RSS

Category Archives: ΡΩΣΙΚΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΝΤΟΜΠΡΗ ΝΤΟΜΠΡΕΦ–Ο «Ζητιάνος του Θεού»

dobri05

ΚείμενοΘεοδώρα Αβαγιανού
 
Γέροντας Ντόμπρη Ντόμπρεφ. «Αγιος, ασκητής, αγωνιστής, άγγελος, μαχητής, απεσταλμένος του Θεού, οδοιπόρος, ταξιδευτής από το παρελθόν, ζητιάνος…». Φέτος συμπληρώνει τα 99 του χρόνια και συνεχίζει να βοηθάει τους ανθρώπους μοιράζοντάς τους τη μοναδική του περιουσία… την καλοσύνη και την ανθρωπιά.

O Ντόμπρι Ντόμπρεφ είναι ένας άνθρωπος που περνά την ημέρα του μπροστά στον ιερό ναό των Αγίων Κύριλλου και Μεθόδιου. Δεν επαιτεί αλλά αναζητά ανθρώπους να τον βοηθήσουν στο θεάρεστό έργο του.

Παρόλο που οι περισσότεροι πίστευαν ότι πρόκειται για έναν συνηθισμένο ζητιάνο, πρόσφατα έγινε γνωστό ότι τα χρήματα που κέρδισε όλα αυτά τα χρόνια, τα οποία υπολογίζονται γύρω στα 40.000 ευρώ, τα έδινε για την αποκατάσταση μοναστηριών, εκκλησιών αλλά και για την ενίσχυση ορφανοτροφείων, γηροκομείων και φτωχών οικογενειών.

Ο γέροντας Ντόμπρι είναι η απόδειξη ότι σε αυτήν τη σκληρή και άδικη κοινωνία υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που νοιάζονται για το κοινό καλό και σέβονται τους συνανθρώπους τους.

Για τη ζωή του γνωρίζουμε ελάχιστα καθώς ο ίδιος δεν επιθυμεί την δημοσιότητα και δεν αναφέρεται ποτέ στο παρελθόν.

Ο άνθρωπος με την χρυσή καρδιά, όπως τον αποκαλούν, γεννήθηκε το 1914 στο Μπάηλοβο. Έχασε το μεγαλύτερο μέρος της ακοής του στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ύστερα από έκρηξη βλήματος.

Ο γέροντας δεν κρύβει την δυσαρέσκειά του για τις φήμες, πως ξεπούλησε τα πάντα, δώρισε τα χρήματα στην Εκκλησία, αφήνοντας τα τέσσερα παιδιά του χωρίς καμία απολύτως κληρονομιά.

Η τωρινή του κατοικία είναι ένα δωμάτιο στην αυλή του ναού. Παρόλο που διαθέτει κρεβάτι, προτιμά να κοιμάται στο πάτωμα, αρνούμενος πεισματικά τις ανέσεις της σύγχρονης κοινωνίας.

Ο Γέροντας Ντόμπρη τα πρωινά μεταφέρει υλικά στην αυλή της εκκλησίας, δίπλα σε εργαλεία και ξύλα ενώ ανοίγει το ναό το πρωί και τον κλειδώνει το βράδυ.

Με τα σκισμένα του ρούχα και παπούτσια, τα μακριά του άσπρα μαλλιά και γένια, ο γέροντας φαντάζει για πολλούς, οδοιπόρος από το παρελθόν, θυμίζοντας τον Άγιο Ιβάν Ρίλσκη, και εποχές που η πίστη, η καλοσύνη, η αγάπη αποτελούσαν βασικές, αληθινές αξίες.

ΠΗΓΗ.ΔΟΓΜΑ
 
 

Bίος της Ρωσίδος Αγίας Νεομάρτυρος Λυδίας.

3d5057NMLydia-page-001 3d5057NMLydia-page-002 3d5057NMLydia-page-003 3d5057NMLydia-page-004

 

Όταν η πίστη γίνεται ανθρώπινο ποτάμι.(Φωτογραφίες από την μεγαλύτερη προσκυνηματική πορεία στον κόσμο).Velikoretsky 2014.

Oλοκληρώθηκε χθές  08  Ιουνίου 2014 μεγαλύτερη προσκυνηματική πορεία που πραγματοποιούν κάθε χρόνο οι ρώσοι ορθόδοξοι πιστοί προς τιμήν της θαυματουργικής εικόνας του Αγίου Νικολάου. Η πομπή με επικεφαλής πιστό αντίγραφο της απωλεσθείσας θαυματουργής εικόνας Του Αγίου Νικολάου κατευθύνθηκε  από την πόλη  Kirov στο χωριό Velikoretskoye στις όχθες του ποταμού  όπου έγινε η εύρεση της εικόνας πριν από 600 χρόνια.

Προσκυνητές από την περιφέρεια της επισκοπής Viatka και από όλη την χώρα αλλά και από το εξωτερικό  συμμετείχαν στην λιτανεία των 150 χιλιομέτρων  σε 6 ημέρες.

Φέτος οι διοργανωτές υπολογίζουν τους συμμετέχοντες σε 33.000.Οι προσκυνητές διασχίζουν χωράφια,δάση,φαράγγια ενώ σταματούν κατά τόπους για να απευθύνουν μια προσευχή στον θαυματουργό άγιο και προστάτη της Ρωσίας.

Η πομπή της    Velikoretskaya είναι μια από τις μεγαλύτερες.Η εικόνα του Αγίου Νικολάου  ανακαλύφθηκε το  1383. Ένας αγρότης από το Agalakov βρήκε την εικόνα στις όχθες του Μεγάλου Ποταμού πλησίον του χωριού  Velikoretskaya  όπου οφείλεται και η ονομασία της. Η πομπή Velikoretskaya ήταν απαγορευμένη μέχρι και το 1989. Το 2000 ο Πατριάρχης Αλέξιος με διάταγμα προσέδωσε θρησκευτικό στάτους εθνικής κλίμακας στην πομπή.

Η λιτανεία ξεκίνησε την Τρίτη 3 Ιουνίου μετά την θεία λειτουργία που τελέστηκε στον Καθεδρικό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. νΠροηγουμένως διαβάστηκαν οι Χαιρετισμοί στον Άγιο Νικόλαο και ο Μητροπολίτης Μάρκος προσευχήθηκε για την ειρήνη και την διακοπή της αιματοχυσίας στην Ουκρανία.

Στις 5 Ιουνίου(Πέμπτη) η πομπή έφτασε στο χωριό Velikoretsky.Μετά τον εσπερινό ξεκίνησε αγρυπνία στις όχθες του ποταμού Great, όπου βρέθηκε η θαυματουργική εικόνα του Αγίου Νικολάου.Μετά την θεία λειτουργία ακολούθησε αγιασμός  στο ποτάμι.

Οι φωτογραφίες που δημοσιεύονται από τον φετεινό εορτασμό ελήφθηκαν  από την ιστοσελίδα της Μητροπόλεως Vyatka καθώς και από τις ιστοσελίδες  PRAVOSLAVIE-www.velikoretsky.www.pravmir.comκαι en.ria.ru/photolents

Α.Φωτογραφίες από την έναρξη της λιτανείας.

0e1fcf8d31057e4dcb5300b17bf4c78d 0f9fcaf085c44f8183f67ff6a9285b1b 1b5f329dbca9d2cc41132ddbd8f21243

2f036f8163ef4b2a3ae236e9f7ff236c

4b541bf47cc98d2df292d6958713306d

6a2207edb135b0335235b67011155f11

7bac74f5af2cd4db970e271cf175054b

8faa3fac3ccdba28c9b963d9b99d04a3

13d5ef684bc1ebe0cab16400323f8d3c

14a6b2f1da56c8eeacfc39df23a32a2e

32ad1898f7b960dbf81db2d090165c93

47f951ec376fd49e683e6b47bb4c118f

59e97abe471a9bc6e33455777f69decf

71c9dffa2de63058ab8b3b6fec8fbfa7

89f73106ef6e15ee9df93c9f3a84fc9c

90d6704b09746a8c096b0e77ad3de6ff

0131e61bfb152ab2cfe31b7f7fe1f248

00180f14bcbb2f6244131e5b16697d53

752f2902ec37fa7967383797f58633c1

7899f3aff2727f9af561ef2cd98ca184 b5aec77d3b672e672264550a7e6ed266

b12700c5ab070b850ee0671340d6367b

bb7afb8b23be63c903b474afdc4ea9e9

c537bd44c677a902dc083384d8010e91

cc8e362fe459c8f3c218df7c1fb6017b

cf3733e4d53194e01d6302d5173698e0

d1d155e728f874a2aef99e704366eef1 d4a20f60cf366c5a7d66a819d11bc951

e9ef9f7567a744b685a4fa28eeb89d9d

e24bbfe5e720004ea97d5f8def7351dc

e061033ff1fb1280eb4052f9cbe0959c

f7b75d422d2223773b116c5e8873441d

f9ca4412ac6b954d9b53a037ddb269ac

f5922b14cef8b1c7361efe8ad436bcc5

 

 Β.Στον δρόμο για το χωριό Velikoretsky.

