το διαλάλησε στα πέρατα της οικουμένης ο απόστολος Παύλος, ο κήρυκας του ελέους του Θεού.

Ο Θεός είναι ελεήμων. Αυτό το γνώρισαν και στην Παλαιά Διαθήκη. Γι’ αυτό ο  Δαβίδ στον περίφημο 50ο  ψαλμό, παρουσιάζει την κραυγή του αμαρτωλού, που δεν βλέπει άλλο τρόπο σωτηρίας, παρά μόνο το έλεος του Θεού. «Ελεήμον, ελέη­σόν με ο Θεός κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου».

Στην Παλαιά Διαθήκη έχουμε διάγνωση της νόσου, που λέγεται αμαρτία. Στην Καινή Διαθήκη έχουμε τη θεραπεία της  και το φάρμακο για τη θεραπεία. Και η θεραπεία της αμαρτίας άρχισε με τη σάρκωση του Θεού Λόγου και ολοκληρώθηκε με τη σταύρωση και την ανάστασή του. Και το φάρμακο του Παν­τελεήμονος Θεού είναι μονάχα ένα: του Ιησού Χριστού το Αίμα.

 

Ο Άγιος βρύση του ελέους

 Το έλεος του Θεού, χρησιμοποιείται ως βρύση, που μεταδίδεται στους αγίους. Και ιδιαίτερα σε ορισμένους αγίους, που έχουν τα χαρίσματα της αγάπης, της διακονίας και των ιάσεων. Και τέτοιος είναι ο ιατρός Παντελεήμων. Ιατρός αφιλάργυρος, ιατρός ανάργυρος, ιατρός ελεήμων. Υπήρξε μιμητής του Χριστού: «μιμητής υπάρχων του Ελεήμονος και ιαμάτων την χάριν παρ’ αυτού εκομίσατο…» (κοντάκιο).

Είχε ο άγιος Παντελεήμων μία άγια ζήλε ια. Ζήλεψε τη χάρη και το έλεος του πανοικτίρμονος Θεού. Ο Θεός είναι «Θεός ελέους, οικτιρμών και φιλανθρωπίας». Και τα τρία αυτά δώρα ζήλεψε και ζήτησε από το Θεό να του τα δώσει. Και του τα έδωσε. Γι’ αυτό λέ­ει ένα τροπάριο του εσπερινού: «Ούτος (ο άγιος Παντελεήμων) τον μόνον εν οικτιρμοίς και ελέει ανείκαστον,τη συμπαθεία ζηλώσας την παρ’ αυτού θείαν χάριν εκομίσατο» (απόστιχα εσπερινού).

Η χάρη του Θεού, όταν βρει ταπεινή ψυχή, κάθεται και αναπαύεται. Και ο Παντελεήμων ήταν ταπεινή ψυχή. Αγαπούσε τον Ιησού Χριστό με ιερό πάθος. Τον αγαπούσε, διότι πίστευε πως τον ελέησε ο Χριστός με το σταυρικό του θάνατο. Και ποθούσε ν’ ανταποδώσει την αγάπη αυτή στον αγαπήσαντα αυτόν. Και την ανταπέδωσε  με δύο τρόπους.