17-600x356

30-600x320 (1)


34-600x400

35-600x396

52-600x399

71-600x355

91-600x429

101

112-600x420

131-600x399

142

181

191-600x401 211-600x398

212-600x345

232

252-600x401

272-600x450

282-600x337

291-600x399

312-600x473

321-600x395

331-600x453

177448.p

85350863

97171752

DSC9334-580x385

DSC9387-580x385

hod3

image84706056

image84706061

image84706071

IMG_3013-400x600

IMG_3079-400x600

IMG_3237-580x386

 

img-20140608132328-596

 

kaamed9

karestn001

 

 

 

kr1_0

 

 

Γ.Φωτογραφίες από τις εορταστικές εκδηλώσεις στις ΄’οχθες του ποταμού Great.

IMG_3583-580x386

3ae3ee9d042b4e02bc0977b916fdd4aa

5bdd9400cd8c518964febc9e4b692af3

6d9f18ed71c0da59425190701b000c00

7d9b726fcc1509219f1f4848e2aa30fb

8b62459294b7191fe92a699d94ee7474

9ac9d2950cac1fcb170f3c5bf7695989

9ffd1d69d864a0783b1aa6bfc65a2664

19e1ce776c67710855eae536ee8ebcec

90bfc02e678e0a5ebfd2cbcd97b8caf5

125c4b60130cbf088b98bae973cfbb45

699bbe7095185262821775c0946e1541

974bf3ee00763c4286bc4fad9e2c190b

2295b625c809b80c962cd2343631f445

5922b66a0f0ed633507cb123ef5d2364

4839075a6a40a770775b04d674769809

8857472708008fd39a51847446716e7b

a2aa327bdce9f966b3f5625c1df6ff57

a4bb0c6a1e77cac2075a8c9fd8ffb107

b2e8c9fffcc8dcadc6f9cc026a38889b

b47e95464c49808695794c437f96cc00

b63a671aeda9bac6aeb6499d93ebc6ac

c327c4832608faaaeca2fcd8a97a1f99

c41337104cc11e670908592c88394bd2

d5ed5fa06fef82c2a1ebd9623dc1b321

de2c5ae58df73903196a64ef94ce04ed

e1c9d63e6cf9e2e053ffb42b429944e8

e099f0b8b9289280a975909cc756c130

e9753347a3a49ac76e347156f5286876

ebaaaa1e9400d85f3394b2ab4fd92f53

eebc9881ce0cd809aa6027181a31baac

f5afd17d9b8c9083a8f79db723586e5e

f5c864bc7d4645f7a1911fda1ff57752

Δ.Επιστροφή.

1ce5720a96526e2e0101c41f7b0daddf 1e2960f560157324a3954107cc5c1e1f 4a1f3a44e13442420ed9e6fda421ed36 4eab97888f4f8b7e66990c03190377cf 18f008cb844113f34741e102967b9a22 59b83b88c63a53f70a14fef6065bbeb3 906ab2a6570f2dd312c4c2663e64d020

3785df1528574b0cac2e39efb5759ba8

a0b610440a00bdac5ce7d54c5e0d8c58

a854566c7425a79b27b251b3a26d9a7b

c6d9e812c3b0ef07ae3b38747ec0de50

dbeae87c8c1c136c7b64a82ec9f3dbe2

e5be6a6c328fb331267e8427e232c75c

e76ace7facea661c35d536cecde84c7c

 

Velikoretsky -Πομπή του Σταυρού.

 

Aπό τις 3 Ιουνίου κάθε χρόνο, ξεκινά η λιτανεία της θαυματουργής εικόνας του Αγίου Νικολάου Velikoretsky, από την πόλη της Kirov στο χωριό Velikoretskoye, στις όχθες του μεγάλου ποταμού, όπου πρίν από 600 χρόνια έχει ανακαλυφθεί θαυματουργή εικόνα.
Η λιτανεία ξεκινά από τον καθεδρικό ναό του Αγίου Σεραφείμ στο Κίροφ, περνάει μέσα από το χωριό Makar, το χωριό Bobino, και καταλήγει στο χωριό Velikoretskoye. Οι προσκυνητές,που συμμετέχουν στην λιτανεία, πρέπει να περάσουν μέσα από τα χωράφια, δάση και βάλτους διανύοντας απόσταση πάνω από 150 km (χιλιόμετρα). Οι πληροφορίες λένε ότι στην περυσινή λιτανεία(2013) συμμετείχαν πάνω από 30000 άνθρωποι.
Η παράδοση της πομπής Velikoretsky έχει πάνω από έξι αιώνες.Η ανακάλυψη της εικόνας του Αγίου Νικολάου έγινε το 1383. Ο αγρότης από το χωριό Agalakov Krutitsy βρήκε την εικόνα στις όχθες του Μεγάλου Ποταμού Great,κοντά στο χωριό Velikoretskoye,εξ ου και το όνομα,της λιτανευτικής πομπής – Velikoretskaya.
Γύρω στα 1400 η εικόνα στέλνεται,για λόγους ασφαλείας, στην πόλη Khlynov που τότε ονομαζόταν Vyatka, και αργότερα – Kirov.Σε ανάμνηση της εύρεσης της εικόνας του Αγίου Νικολάου,καθιερώθηκε από τα πρώτα χρόνια,η λιτανευτική πομπή στον τόπο της ανεύρεσης της και έτσι δημιουργήθηκε η λιτανευτική πομπή Velikoretskaya
Η θαυματουργή όμως εικόνα χάθηκε το 1935 με την καταστροφή του καθεδρικού ναού Vyatkian Trinity Cathedral..Το 1930 η λιτανευτική πομπή Velikoretskaya είχε απαγορευτεί και άρχισε να ξαναπραγματοποιείται το 1989,λιτανεύοντας ένα πιστό αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας του Αγίου Νικολάου.
Οι φωτογραφίες που δημοσιεύονται είναι από τον φωτογραφικό φακό ενός προσκυνητή και την λιτανεία 2013.
Σύντομα θα έχουμε και εικόνες από την φετεινή λιτανεία.
πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου.

1

02

 

2

 

3

 

4 5 06

6 7

8 9

10

11 12

13

 

14

 

15 16

18

19

20

21 22

 

23

 

24

25

 

27

28 29

 

30 32

 

33

 

34 35

 

36

 

37

 

38

 

39 40

 

41

 

42

 

43

 

44 45

46

47

48 49

50

51 52

 

53

53807

 

1275635968.02

 

1307622591-religious-pilgrimage-to-the-river-velikaya--russia_719517 Великорецкий крестный ход в Кировской области

rep_208-209_pics_2_rep_208_068-3_jpg_625x625_q85 αρχείο λήψηςΠΗΓΗ.www.pravmir.com/velikoretsky-procession..

 

 
1 σχόλιο

Posted by στο Ιουνίου 4, 2014 in ΡΩΣΙΚΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

 

Χ Α Ι Ρ Ε Τ Ι Σ Τ Η Ρ Ι Ο Ι   Ο Ι Κ Ο Ι Εις την Οσίαν και θεοφόρον Μητέρα ημών ΜΑΤΡΩΝΑΝ ΤΗΝ ΑΟΜΜΑΤΟΝ.

normal_AgiaMatrona (Large)

Την εν κόσμω ασκήσασαν επ’ εσχάτων εν Ρωσία

Ποίημα Ισιδώρας Μοναχής Αγιεροθεϊτίσσης

«Νοός μου λύσον την αχλύν Ματρώνα φωτοφόρε,

ίνα υμνήσω ικανώς τας σας θαυματουργίας».

Απολυτίκιον. Ήχος πλ. δ’ . Το προσταχθέν.

Των οφθαλμών εκ παιδός εστερημένη, και τη ψυχή ως

χρυσός λελαμπρυσμένη, εν τω κόσμω εκφαίνεις φως

Χριστού Ματρώνα˙ Ρωσίαν καθιλαρύνουσα θαυμαστώς,

και πάσαν την οικουμένην πανευπρεπώς˙ καταυγάζουσα

χάρισιν, άς εν αισίαις φωναίς, κηρύττοντες βοώμεν σοι˙

Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ’ . Τη υπερμάχω.

Της ευλογίας την πηγήν την χαριτόβρυτον, και ιαμάτων

τον κρουνόν τον πολυχεύμονα, την εμπλήσασαν

εν νάμασιν ακενώτοις˙ επ’ εσχάτων γην Ρωσίας

ήν εφαίδρυνεν˙ την Ματρώναν εν αινέσει

μεγαλύνωμεν˙ ταύτη λέγοντες˙ χαίροις στύλε ολόφωτε.

Άξιόν σε δοξάζειν απαύστως αξιΰμνητε

Μήτερ, Ματρώνα της Ρωσίας η δόξα (γ’)*

διο εν άσμασι θεοτερπέσι την αξιάγαστόν σου

 πολιτείαν άδομεν και τας αριστείας σου

γεραίρομεν, ούτω βοώντες˙

Χαίροις της Μόσχας η ευκοσμία˙

Χαίροις των Ρώσων η κληρουχία.

Χαίροις ευσεβείας ο πανίερος οίκος˙

Χαίροις της αγνείας ο ολόφωτος λύχνος.

Χαίροις των Μητέρων εξαίσιον άκουσμα˙

Χαίροις ασκουσών εν τω κόσμω ωράϊσμα.