  1. Ο ένας: Προσέφερε τα πάντα στους ανθρώπους. Πολλοί έχουν τα χαρίσματα, για να εκμεταλλεύονται τους άλλους. Ιδιαίτερα υπάρχουν ιατροί, φυσικά όχι όλοι, που εκμεταλλεύονται τον πόνο των ανθρώπων και εισπράττουν μεγάλα ποσά για τις ιατρικές τους υπηρεσίες. Ο άγιος Παντελεήμων είχε το χάρισμα του ιατρού, του θαυματουργού ιατρού, και το προσέφερε δωρεάν. Σύνθημά του: «Δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε» (Ματθ. 10,8). Η ιατρική του διακονία ήταν ένα έλεος. Δεν ελεούσε μόνο υλικά· ελεούσε και πνευματικά. Δεν γιάτρευε μόνο σώματα· γιάτρευε και ψ υ χ έ ς. Λέει ένα τροπάριο του όρθρου: «Έλεος Θεού μιμού­μενος, Παντελεήμων σαφώς ωνομάσθης καταλληλον, προσλαβών όνομα, διπλήν παρέχων τούτοις την ίασιν, τρέψων ιώμενος, και προς γνώοιν, ένδοξε, καθοδηγών. θείαν και υπέρλαμπρον, Χριστού, πανόλβιε» (από τους αίνους).
  2. 2.  Ο άλλος: Προσέφερε τα πάντα στο Θεό. Ήλθε η ώρα, για να δείξει τη φλογερή του αγάπη στον Ιησού Χριστό. Πώς; Με το μαρτύριό του. Η μαρτυρία της αγάπης έγινε μαρτύριο του αίματος. Αν τους άλλους ανθρώπους ελέησε με το έλαιον της αγάπης, τον εαυτό του, τη ψυχή του, την ελέησε με το αίμα του. Έχυσε το αίμα του για το Χριστό. Δεν είναι λοιπόν μόνο ο ιαματικός Παντελεήμων· είναι και ο αθλοφόρος Παντελεήμων.

      Αυτόν τον αθλοφόρο και ιαματικό Παντελεήμονα τιμούμε σήμερα. Αλλά και να τον παρακαλέσουμε να θέσει σε λειτουργία το νέο χάρισμα, που απέκτησε πηγαίνοντας στον ουρανό. Οι Άγιοι στον ουρανό αποκτούν το χάρισμα της πρεσβείας. Πρεσβεύουν για μας. «Πρέσβευε τω ελεήμονι Θεώ». Ζητάμε το έλεος από τον ελεήμονα Θεό.

Έχουμε έλεος. Αν δεν ήταν το έλεος του Θεού, ποιός ξέρει πού θα βρισκόμασταν. Κολυμπάμε μέσα στο έλεος του Θεού. Αναπνέουμε τον αέρα του ελέους του. Έχουμε λοιπόν έλεος. Αλλά θέλουμε και άλλο έλεος. Διότι κινδυνεύουμε σωματικά, αλλά πιό πολύ πνευματικά. Κινδυνεύουμε και χανόμαστε μέσα στην τρικυμία των παθών. Κινδυνεύουν τα παιδιά μας και τα νιάτα μας μέσα στη χοάνη της αντιχριστιανικής ιδεολογίας και μέσα στο καζάνι της διαφθοράς και των ναρκωτικών. Μοναδικό σωσίβιο, που μας απέμεινε, είναι το έλεος του Θεού.

Σαν τους δύο τυφλούς ζητάμε έλεος, για να μη γλιστρήσουμε στα σκοτεινά μονοπάτια της αμαρτίας και απιστίας: «Ελέησόν ημάς, Κύριε» Πολλές φορές ψάλλαμε το «Κύριε, ελέησον», στη θεία Λειτουργία. Μία φορά ας μη βγει σαν τραγούδι των χειλέων, αλλά σαν αγωνία της καρδιάς μας, σαν κραυγή σωτηρίας: «Κύριε, ελέησον»!

 

(Αρχ. Δανιήλ Γ. Αεράκη, «Κλήματα της Αμπέλου»)

 

 

 
Γράψτε ένα σχόλιο

Posted by στο Ιουλίου 26, 2011 in ΣΥΝΑΞΑΡΙΟ

 

Τα θαυμάσια του Αγίου Παντελεήμονα.

 



Ο κ. Ιωάννης από την Ελβετία ήρχετο από ηλικία 20 ετών στον
Άθω.