Χαίροις πολιτείαν θείαν η ζηλώσασα Αγγέλων˙

Χαίροις τας σεπτάς χορείας η σεμνύνασα παρθένων.

Χαίροις χαρισμάτων πάντων ο ανάπλεως κρατήρ˙

*Οσία του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

Χαίροις νόσων πολυτρόπων  συμπαθέστατος λυτήρ.

Χαίροις η φωταγωγούσα τας πορείας των πιστών˙

Χαίροις η μυσταγωγούσα προς σκηνώσεις ουρανών.

Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Βάνουσα απροσκόπτως του Κυρίου την τρίβον,

Ματρώνα φωτοφόρε, εις πόλιν επέφθασας

την άνω αξίως. Ένθα Αγγέλων συνοικείς

τοις τάγμασι και κάλλεσι παρθενικοίς

κεκοσμημένη, βοάς απαύστως συν αυτοίς τω

Βασιλεί των όλων, ύμνον˙

Αλληλούϊα.

Γέγηθε ευφροσύνως η μεγάλη Ρωσία, πλουτούσα

σε ως άσειστον στύλον, εν βίου ταις

δονήσεσι πάσαις, και ως θερμήν προστάτιδα

εν περιστάσεσι δειναίς Ματρώνα. Διο και

στέφανον εξ εγκωμίων πλέκουσα, φωνεί σοι

ευφροσύνως τάδε˙

Χαίροις η στάθμη της εγκρατείας˙

Χαίροις το μέτρον της απαθείας.

Χαίροις αρετών ενθέων καθαρώτατον σκήνωμα˙

Χαίροις του Θεού των όλων υψηλότατον δώρημα.

Χαίροις της θεογνωσίας χαριτόβρυτος πηγή˙

Χαίροις των πιστών εν ζάλαις συμπαθής καταφύγή.

Χαίροις έαρος του θείου χελιδών η τιμία

Χαίροις πίστεως αγίας αηδών η γλυκεία.

Χαίροις τω Πατρί των Φώτων η απαύστως ομιλούσα˙

Χαίροις εν φωτί αΰλω τους πιστούς η οδηγούσα.

Χαίροις της φιλοθεΐας πολυέραστος παστάς˙

Χαίροις της χρηστοηθείας η αείφωτος λαμπάς.

Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Δάκρυσιν εγκρατείας κατασπείρασα Μήτερ

καρδίας σου την γην φιλοπόνως, εθέρισας

δραγμάτων τον πλούτον, ψυχής αγαλλιάσει

Ματρώνα, Και ταύτα προσκομίσασα τω

ουρανίω γεωργώ όν έστερξας, επάξιον εδέξω

στέφανον, αινούσα σύν Αγγέλοις και βοώσα˙

αλληλούϊα.

Έπαρσιν των δαιμόνων καθελούσα τελείως

αψεύστω ταπεινώσει Ματρώνα, υψώθης εις

τα άρρητα ύψη, ένθα υμνείς τον υπερύμνητον

Λόγον, τα θεία κατοπτεύουσα κάλλη. Διο σε

ταπεινή καρδία μέλποντες, εν λόγοις υψηγόροις

εκφωνούμεν τάδε˙

Χαίροις ταμείον αγαθωσύνης˙

Χαίροις ο πλούτος της σωφροσύνης.

Χαίροις αγάπης Θεού το σκεύος˙

Χαίροις ελπίδος χρηστής το μέτρον.

Χαίροις η καθαρωτάτη τη ψυχή ωσεί χιών˙

Χαίροις η λελαμπρυσμένη τη καρδία ως χρυσός.

Χαίροις θείων θελημάτων η βαδίσασα οδόν˙

Χαίροις εντολάς αγίας η διδάξασα λαόν.

Χαίροις η εστερημένη των ομμάτων εκ παιδός˙

Χαίροις η τετιμημένη εκ Θεού πολυειδώς.

Χαίροις τω Θεώ των Όλων η τιμία προσφορά˙

Χαίροις των τυφλών σεμνότης και φωτόμορφος χαρά.

Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Ζόφον της αγνωσίας καταλείψασα όλως,

επλήσθης φωτισμού απροσίτου, καρδίας σου

καθάρασα κόρας˙ και του νοός το όμμα

αυγασθείσα ιλαρώς Ματρώνα μακαρία, Αυτού το

θείον Όνομα εδόξαζες, απαύστως τη ωδήν

προσάγουσα και μελωδούσα˙

αλληλούϊα.

Ήσκησας εν τω κόσμω εν εσχάτοις τοις

χρόνοις, Αγγέλων πολιτείαν ζηλούσα Ματρώνα

της Ρωσίας τερπνότης˙ και ως πολύλαμπρος

λαμπάς, της αληθείας φως μετέδωκας τη

κτίσει. Ομίχλην μεν παθών σκεδάζουσα εν

χάριτι, ημάς δε συγκαλούσα του κραυγάζειν

ταύτα˙

Χαίροις Οσίων η κοσμιότης˙

Χαίροις του κόσμου φαιδρά λαμπρότης.

Χαίροις ταπεινοφροσύνης η αμείωτος σφραγίς˙

Χαίροις θεορρημοσύνης η ηδύλαλος χορδή.

Χαίροις θείας συμπαθείας η αείρρυτος πηγή˙

Χαίροις κρήνη ιαμάτων παύουσα αυχμόν ψυχής.

Χαίροις η διατρανούσα τας ενθέους δωρεάς˙

Χαίροις η κληρονομούσα της Εδέμ τα αγαθά.

Χαίροις του ηλίου σέλας η ορώσα καθαρώς˙

Χαίροις λύχνος προς τον πέλας η φωτίζουσα αγνώς.

Χαίροις εν καλή ασκήσει η εμπρέψασα αξίως˙

Χαίροις η εν τη Ρωσία αριστεύσασα τιμίως.

Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Θρήνων πολλών επλήσθη η δαιμόνιος φάλαγξ

και τάξεις των αγγέλων σκιρτώσιν εν σοι

σημειοφόρε Ματρώνα. Τον τύπον γάρ τον

του Σταυρού εν τω μετώπω σου χαράττουσα

συχνάκις, ασάρκους ετροπώσω δυσμενείς

και έθραυσας εις τέλος. Ημάς δε κραταιώς

συνήγαγες και ανορθοίς εις ύψος ουρανού, του

ψάλλειν παραινούσα ομοφώνως˙

Αλληλούϊα.

Ίθυνας προς τας τρίβους του Θεού τας

ευθείας, των Ρώσων τον λαόν επ’ εσχάτων,

Ματρώνα ταις σοφαίς προτροπαίς σου. Και

πάντας ευλογείν Θεόν εδίδασκες εν λόγοις

και βίω ακαταγνώστω˙ ίνα αυτού το θέλημα

γινώσκοντες, το έλεος το μέγα ομολογώμεν και

σοι συμφώνως κατά χρέος αναφωνώμεν τάδε˙

Χαίροις γενναία εν τη ασκήσει˙

Χαίροις ανδρεία εν τη ενστάσει.

Χαίροις προσευχής καμάτους η καλώς εργασαμένη˙

Χαίροις αρετής ως τύπον εαυτήν παρεχομένη.

Χαίροις θείαν αρμονίαν τη ψυχή ενηχουμένη˙

Χαίροις δόξαν ουρανίαν τοις λαοίς διηγουμένη.

Χαίροις άνωθεν ειρήνης η καλή περιστερα.

Χαίροις τω Θεώ δοθείσα ως καλλίστη προσφορά.

Χαίροις του Αρχιποιμένος η ευπρόσδεκτος αμνάς˙

Χαίροις θείων βουλευμάτων η ταχύδρομος δορκάς.

Χαίροις χάριτας πλουσίας η προχέουσα εν πάσι˙

Χαίροις θαύματα ποικίλα η τελούσα καθ’ εκάστην.

Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Κάρπωμα τω Κυρίω προσφορά τε τελεία

γεγένησαι θεόφρον Ματρώνα. Θυσία γαρ ως

λογική Αυτώ προσήνεξαι, αγάπης εντολήν

αποπληρούσα˙ και τον Σταυρόν επ’ ώμων

ολοπόθως άρασα, οπίσω Τούτου ηκολούθεις,

ευχάς από ψυχής και ύμνον καθαρόν

προσάγουσα και μελωδούσα˙

αλληλούϊα.

Λόγοις σου θεοσόφοις τον λαόν της Ρωσίας

εστήριξας εν θλίψεως χρόνοις, Ματρώνα ως

θεράπαινα θεία˙ ελπίδι μεν και πίστει πάντας

κραταιώσασα και τη αγάπη εν ελέει παραμυθούσα.

Διό σε νυν ωδαίς χαριστηρίοις

καταστέφομεν, εν αδιστάκτω πίστει τοιάδε

αναφωνούντες˙

Χαίροις Αγγέλων η θυμηδία˙

Χαίροις πενήτων παραμυθία.

Χαίροις Σταυρωθέντος Χριστού το φωτάναμα˙

Χαίροις Αναστάσεως θείας απαύγασμα.

 Χαίροις  ότι ηκολούθησας τω Κυρίω ακλινώς˙

Χαίροις ότι κατεφίλησας Τούτου νόμον ιερόν.