Τον αγάπησε τόσο πολύ, ώστε παρέμενε αρκετό καιρό κάθε έτος. Το αγαπημένο του μέρος ήταν πάντοτε στα Καυσοκαλύβια η συνοδεία των Ιωασαφαίων, του γέροντος Ιωάννου και Αντωνίου. Προτεστάντης ων, επιθυμούσε να μάθη την Αλήθεια κοντά στους απλούς ειλικρινείς μοναχούς και ν’ αξιωθή του θείου Βαπτίσματος, (όπως κι έγινε τον χειμώνα του 1977, στην Ι. Μ. Σταυρονικήτα, υπό του τότε ηγουμένου π. Βασιλείου).

Όπως μας διηγήθη ο ίδιος, το 1974, μετά από πολυήμερη παραμονή του στα Καυσοκαλύβια, ως συνήθως, έπρεπε να επιστρέψη στην πατρίδα του. Λόγω τρικυμίας, η μόνη οδός ήταν μέσω Κερασιάς, εβίασε τον εαυτό του και μετά από πολύ κόπο έφτασε κουρασμένος στη βρύση παρά την οδόν του κελλιού Αγίου Δημητρίου, του λεγόμενου Χατζηγιώργη. Είδε καπνό στο κελί, πλησίασε, έκρουσε την πεπαλαιωμένην θύραν και τον υπεδέχθη ο γερο-Συμεών. Με πολλή χαρά του προσέφερε το κέρασμα και ρακί από κεράσια. Όταν εξάπλωσε στο πρόχειρο ξυλοκρέβατο για ν’ αναπαυθή εκοιμήθη αμέσως. Την ώρα του ύπνου, παρουσιάστηκε κάποιος σεβάσμιος καμπουριασμένος γεροντάκος με ραβδί στο χέρι και τον καλωσόριζε χαρούμενος. Αμέσως ξύπνησε με χαρά και διηγήθη στον γερο-Συμεών αυτό που είδε.

Εκείνος ξεκρέμασε μια εικόνα από τον τοίχο και του είπε: μήπως είναι αυτός; Ο κ. Ιωάννης εθαύμασε, διότι ήταν όπως ακριβώς τον είχε δει στο όραμα. Αυτός είναι ο περίφημος Χατζηγιώργης, ο γέροντας του κελιού, είπε ο γέρων Συμεών και του διηγήθη με λίγα λόγια ποιος ήταν ο Χατζηγιώργης. Ανεχώρησε από το κελλί με πολλές ευχαριστίες και γεμάτος με χαρά κι ελπίδα για την Ορθοδοξία, την οποία αργότερα ησπάσθη. Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφέρουμε ένα θαύμα εικόνος του Αγίου Παντελεήμονος. Ο κ. Ιωάννης Zinneker τον Ιούλιο του 1994 μας παρήγγειλε μια εικόνα του Αγίου Παντελεήμονος διαστάσεων 32χ22,
εσκαμμένη απεστάλη εις την οικίαν του εις την Ελβετία και την τοποθέτησε στο εικοναστάσι του σπιτιού του μαζί με τις άλλες εικόνες. Τον χειμώνα του 1998 ασθένησε βαρέως ένα πολύ φιλικό του πρόσωπο επόνεσε πολύ η καρδία του και εστράφη στην Ορθόδοξη Εκκλησία, προς τη δύναμι των αγίων Της. Η περίπτωση του ασθενούς ήτο πολύ βαριά, καρκίνος του παχέος εντέρου, και έπρεπε να γίνη χειρουργική επέμβασι με αβέβαια αποτελέσματα. Με πολύ δισταγμό εζήτησε από τους γιατρούς να τοποθετήση την εικόνα του αγίου Παντελεήμονος μέσα στο χειρουργείο κατά την ώρα της επεμβάσεως.