Χαίροις η ακουτισθείσα Παραδείσου τας φθογγάς˙

Χαίροις η ενωτισθείσα των Αγγέλων τας ωδάς.

Χαίροις της σεμνοπρεπείας η ατίμητος εικών˙

Χαίροις άνω φωταυγείας φαιδροτάτη λαμπηδών.

Χαίροις η πεποικιλμένη χάρισι των αρετών˙

Χαίροις η κατεστεμμένη διαδήματι λαμπρώ.

Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Μάρτυς τη συνειδήσει ανεδείχθης μεγάλη,

Ματρώνω, ως βαστάσασα ανδρείως, τας

Θλίψεις άς εδέξω Θεού ευδοκία. Σταυρόν

γάρ της τυφλώσεως υπέμεινας εκ βρέφους

προθέσει σου αγογγύστω, μελών τε ύστερον

παράλυσιν, ακλόνητον τηρήσασα σην

καρδίαν. Και πόδας σου ερείσασα τω Ευαγγελίω,

ακαταπαύστως τω Θεώ ύμνον εξύφανας

σύν Αγγέλοις άδουσα˙

αλληλούϊα.

Νάμασιν ευσεβείας ώσπερ έλαφος θεία

προσέδραμες Ματρώνα Οσία. Και τη πηγή

της ζωής, Χριστώ ολοτελώς εγγίσασα, εξέπιες

τρυφής χειμάρρουν καθώς επόθεις, την δίψαν

σου ψυχής κατασβεννύοντα και χαρμονήν

παρέχοντά σοι άρρητον. Διό σοι φωναίς αισίαις

πάντες, πανευφροσύνως ταύτα βοώμεν˙

Χαίροις ιάτειρα των εν νόσοις˙

Χαίροις επίκουρος των εν πόνοις.

Χαίροις ασκουμένων πάντων θεσπεσία καλλονή˙

Χαίροις μάλα αγωνιζομένων η γλυκεία χαρμονή.

Χαίροις των εν σκότει καθημένων φως το πάνυ ιλαρόν˙

Χαίροις των εν τη σκιά θανάτου σάλπισμα το κραταιόν.

Χαίροις της σκληραγωγίας η ακράδαντος κρηπίς˙

Χαίροις η της αγρυπνίας αδιάλειπτος ευχή.

Χαίροις καταπονουμένων η βοήθεια εν τάχει˙

Χαίροις των απηλπισμένων παραμύθιον εν πάσι.

Χαίροις της ομολογίας η πανεύηχος φωνή˙

Χαίροις της στρατολογίας του Θεού η εκλεκτή.

Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Ξίφος κατά δαιμόνων το οξύτατον πέλεις

Ματρώνα τη στερρά σου ασκήσει. Και γάρ

ως άσαρκος εν γη διάγουσα, νηστείαις και

αγρυπνίαις και πάση άλλη κακοπαθεία,

ταπείνωσιν βεβαίαν εκτήσω Μήτερ. Διό

και πάθη της σαρκός νεκρώσασα, ζωήν την

αιωνίζουσαν εκληρώσω, Χριστώ τω εκ του

τάφου εξαναστάντι αναβοώσα˙

αλληλούϊα.

Όμματα της σαρκός σου αισθητά στερηθείσα,

και έχουσα κλεισθείσας τας κόρας, Ματρώνα

φωτοφόρος εγένου. Χριστόν γάρ νοερώς τον

Φωτοδότην ενοπτρίζου ψυχικοίς σου όμμασι,

Αυτού τα κάλλη κατανοούσα. Διό σε εγκωμίων

κάλλεσι δοξάζομεν, εν καθαρώ δε συνειδότι

ταύτα λαλούμεν˙

Χαίροις βολίς ακραιφνούς ανταυγείας˙

Χαίροις πυξίς ασφαλούς σωτηρίας.

Χαίροις χορούς Αγγέλων ζηλώσασα˙

Χαίροις φρονίμων παρθένων υπόδειγμα.

Χαίροις των ενασκουμένων λαμπροτάτη κορωνίς˙

Χαίροις των προσευχομένων αδαπάνητος τρυφή.

Χαίροις αγαθών αΰλων η δεικνύουσα οδόν˙

Χαίροις της Εδέμ το κάλλος και ο μείζων θησαυρός.

Χαίροις θείων αθλημάτων υποθήκη ιερά˙

Χαίροις των πιστών προστάτις και ανείπωτος χαρά.

Χαίροις η ακολουθούσα τω Κυρίω ευπειθώς˙

Χαίροις η εφεπομένη ίχνεσι ασκητριών.

Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Πύργος της ευσεβείας ακαθαίρετος ούσα

και στύλος αρραγής της Ρωσίας, εστήριξας

λαόν σου Ματρώνα, τον πάσχοντα υστέροις

εν χρόνοις τα πάνδεινα εξ ήγεμόνων αθέων.

Αεί δε την ευφρόσυνον παρέχεις αγαλλίασιν

και βεβαιοίς εν χάριτι καρδίας πάντων, του

ψάλλειν σοι δε παραινείς ημάς ανεμποδίστως την ωδήν˙

αλληλούϊα.

Ράβδον τε και βακτηρίαν τον Πανάγιον Σταυρόν

κεκτημένη, Ματρώνα, ευθυπόρως διήλθες

του βίου στενωπόν την τραχείαν, απάγουσαν

Εδέμ σε εις πλάτος, ένθα Αγγέλων ασωμάτοις

χορείαις και των Αγίων ομηγύρεσι συναγάλλει.

Ημείς δε αγαλλομένη σε καρδία αινούμεν, μια

νύν φωνή αναφθεγγόμενοί σοι τάδε˙

Χαίροις εφάμιλλε των Αγγέλων˙

Χαίροις ομόσκηνε των δικαίων.

Χαίροις σην καρδίαν δούσα ολοπόθως τω Δεσπότη˙

Χαίροις της Αυτού αγάπης η δεχθείσα αντιδόσεις.

Χαίροις παραλύτω ρώσιν ως προείπας η διδούσα˙

Χαίροις τας ψυχάς εκ πλάνης του εχθρού η ανορθούσα.

Χαίροις προσευχής καμάτους η αεί εργαζομένη˙

Χαίροις τον μισθόν αξίως εις αιώνας δρεψαμένη.

Χαίροις του Σταυρού τον τύπον τω μετώπω σημειούσα˙

Χαίροις Σταυρωθέντος φίλτρον εν καρδία σου κρατούσα.

Χαίροις θαύματα ποικίλα η προχέουσα απαύστως˙

Χαίροις θείας ευλογίας η πηγάζουσα ωσαύτως.

Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Σέμνωμα Ρωσίας πέλει, η πανίερος εικών

της αειπαρθένου Κόρης, ήν ονείρατι εώρας

και εφρόντισας ποιείσθαι ώ Ματρώνα θαυμαστή.

«Αναζήτησις απολωλότων» ως ορθώς

επωνομάσθη, επανάγει τους φθαρέντας εις

ζωήν την αληθή, θαύματα πηγάζει πλείστα, λύει

γης δεινόν αυχμόν˙ ταις ψυχαίς δε επιρραίνει

όμβρον χάριτος χρηστής και του μελωδείν

προτρέπει πάντας τω Θεώ ωδήν˙

αλληλούϊα.

Τάφος σου καθώς προείπας, Νείλος ώσπερ

νοητός, απαντλεί αδιακόπως των θαυμάτων

δωρεάς και χαρίτων πολυτρόπων μυριάριθμον

πληθύν. Ταύτα των πιστών χορείαι ευλαβούμενοι

αεί, και θερμώς κατανυγέντες ώ

Ματρώνα τη ψυχή, ύμνον πλέκομεν εκ πόθου

και βοώνεν εκτενώς˙

Χαίροις Ρωσίας απάσης σεμνότης˙

Χαίροις Χριστού Εκκλησίας ακρότης.

Χαίροις χρόνων των δυστήνων ο παρήγορος αυλός˙

Χαίροις πόνοις θλιβομένων η βεβαία αρωγός.

Χαίροις όγδοος Ρωσίας στύλος πάντας πίστει εδραιώνων˙

Χαίροις μέλλοντος αιώνος του ογδόου κληρονόμος.

Χαίροις άστρων ουρανίων υπερβαίνουσα στολήν˙

Χαίροις φως του αναστάντος η αστράπτουσα αυγή.

Χαίροις κόρας της ψυχής σου αυγασθείσα καθαρώς˙

Χαίροις χάριν θεαρέστων η διδούσα δωρεών.

Χαίροις η δοκιμασθείσα ως χρυσός εν τω πυρί˙

Χαίροις η πλουτισαμένη όλβον της υπομονής.

Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Ύβρεις πάσας ομηλίκων και τα σκώμματα

αυτών και ονείδη εκαρτέρεις ώ Ματρώνα ανδρικώς

παιδιόθεν κεκλεισμένους έχουσα τους

οφθαλμούς, αγογγύστως πολιτείαν μετελθούσα

του Ιώβ. Τω σω οίκω δε κλεισθείσα εν πολλή

υπομονή, τας ευχάς Θεώ εδίδως ευχαρίστω

σου φωνή, κράζουσα από βαθέων της καρδίας

την ωδήν˙

αλληλούϊα.