Κι ενώ περίμενε αρνητική απάντησι, οι γιατροί την εδέχτηκαν με χαρά. Η επέμβασι έγινε
με άριστα αποτελέσματα, που προκάλεσαν την απορία των ίδιων των γιατρών, οι οποίοι διεκήρυξαν ότι τέτοια επιτυχία μόνο με θεία επέμβασι μπορούσε να γίνη. Ο ασθενής σήμερον απολαμβάνει άκρας υγείας, ευχαριστών τον Θεόν εμπρός στην εικόνατου Αγίου Παντελεήμονος, την οποία ζήτησε από τον κ. Ιωάννη, για να την κρατήση δικό του αναφαίρετο κειμήλιο. Κι έτσι ο κ. Ιωάννης, την 17 Ιανουαρίου 1999, επισκεφθείς την καλύβη του Αγίου Παντελεήμονος, μας παρήγγειλε να του αγιογραφήσουμε μια νέα εικόνα του Αγίου, για να την τοποθετήση στη θέσι της άλλης.


ΠΗΓΗ. Ασκητικές μορφές και ιερές διηγήσεις από τον Άθωνα.
Παταπίου μοναχού.-http://apantaortodoxias.blogspot.com
 
 

Ο τάφος της Αγίας Παρασκευής.

πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου.

Σύμφωνα με Ηπειρώτικη παράδοση η Αγία Παρασκευή μαρτύρησε στην Θεσπρτωτία,στην περιοχή που υπάρχει σήμερα η ομώνυμος Μονή Μπούντας.Εκεί υπάρχει και ο  τάφος της ,ο οποίος σύμφωνα με την παράδοση δέχτηκε το ακέφαλο σώμα της.

Η παράδοση αυτή ενισχύεται και από τους εξής λόγους:

Α.Από την πληροφορία του Νικοδήμου του Αγιορείτη ,ο οποίος αναφέρει ότι η Αγία Παρασκευή “πολλούς Έλληνες επέστρεψε εις την θεογνωσίαν ” .

Β.Από την παράλειψη αυτής από το Ρωμαικό Μαρτυρολόγιο.

Γ.Από το ότι πολλά χωριά στην Θεσπρωτία που βρίσκονται κοντά στο μέρος του Μαρτυρίου της π.χ.Βαλανιδιά,Κεράσοβο,Αγία Κυριακή (Πόποβο) Τσαγγάριο ,Καραμάχη κ.α. γιορτάζουν και πανηγυρίζουν την 26η Ιουλίου ,ημέρα της μνήμης της.

Επί του τάφου της Αγίας έχει ανεγερθεί τρισυπόστατος ναός ,στον οποίο κατά την παράδοση έχει τοποθετηθεί και η “αποκοπείσα κεφαλή της” .(Τμήμα της Αγίας Κάρας της βρίσκεται σήμερα στην Ιερά Μονή Πετράκη Αθηνών.)

Σήμερα αρκετοί προσκυνητές προσέρχονται για να προσκυνήσουν τον τάφο της Αγίας και να ζητήσουν την βοήθειά της.

Ενδεικτικά αναφέρομε στην συνέχεια δύο θαύματα ,που αναφέρει ο Θεσπρωτός συγγραφέας  και λογοτέχνης Σπ.Μουσελίμης:

“Κόσμος κουτσοί ,τυφλοί  έρχονται εδώ στον τάφο της στην γιορτή της και φεύγουν γεροί.Δεν είναι πολύς ο καιρός (1952) που ήρθε μιά κοπέλα τρελή και την άλλη μέρα έφυγε φρόνιμη και καλή.Από τον τάφο της έβγαινε νερό που γιάτρευε τους αρρώστους.Επειδή όμως κάποτε ήρθε ένας Τούρκος και έλουσε το ψωριασμένο ζαγάρι του,χάθηκε ,αν και το σκυλί γέρεψε”

(Ηπειρ.Εστία ,10 (1961),σελ.38)

Σύμφωνα με μαρτυρίες στρατιωτών στον Αλβανικό πόλεμο το 1940 η Αγία εμφανίστηκε σε πολλούς στρατιώτες ,που τους έσωσε με θαυμαστό τρόπο.

 
Γράψτε ένα σχόλιο

Posted by στο Ιουλίου 26, 2011 in ΣΥΝΑΞΑΡΙΟ

 
 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 120 other followers