Φόβον του Θεού πλουτούσα τον αγνότατον

σεμνή, εν Ναώ προσεκαρτέρεις και εδόξαζες

Αυτόν, ώ Ματρώνα παιδιόθεν, αλαλήτοις

προσευχαίς. Και ημείς συναθροισθέντες εν

τω οίκω του Θεού, την Αυτού μεγαλωσύνην

ευλογούμεν εκτενώς και φωναίς εν εξαισίαις

σοι φθεγγόμεθα πιστώς˙

Χαίροις το μέτρον της καρτερίας˙

Χαίροις το ύψος της ευψυχίας.

Χαίροις η προσκαρτερούσα εις Κυρίου τας αυλάς˙

Χαίροις η καλώς συνούσα τας Αυτού θείας βουλάς.

Χαίροις η παρισταμένη ταις ανάγκαις των πιστών˙

Χαίροις η ακροωμένη των δεήσεων αυτών.

Χαίροις κτίσιν η ιδούσα άπαξ μόνον τη οράσει˙

Χαίροις κάλλη ουρανίων η ορώσα εν εκστάσει.

Χαίροις λόγων θεοπνεύστων ο ανάπλεως κρατήρ˙

Χαίροις ζάλαις κλονουμένων ακλυδώνιστος λιμήν.

Χαίροις οικουμένης πάσης η καλλίστη ευλογία˙

Χαίροις η Θεώ βοώσα σύν Αγγέλοις υμνωδίαν.

Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Χώρα πάσα της Ρωσίας σε τιμά πανευλαβώς

και προστρέχουσι τω τάφω πλήθη εκ περάτων

γης, άνθη φέροντες Ματρώνα, σοι ευώδους

εκ λειμώνος. Και ημείς αξιοχρέως των ανθέων

ως οσμήν, ύμνον τόνδε εγκωμίων φέρομέν σοι

ευπρεπώς, πρεσβειών σου εκζητούντες

ταπεινώς τας αντιδόσεις, ίνα ομοφώνως πάντες,

τω Θεώ ως παντουργέτη προσαγάγωμεν εκ

πόθου ύμνον τον Αγγελικόν˙

Αλληλούϊα.

Ψάμμον αληθώς θαλάσσης υπερβαίνει η πληθύς

των θαυμάτων σου Ματρώνα, ά προχέεις καθ’

εκάστην εκ σου τάφου δαψιλώς. Το δε πέλαγος

χαρίτων, αίς σε έστεψε Χριστός, καταπλήττει

διανοίας και Αγγέλων και βροτών. Συστησάμενοι

χορείαν την κοινήν ούν ευπρεπώς, φόρμιγγι

λαμπρά καρδίας κράζομεν επαινετώς˙

Χαίροις το άστρον της Εκκλησίας˙

Χαίροις ο φάρος της ευποιΐας.

Χαίροις η λαμπαδουχούσα ανταυγείας τ΄ουρανού˙

Χαίροις πάσι δαδουχούσα Φώς ανέσπερον Χριστού.

Χαίροις η δούλη πιστοτάτη τ΄αγαθόν εργασαμένη˙

Χαίροις θύγατερ Κυρίου τη αγάπη πληρουμένη.

Χαίροις η επευλογούσα των πιστών τον ορμαθόν˙

Χαίροις η χαριζομένη αγαθότης κρουνόν.

Χαίροις κρίνον το κοσμήσαν Εκκλησίας τον λειμώνα˙

Χαίροις η καρποφορούσα εις Θεού τον αμπελώνα.

Χαίροις των πιστών ταις χρείαις ισταμένη φιλοπόνως˙

Χαίροις Ύψιστον αινούσα εις αιώνας των αιώνων.

Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Ώ Ματρώνα τιμία, της Ρωσίας το κλέος και πάσης οικουμένης λαμπρότης (γ’)*

η οφθαλμοίς κεκλεισμένοις και μέλεσι σαρκός

παρειμένοις, επί γης Χριστόν δοξάσασα και

θαυμάτων παρ’ Αυτού ταις χάρισιν αντιδοξασθείσα,

ικέτευε Τούτον εκτενώς υπέρ των σε τιμώντων

και  χαρμονικώς σοι μελωδούντων˙

Αλληλούϊα.

Και αύθις το˙

Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ’ . Τη υπερμάχω.

Της ευλογίας την πηγήν την χαριτόβρυτον,

και ιαμάτων τον κρουνόν τον πολυχεύμονα,

την εμπλήσασαν εν νάμασιν ακενώτοις˙ επ’

εσχάτων γην Ρωσίας ήν εφαίδρυνεν˙ την

Ματρώναν εν αινέσει μεγαλύνωμεν˙ ταύτη

λέγοντες˙ Χαίροις στύλε ολόφωτε.

Προ δε του Δι’ ευχών, το ακόλουθον˙

Ήχος γ’ . Την ωραιότητα.

*Οσία του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών.

Χριστού το όνομα, το χαριέστατον, Ματρώνα

ένδοξε, κατεμεγάλυνας, υπομονή σου

καρτερά, τυφλώσεως των ομμάτων˙ ζήλω γάρ

εξήσκησας, αρετάς εν τω βίω σου˙ πόνους

επεκούφιζες, θλιβομένων τοις λόγοις σου.

Και νύν από του τάφου σου βλύζεις˙ πάσι το

Πέλαγος θαυμάτων.

ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΩ ΤΕΛΕΙΩΤΗ ΤΩΝ ΚΑΛΩΝ

ΑΠΑΝΤΩΝ ΔΟΞΑ, ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΑΙΝΕΣΙΣ

ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΤΕΛΕΥΤΗΤΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ

ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ.

ΑΜΗΝ.

Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη.

 

St. Matrona of Moscow

Christ is risen! Truly He is risen!

St. Matrona of Moscow – Commemorated on April 19 (May 2 in the New Calendar) (http://ocafs.oca.org/FeastSaintsViewer.asp?SID=4&ID=1&FSID=205349)
  

“Matrona was born in 1881 into a poor family in the village of Sebino-Epifaniskaya (now Kimovski) in the Tula region of Russia. Blind from birth, she bore her infirmity with humility and patience, and God made her a vessel of grace. At the moment of her baptism, the priest saw a cloud above the child, which shed forth a sweet fragrance as a sign of divine favor.

The baptism of St. Matrona of Moscow (http://www.pokrov-monastir.ru/?include=static&page_id=78)

From the age of six or seven, she exhibited an extraordinary gift of insight, discerning sicknesses of soul and body in the many people who visited her, revealing to them their secret sins and their problems, and healing them through prayer and wise counsel. Around the age of fourteen, she made a pilgrimage to the great holy places in Russia along with a devout benefactress. When they arrived at Kronstadt to receive the blessing of St. John, they became lost in the crowd. St. John suddenly cried out, “Matrona, come here! She will be my heir, and will become the eighth pillar of Russia.” At that time, no one understood the meaning of this prophecy.

St. Matrona meeting St. John of Kronstadt (http://www.pokrov-monastir.ru/?include=static&page_id=78)

When she turned seventeen, Matrona became paralyzed and was unable to walk from then on. Knowing that this was God’s will, she never complained but thanked the Lord. For the rest of her life – over fifty years – she lived in a room filled with icons, sitting cross legged on her bed. With a radiant face and a quiet voice, she received all who came to seek divine consolation through her presence. She foretold the great misfortunes that were to sweep down upon the country after the Bolshevik revolution, placing her gift of insight at the service of the people of God. One day when some visitors commiserated with her about her disablement, she replied: “A day came on which God opened my eyes, and I saw the light of the sun, the stars and all that exists in the world: the rivers, the forests, the sea and the whole of creation.”

The Theotokos “The Searcher for the Lost”(http://www.ruicon.ru/exhibition/1×1.php?page_30=670&)

The Theotokos the “Searcher for the Lost”

[Around this same time, Matrona, who was already known throughout the region and whose requests were taken as blessings, asked that a certain icon of the Mother of God be painted for the village Church of the Dormition. This came about one day when the blind girl asked her mother to tell the priest that on a certain shelf in his library lay a book with a picture of the icon, “In Search of the Lost.” The surprised priest found the picture of the icon just as she had described it. When she heard this, Matrona exclaimed, “Mama, I will have such an icon painted.” Her mother was pensive. How could they ever pay for this? Some time later, Matrona again said to her mother, “Mama, I’m dreaming and dreaming about this icon ‘In Search of the Lost.’ The Mother of God is asking to come to our church.” At Matrona’s request local village women began collecting money. Among those who contributed was one man who gave a ruble reluctantly and his brother who gave one small kopeck in fun. When they brought the money to Matrona, she spilled it out and, picking out the very same ruble and kopeck, told her mother, “Mama, give it back, it’s spoiling all the money for me…”

When the necessary amount had been collected, they ordered the icon from an artist from the village of Epiphania. Matrona asked if he was able to paint such an icon, and he replied that for him it was an ordinary commission. She then asked him to go to confession and receive Holy Communion. Later she asked again, “Do you know for sure that you will paint this icon?” The artist answered affirmatively and began his work. After some time, he told Matrona that nothing was coming of the painting. She replied: “Repent of your sins.” With her spiritual vision, she saw that there was one sin that he had not yet confessed. Astounded that she knew this, he returned to the priest, confessed, communed, and asked Matrona’s forgiveness. She replied, “Go. Now you will paint the icon of the Heavenly Queen.” The icon was painted about 1915 and, after the revolution, Matrona kept it with her throughout her life. It is now enshrined in Moscow at the Monastery of the Protection of the Mother of God in Taganskaya, near Matrona’s relics.

The wonderworking icon of the Theotokos, the "Searcher for the Lost", written in 1915 at the direction of St. Matrona of Moscow(http://www.pokrov-monastir.ru/?include=static&page_id=78)

With Matrona’s blessing, another collection of money was made in the villages and another icon “In Search of the Lost” was ordered for the village of Bogoroditske. This icon is now in Holy Dormition Monastery in the village of Novo-Moskovsk, in the province of Tula.

When the icon was ready, it was carried in procession with crosses and banners from Bogoroditske to their own church in Sebino. Matrona went four kilometers out of the village to meet it, others leading her by the hands. (This was before she lost the use of her legs.) Suddenly she announced, “Don’t go any further, now very soon they will come, they’re already close.” Blind from birth, she spoke like one with sight, “They will be here in half an hour with the icon.” And indeed, after thirty minutes the procession came in sight. A moleben was served and the procession continued to Sebino, Matrona carrying the icon for much of the way. This icon of the Mother of God became the main object of local veneration and was glorified with many miracles. When there was a drought, they would bring the icon to a meadow near the village and serve a moleben; rarely were the villagers able to return home before it began to rain. (http://manastir-lepavina.org/novosti/index.php/engtext/detaljnije/matrona_of_moscow_saint_and_wonderworker/)]

St. Matrona meeting the icon of the Theotokos the “Searcher for the Lost” in procession (http://www.pokrov-monastir.ru/?include=static&page_id=78)

In 1925 she left her village to settle in Moscow and, after her mother’s death in 1945, she moved frequently, welcomed secretly into the houses of the faithful. This was because the Communists, fearing her influence among the people, wanted to arrest her. But, every time, she had advance knowledge, and when the police arrived they learned that she had moved an hour or two earlier. One day, when a policeman arrived to arrest her, she advised him to return home as quickly as possible, promising him that she would not escape. When the man arrived home, he discovered that his wife was on fire, and was just in time to take her to the hospital.

A photograph of St. Matrona the Righteous Wonderworker of Moscow (http://www.ruvr.ru/main.php?lng=eng&q=10744&cid=115&p=11.05.2007)
  

St. Matrona led an ascetic life on her bed of pain. She fasted constantly, slept little, her head resting on her chest, and her forehead was dented by the innumerable signs of the Cross that she made. Not only the Muscovites but also people from afar, of all ages and conditions, thronged around her to ask her advice and her prayers. In this way she truly became the support of afflicted people, especially during World War II. To those who came to ask her for news of their relatives in battle, she reassured some and counseled others to hold memorial services. She spoke to some directly, and to others in parables, having in view their spiritual edification and recommending them to keep the Church’s laws, to marry in the Church and to regularly attend Confession and take Communion. When the sick and possessed were brought to her, she placed her hands on their heads, saying several prayers or driving the demons out with authority, always insisting that she was doing nothing of herself but that God was healing by her mediation. When asked why the Church was undergoing such great persecutions, she replied that it was because of the sins of the Christians and their lack of faith. “All the peoples who have turned away from God have disappeared from off the face of the earth,” she affirmed. “Difficult times are our lot, but we Christians must choose the Cross. Christ has placed us on His sleigh, and he will take us where He will.”

Icon of St. Matrona of Moscow from the Monastery of St. Panteleimon, Penteli (near Athens, Greece), where the Saint is greatly celebrated, and works a great number of miracles(https://vatopaidi.files.wordpress.com/2012/04/agiamatrona004.jpg)

The blind Saint’s far sight

[In an even more remarkable example of her clairvoyance, Zenaida recalled, “Matushka was completely unlearned, but at the same time knew everything. In 1946, I was to defend my thesis project on an architectural design for the Ministry of the Navy (I was then studying at an architectural institute in Moscow). I did not understand why, but my thesis advisor had taken a dislike to me and my project. For five months he would not consult with me once, and he had already decided to fail my project. Two weeks before the defense he informed me, “The commission will arrive tomorrow and declare the worthlessness of your work! You won’t even defend it.”

I returned home in tears – father was in prison, there was no one to help, mama depended on me. Our only hope was that I would successfully complete my university education and get a job.

That afternoon Matrona listened to me attentively and said, “Don’t worry, don’t worry, you will pass your exam! Tonight, we’ll have tea and talk about it.” I could hardly wait for evening to come and when I joined her, she said, “I will go with you to Italy, to Florence, to Rome and we will see the works of the great masters.” Then she began to enumerate the streets, the buildings! She paused at one point: “Behold, the Plazzio Pitti… and here’s another palace with archways, similar to the one in your work – a building with three lower levels of massive stonework and two arched entryways.” She spoke in detail about the architectural elements of the building, and I was shocked at her knowledge of the subject. In the morning I ran to the institute, put tracing paper over my project and using brown ink I made corrections based on what she had said. The commission came at ten o’clock. They looked over my project and said, “And so, your project came out well, it looks excellent – go ahead and defend it!”...

When she was quite young, Matrona foretold the 1917 Russian Revolution. “There will be pillaging, destruction of churches, and everyone will be persecuted.” She graphically described how the land would be divided up and how parcels of land would be grabbed by people intent on getting something for themselves. “Then, they will throw away the land and run off in every direction. In the end, the land will be useless for anyone.” Thus, Matrona saw beforehand the revolutionary “program” of land redistribution, which dispossessed even the poor.

Before the revolution, Matrona advised Yankov, the landowner of their village of Sebino, to sell everything and go abroad. If he had listened to her, he would not have had to witness the plundering of his estate, he would have avoided his own untimely death, and he would have spared his daughter Lydia a life of homeless wandering.

A fellow villager of Matrona, Evgenia Ivanovna Kalashnikova, related that before the revolution a baroness bought a house in Sebino and told Matrona, “I want to build a bell tower.” “What you plan to do will not come to pass,” Matrona answered. The baroness was surprised: “Why won’t it come true, when I have both money and materials?” But it was so – nothing ever came of her plans; the revolution disrupted everything...

In her memoirs, Zenaida Zhdanova writes: “Who was Matrona, exactly? Matushka was an angel incarnate – a warrior, doing battle with evil powers as if she held a flaming sword in her hands. She healed by her prayers, with holy water…

“She was small, like a child, and often lay on her side, on her clenched fist. She also slept this way, never really lying down completely. When she received people, she sat cross-legged, her legs beneath her. She would put her hands on the head of the person kneeling in front of her, make the sign of the Cross over them, pray, and then say whatever was needful for their soul. “It seems that Matushka knew everything that was going to happen ahead of time. Every day of her life was a stream of grief and sorrow from those who came to her. She would hold the head of a weeping person in both hands, suffering with them, warming them with her holiness. The person would leave as if on wings, and many healings occurred as a result of her prayers. Matrona herself was often exhausted; she sighed heavily and prayed all night long. She had a small depression on her forehead from her fingers because she had crossed herself so very often. She crossed herself slowly, carefully, her fingers searching for this place on her forehead.” (http://manastir-lepavina.org/novosti/index.php/engtext/detaljnije/matrona_of_moscow_saint_and_wonderworker/)]

“As an intercessor before the Lord, Matrona helped many with sicknesses and sorrows. Four kilometers from Sebino there lived a man who couldn’t walk. Matrona said, “Let him begin to crawl to me in the morning. He will reach us at about three o’clock.” He crawled the four kilometers, and left her on his own legs, healed.”(http://manastir-lepavina.org/novosti/index.php/engtext/detaljnije/matrona_of_moscow_saint_and_wonderworker/http://www.pokrov-monastir.ru/?include=static&page_id=78)

Having foretold the day of her death, she gave instructions for her funeral. Before falling asleep in peace on April 19, 1952, she cried out, “Come close, all of you, and tell me of your troubles as though I were alive! I’ll see you, I’ll hear you, and I’ll come to your aid.” Miracles were multiplied at her tomb and, ever since her translation to the women’s monastery of the Protecting Veil of the Mother of God (March 13, 1998), the faithful who, in their thousands, line up to venerate Moscow’s new protectress, turn to her icon and bring her their various problems as though St. Matrona were alive in front of them.”

From Volume Four of the Synaxarion, compiled by the Hieromonk Makarios of Simonos Petra, Mount Athos (taken from:http://www.antiochian.org/node/18294)

   

The reliquary of St. Matrona of Moscow, with many scenes from her life (http://2.bp.blogspot.com/-6hHOmffnBcc/Tb-tRDY6__I/AAAAAAAAJvo/9GyJmpRi0sc/s1600/%25D0%25A1%25D0%25B2.+%25D0%2591%25D0%25BB%25D0%25B0%25D0%25B6.+%25D0%259C%25D0%25B0%25D1%2582%25D1%2580%25D0%25BE%25D0%25BD%25D0%25B0+%25D0%259C%25D0%25BE%25D1%2581%25D0%25BA%25D0%25BE%25D0%25B2%25D1%2581%25D0%25BA%25D0%25B0%25D1%258F+%25D1%2581+%25D0%25BC%25D0%25BE%25D1%2589%25D0%25B5%25D0%25B2%25D0%25B8%25D0%25BA%25D0%25BE%25D0%25BC44icmo.jpg)

For an extended account of her life with additional miracles, see:http://www.ruvr.ru/main.php?lng=eng&q=10744&cid=115&p=11.05.2007http://manastir-lepavina.org/novosti/index.php/engtext/detaljnije/matrona_of_moscow_saint_and_wonderworker/.

For numerous icons of St. Matrona and pictures of her, her Holy Relics, her pilgrimage, etc., see: http://www.rel.gr/photo/thumbnails.php?album=35.

 

For the Paraklesis and Akathist to St. Matrona of Moscow (in Greek), see: http://www.agiooros.net/forum/viewtopic.php?f=50&t=5031, andhttp://www.agiooros.net/forum/viewtopic.php?f=50&t=6005.

St. Matrona of Moscow, most properly depicted in Orthodox iconography with eyes open (both representing the far-seeing eyes of her soul, and also her physical vision that will be restored in the Resurrection) (http://www.art-sobor.ru/matrkir.jpg)

Troparion of St. Matrona of Moscow
Chosen by the Holy Spirit from thy swaddling clothes O blessed eldress Matrona, / Thou didst receive bodily weakness and blindness from God for spiritual cleansing, / Thou wast enriched with the gift of foresight and wonderworking and hast been adorned with an incorruptible crown from the Lord. / Wherefore, we offer thee crowns of praise, in gratitude crying out: / Rejoice O righteous mother Matrona, fervent intercessor before God for us!
  

Ikos 1
An angel in the flesh wast thou revealed to be, O blessed Matrona, fulfilling the will of God. Though thou wast born in bodily blindness yet the Lord who maketh wise the blind and loveth the righteous enlightened thy spiritual eyes that thou mightest serve His people and the things of God were made manifest through thee. Wherefore with love we sing to thee such things as these:

Rejoice, chosen one of God from thy youth; Rejoice, thou who didst shine forth with the grace of the Holy Spirit from thy cradle.

Rejoice, thou who wast enriched with the gift of miracles even as a child; Rejoice, thou who wast filled with wisdom from God most high.

Rejoice, thou who foresawest the will of God with noetic eyes; Rejoice, thou who didst put to shame the wise of this age who are blinded in mind.

Rejoice, thou who ledest deluded souls back toward God; Rejoice, thou who assuagest sorrow and affliction.

Rejoice O righteous mother Matrona, fervent intercessor before God for us.

(hymns taken from: http://www.pravmir.com/article_102.html)
   

St. Matrona the Righteous Wonderworker of Moscow(http://4.bp.blogspot.com/-GAkrpGDIEQ4/Tb-sAuh-9mI/AAAAAAAAJvM/OCjPWD7oQL8/s1600/Matrona_Mosk3.jpg)
  

Christ is Risen from the dead, by death, trampling down upon death, and to those in the tombs, bestowing life!

Truly the Lord is risen!

 

Ο Σταυρός του Χριστού και ο Σταυρός του κάθε ανθρώπου. (Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσιανίνωφ)

Σταυρός
Ὁ Κύριος εἶπε στούς μαθητές Του: «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι» (Ματθ. ιστ’ 24). Τί σημαίνει «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου»; Καί γιατί αὐτός «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου», δηλαδή ὁ ἰδιαίτερος σταυρός τοῦ καθενός μας, ὀνομάζεται συνάμα καί «Σταυρός τοῦ Χριστοῦ»;

«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι οἱ θλίψεις καί τά βάσανα τῆς γήινης ζωῆς, πού γιά τόν καθένα μας εἶναι δικά του. «Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία καί ἄλλα εὐλαβῆ κατορθώματα, μέ τά ὁποῖα ταπεινώνεται ἡ σάρκα καί ὑποτάσσεται στό πνεῦμα. Τά κατορθώματα αὐτά πρέπει νά εἶναι ἀνάλογα μέ τίς δυνάμεις τοῦ καθενός καί στόν κάθε ἄνθρωπο εἶναι δικά του.

«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι τά ἁμαρτωλά ἀσθενήματα, ἤ πάθη, πού – στόν κάθε ἄνθρωπο – εἶναι δικά του! Μέ ἄλλα ἀπ᾽ αὐτά τά πάθη γεννιόμαστε καί μ᾽ ἄλλα μολυνόμαστε στήν πορεία τοῦ γήινου βίου μας.

«Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ» εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Μάταιος καί ἄκαρπος εἶναι «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» – ὅσο βαρύς καί ἄν εἶναι – ἐάν δέν μεταμορφωθεῖ σέ «Σταυρό τοῦ Χριστοῦ» μέ τό ν᾽ ἀκολουθοῦμε τόν Χριστό.

«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου», γιά τόν μαθητή τοῦ Χριστοῦ γίνεται «Σταυρός τοῦ Χριστοῦ», γιατί ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ εἶναι στερρά πεπεισμένος, ὅτι πάνω ἀπ᾽ αὐτόν (τόν μαθητή) ἀγρυπνάει ἀκοίμητος ὁ Χριστός. Πιστεύει ὅτι ὁ Χριστός ἐπιτρέπει νά τοῦ ἔρθουν θλίψεις σάν μιά ἀναγκαία καί ἀναπόφευκτη προϋπόθεση τῆς Χριστιανικῆς πίστεως. Καμιά θλίψη δέν θά τόν πλησίαζε, ἄν δέν τό εἶχε ἐπιτρέψει ὁ Χριστός, καί ὅτι μέ τίς θλίψεις πού τοῦ συμβαίνουν, ὁ Χριστιανός γίνεται οἰκεῖος τοῦ Χριστοῦ καί καθίσταται κοινωνός τῆς μοίρας Του στή γῆ καί – γιά τόν λόγο αὐτό – καί στόν οὐρανό.

«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» γίνεται γιά τόν μαθητή τοῦ Χριστοῦ «Σταυρός τοῦ Χριστοῦ», γιατί ὁ ἀληθινός μαθητής Του σέβεται καί θεωρεῖ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ σάν τόν μόνο σκοπό τῆς ζωῆς του. Αὐτές οἱ πανίερες ἐντολές γίνονται γι᾽ αὐτόν σταυρός, πάνω στόν ὁποῖο συνεχῶς σταυρώνει τόν παλαιό του ἄνθρωπο «σύν τοῖς παθήμασι καί ταῖς ἐπιθυμίαις» του (Γαλ. ε’ 24).

Ἀπ᾽ αὐτά εἶναι φανερό γιατί, γιά νά λάβουμε τόν σταυρό μας, εἶναι ἀνάγκη ν᾽ ἀπαρνηθοῦμε προηγουμένως τόν ἑαυτό μας μέχρι καί ν᾽ ἀπολέσουμε ἀκόμα καί τή ζωή μας. Τόσο βαθιά καί τόσο πολύ ἔχει συνηθίσει στήν ἁμαρτία καί οἰκειώθηκε σ᾽ αὐτήν ἡ πεσμένη στήν ἁμαρτία φύση μας, πού ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ δέν παύει νά ἀποκαλεῖ αὐτή τή φύση ψυχή τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου.

Γιά νά δεχτοῦμε τόν σταυρό στούς ὤμους μας, πρέπει πρῶτα νά πάψουμε νά ἱκανοποιοῦμε τό σῶμα στίς ἰδιότροπές του ἐπιθυμίες παρέχοντάς του μονάχα ὅ,τι εἶναι ἀναγκαῖο γιά τήν ὕπαρξή του. Πρέπει νά ἀναγνωρίσουμε ὅτι ἡ ἀλήθειά μας εἶναι ἕνα σκληρότατο ψέμα μπροστά στόν Θεό καί ἡ λογική μας εἶναι μιά τέλεια ἀνοησία. Τέλος: ἀφοῦ παραδοθοῦμε στόν Θεό μ᾽ ὅλη τή δύναμη τῆς πίστης μας καί ριχτοῦμε στή μελέτη τοῦ Εὐαγγελίου, πρέπει νά ἀπαρνηθοῦμε τό δικό μας θέλημα.

Ὅποιος πραγμάτωσε μιά τέτοια ἀπάρνηση τοῦ ἑαυτοῦ του εἶναι ἱκανός νά λάβει τόν σταυρό του. Αὐτός μέ ὑπακοή καί ὑποταγή στόν Θεό καί ἐπικαλούμενος τή βοήθειά Του γιά νά ἐνισχυθεῖ ἔναντι τῆς ἀδυναμίας του, ἀτενίζει δίχως φόβο καί ἀμηχανία τή θλίψι πού προσεγγίζει. Ὅποιος ἀπαρνήθηκε τόν ἑαυτό του προετοιμάζεται μεγαλόψυχα καί γενναῖα νά τήν ὑπομείνει, ἐλπίζει ὅτι μέσω αὐτῆς τῆς θλίψεως θά γίνει κοινωνός καί συμμέτοχος τῶν παθῶν τοῦ Χριστοῦ καί φτάνει τή μυστική ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ, ὄχι μόνο μέ τό νοῦ καί τήν καρδιά του, ἀλλά καί μέ τήν ἴδια τήν πράξη, τήν ἴδια τή ζωή του.

Ὁ σταυρός εἶναι καί παραμένει βαρύς καί καταθλιπτικός, ἐνόσω παραμένει ὁ σταυρός μας. Ὅταν ὅμως μεταμορφωθεῖ σέ Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, τότε γίνεται ἀσυνήθιστα ἐλαφρός. «Ὁ ζυγός μου», εἶπε ὁ Κύριος, «χρηστός καί τό φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν» (Ματθ. ια’ 30).

Ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ λαμβάνει τόν σταυρό στούς ὤμους του, ὅταν παραδέχεται πώς εἶναι ἄξιος τῶν θλίψεων πού ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ τοῦ καταπέμπει. Ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ τότε φέρει καί ὑπομένει τόν σταυρό του σωστά, ὅταν ἀναγνωρίζει ὅτι οἱ θλίψεις πού τοῦ στάλθηκαν εἶναι ἀκριβῶς -αὐτές καί ὄχι ἄλλες- εἶναι ἀναγκαῖες γιά τήν ἐν Χριστῷ μόρφωσή του καί τή σωτηρία του. Τότε φέρουμε καρτερικά τόν σταυρό μας, ὅταν ἀληθινά ἀντιλαμβανόμαστε καί ἀνα γνωρίζουμε τό ἁμάρτημά μας. Σ᾽ αὐτή τή συναίσθηση τοῦ ἁμαρτήματός μας δέν ὑπάρχει καμιά αὐταπάτη. Ὡστόσο, ὅποιος παραδέχεται τόν ἑαυτό του ἁμαρτωλό καί ταυτόχρονα γογγύζει καί μοιρολογάει ἀπό τό ὕψος τοῦ σταυροῦ του, ἀποδεικνύει μ᾽ αὐτό ὅτι μέ τό νά παραδέχεται τήν ἁμαρτία του ἐπιφανειακά, κολακεύει μονάχα τόν ἑαυτόν του καί τόν ξεγελᾶ.

Τό νά ὑπομένουμε καρτερικά τόν σταυρό μας ἀποτελεῖ ἀληθινή μετάνοια. Ἐσύ, ἀδελφέ, πού εἶσαι σταυρωμένος στόν σταυρό, ἐξομολογήσου στόν Κύριο μέσα στή δικαιοσύνη καί τή χρηστότητα τῶν κριμάτων Του. Μέ τήν αὐτοκατάκριση δικαίωσε τήν κρίση τοῦ Θεοῦ καί θά λάβεις ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν σου.

Ἐσύ, πού εἶσαι σταυρωμένος στόν σταυρό, γνώρισε τόν Χριστό – καί θά σοῦ ἀνοιχτεῖ ἡ πύλη τοῦ Παραδείσου. Ἀπό τόν σταυρό σου δοξολόγησε τόν Κύριο, ἀποκρούοντας ἀπό τόν ἑαυτό σου κάθε λογισμό μεμψιμοιρίας καί γογγυσμοῦ, ἀπορρίπτοντάς τον σάν ἔγκλημα καί σάν βλασφημία ἐναντίον τοῦ Θεοῦ. Ἀπό τήν κορυφή τοῦ σταυροῦ σου εὐχαρίστησε τόν Κύριο γιά τήν ἀνεκτίμητη δωρεά – γιά τόν σταυρό σου. Εὐχαρίστησε γιά τό πολύτιμο προνόμιό σου, τό προνόμιο νά μιμεῖσαι τόν Χριστό μέ τά βάσανα καί τό μαρτύριό σου.

Ἀπό τό σταυρό, ὅπου εἶσαι σταυρωμένος, θεολόγησε, γιατί ὁ σταυρός εἶναι τό ἀληθινό καί μόνο σχολεῖο, φυλακτήριο καί ἁγία τράπεζα τῆς ἀληθινῆς Θεολογίας.

Ἔξω ἀπό τόν σταυρό, δίχως τόν σταυρό, δέν ὑπάρχει ζῶσα γνώση Χριστοῦ. Μή ἀναζητᾶς τή Χριστιανική τελείωση στίς ἀνθρώπινες ἀρετές. Ἐκεῖ δέν ὑπάρχει αὐτή ἡ τελείωση. Αὐτή εἶναι κρυμμένη στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ. Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου μετατρέπεται σέ Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ φέρει τόν σταυρό του μέ ἐνεργό τή συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς του, ἡ ὁποία ἔχει ἀνάγκη κολασμοῦ.

Φέρνει κανείς τό σταυρό του, ὅταν σηκώνει τόν σταυρό του μέ εὐχαριστία πρός τόν Χριστό καί μέ δοξολόγησή Του. Σάν ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς δοξολογίας καί εὐχαριστίας μέσα στόν βασανισμένο ἄνθρωπο ἐμφανίζεται ἡ πνευματική παρηγοριά. Ἡ εὐχαριστία καί ἡ δοξολογία αὐτή γίνονται πλουσιώτατη πηγή ἀσύλληπτης καί αἰώνιας χαρᾶς, πού ξεπηδάει μέ χάρη ἀπό τήν καρδιά, ξεχύνεται στήν ψυχή καί στό ἴδιο τό σῶμα.

Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, μονάχα στήν ἐξωτερική του ὄψη, γιά τούς σαρκικούς ὀφθαλμούς, εἶναι πεδίο καί χῶρος σκληρός καί δύσκολος. Γιά τόν μαθητή τοῦ Χριστοῦ, πού Τόν ἀκολουθεῖ, ὁ σταυρός εἶναι πεδίο καί χῶρος ὑψίστης πνευματικῆς ἡδονῆς καί ἀπολαύσεως. Τόσο μεγάλη εἶναι αὐτή ἡ ἡδονή καί ἀπόλαυση, ὥστε ἡ θλίψη πνίγεται καί σβήνει ὁλότελα ἀπό τήν ἀπόλαυση. Καί ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ, πού τόν ἀκολουθεῖ, αἰσθάνεται μονάχα ἡδονή τήν ὥρα πού βρίσκεται ἀνάμεσα στά πιό σκληρά βάσανα. Ἔλεγε ἡ νεαρή Μαύρα στόν νεαρό σύζυγό της Τιμόθεο, ὁ ὁποῖος ὑπέμενε φοβερά βασανιστήρια καί πόνους καί τήν καλοῦσε νά δεχτεῖ καί ἐκείνη τό μαρτύριο: «Φοβοῦμαι, ἀδελφέ μου, μήπως τρομάξω, ὅταν θά δῶ τά φοβερά βασανιστήρια καί τόν ἐξοργισμένο ἡγεμόνα, μήπως ἀποκάμω σέ καρτερία καί ὑποκύψω ἐξαιτίας τῆς νεανικῆς μου ἡλικίας». Ὁ μάρτυρας Τιμόθεος τῆς ἀπάντησε τότε: «Ἔλπιζε στόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό καί τά βασανιστήρια θά εἶναι γιά σένα λάδι, πού ξεχύνεται ἀπάνω στό σῶμα σου καί πνεῦμα δρόσου στά κόκκαλά σου, πού θά ἀνακουφίζει ὅλες σου τίς ἀσθένειες».

Ὁ Σταυρός εἶναι ἡ ἰσχύς καί ἡ δόξα ὅλων τῶν ἀπ᾽ αἰῶνος Ἁγίων. Ὁ Σταυρός εἶναι ἰατήρας τῶν παθῶν, ἐξολοθρευτής τῶν δαιμόνων. Θανάσιμος εἶναι ὁ σταυρός γιά ἐκείνους, πού τόν σταυρό τους δέν τόν μεταμόρφωσαν σέ Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, πού ἀπό τόν σταυρό τους γογγύζουν κατά τῆς Πρόνοιας τοῦ Θεοῦ. Σταυρός εἶναι γιά ἐκείνους πού τόν μέμφονται καί τόν βλασφημοῦν καί παραδίδονται στήν ἀπελπισία καί τήν ἀπόγνωση.

Οἱ ἁμαρτωλοί, πού δέν ἐξομολογοῦνται καί δέν μετανοοῦν, πεθαίνουν πάνω στόν σταυρό τους μέ θάνατο αἰώνιο. Μέ τό νά μήν ὑπομένουν καρτερικά ἀποστεροῦνται τήν ἀληθινή ζωή, τή ζωή μέσα στόν Θεό. Τούς ἀποκαθηλώνουν ἀπό τόν σταυρό τους, γιά νά κατέβουν σάν ψυχές στόν αἰώνιο τάφο.

Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ ἀνυψώνει ἀπό τή γῆ τόν μαθητή τοῦ Χριστοῦ πού ‘ναι σταυρωμένος ἀπάνω του. Ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ, πού ‘ναι σταυρωμένος πάνω στό σταυρό του, φρονεῖ τά ἄνω, μέ τόν νοῦ καί τήν καρδιά του ζεῖ στόν οὐρανό καί καθορᾶ τά μυστήρια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν. «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν», εἶπε ὁ Κύριος, «ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι».

Πηγή: http://kirigmata.blogspot.com/

 
 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 119 other followers