Προσευχή στον Κύριο μας Ιησού Χριστό.(Οσίου Εφραίμ)

 

Αναμάρτητε Υιέ του Θεού, με τη δική Σου θέληση υπέμεινες σταυρό σωματικά και σφαγή για τη σωτηρία των αμαρτωλών· γεύθηκες με τη σάρκα Σου θάνατο, χωρίς φθορά, για να σώσεις την ξεπεσμένη φύση μας, που βρισκόταν φυλακισμένη στα κατώτατα της γης· θεάθηκες νεκρός κι όμως ανέβλυσες ζωή για χάρη του κόσμου Σου· νέκρωσες το θάνατο και διέλυσες το δεσμωτήριο του άδη·  Συ είσαι η βροχή της αφθαρσίας κι ο ατίμητος Μαργαρίτης της θεϊκής αστραπής· το ζωοπάροχο τσαμπί που αποστάζει το γλυκασμό της παγκόσμιας σωτηρίας. Το φως το αληθινό και ανέσπερο· Λόγε του Θεού και Πατέρα, σοφία και δύναμη, η ακτινοβολία της δόξας του· ακατανόητε Ιησού και ανεξερεύνητε Χριστέ ο μόνος οικτίρμονος και συμπαθής· άφησε σ’ εμένα να ξεχυθεί η πολλή Σου αγαθότητα· δέξου τις ικεσίες μου, εξάλειψε τα πλήθη των απείρων μου ανομιών και αμαρτιών και ικανοποίησε όλα τα αιτήματά μου· μη με αποδοκιμάσεις τον αδιόρθωτο· μη με απορρίψεις το νωθρό και ανυπόμονο· μην πεις σ’ εμένα τον άθλιο στη δεύτερη παρουσία Σου, που θα κρίνεις τον κόσμο όλο: «Τί υπόφερες για μένα;» Κι αυτό γιατί μου λείπει και η παραμικρή υπομονή.

Εκείνη τη φοβερή και φρικτή ημέρα, θα πεις, Κύριε, σ’ εμάς τους αμαρτωλούς: «Ξέρετε με ακρίβεια τί υπέφερα για σας, ω άνθρωποι. Όντας ο ίδιος Θεός, για σας έγινα και άνθρωπος· όντας αόρατος, για σας έζησα με τρόπο εμφανή στη γη· για σας πείνασα, διώχθηκα, λιθοβολήθηκα· και όντας αναμάρτητος, για σας καταδικάσθηκα· κι όντας ακατηγόρητος, για σας ραπίσθηκα και εμπτυσμούς ανέχθηκα·αν και απαθής, για σας σταυρώθηκα, κι αθάνατος όντας για σας  θανατώθηκα·  δέχθηκα θάνατο ατιμωτικό· για σας λογχισμό στην πλευρά δέχτηκα·  ποτίσθηκα με ξύδι ανάμικτο με ύσσωπο και χολή· και πάσχοντας έτσι, καρφωμένος στο σταυρό, δεν ορμίσθηκα και υβριζόμενος δεν καταράσθηκα, εγώ ο Δεσπότης και ανώτερος και παντελώς άσχετος με οποιοδήποτε έγκλημα. Όλα αυτά τα υπέφερα για σας, για να σας κάνω ουράνιους και άγιους· σας χάρισα ουράνια βασιλεία· σας δώρησα άφθαρτο παράδεισο· όλους σας ονόμασα αδελφούς· στον Πατέρα σας προσέφερα·απέστειλα το άγιο Πνεύμα. Εσείς τί έχετε υποφέρει για μένα;»

 Σ’ όλα αυτά τί θ’ απαντήσω εγώ ο ταλαίπωρος, που ήμουν πονηρός και αμαρτωλός και τώρα ασεβής  και βέβηλος; Τότε οι Μάρτυρες θα επιδείξουν τις πληγές, τις στρεβλώσεις, τις κατακομμένα  μέλη τους και τη μέχρι τέλους καρτερία τους. Οι Ασκητές θα δείξουν την άσκησή τους, την πολύχρονη νηστεία τους, την αγρυπνία, την ακτημοσύνη, τα δάκρυα και τη μέχρι τέλους υπομονή τους. Εγώ ο νωθρός, ο αμαρτωλός, ο υπεύθυνος σε τόσα, τί έχω να δείξω παρά μονάχα τους καρπούς της αισχύνης μου; γαστριμαργία, φιληδονία, πολυλογία, πολυϋπνία, πολυκτημοσύνη, ανυπομονησία, κενοδοξία, νωχέλεια, αμέλεια. Όταν, λοιπόν, θα μου ζητήσεις λόγο, Κύριε, για το χρόνο που μου έδωσες για μετάνοια, ποιά απολογία θα Σου προσφέρω; Την αμέλειά μου, μήπως; Κι όταν αναλογισθώ ότι πρόκειται να ανακριθώ, όπως έχει γραφεί, για κάθε αργό λόγο, και για τους πονηρούς διαλογισμούς και τις πονηρές ενθυμήσεις, τότε τί μεγάλος φόβος και συγκλονισμός θα κυριεύσουν εμέ τον ταλαίπωρο; Αλλά και τί φοβερός βασανισμός  θα επακολουθήσει;

      Λυπήσου με, Κύριε! λυπήσου με, σπλαχνικέ· λυπήσου με, φιλάνθρωπε· λυπήσου με, μοναδικέ σε αγαθότητα· μη με θεωρήσεις ανάξιο της συμπάθειας Σου· μη με επιπλήξεις οργισμένος· μη θυμηθείς παλαιές και νεώτερες παρανομίες μου. Σε σένα, Κύριε, ανήκει η δικαιοσύνη. Σε μένα,  αντίθετα, αρμόζει η ντροπή.

      Θυμήσου, Κύριε, ότι τα ελέη Σου από αιώνες πολλούς ξεχύνονται, σε γενεές και γενεές, σ’ όλο  το λαό Σου.  Θυμήσου, Κύριε,  ότι έγινες  καταφυγή  και σωτηρία σε όλους όσοι  ελπίζουν σε σένα· σπλαχνίσου με και ελέησέ με μονάχα εξαιτίας της αγαθότητάς Σου· στήριξε την ψυχή μου, που παράλυσε από τη νωθρότητα και την αμέλειά μου, Συ που ανορθώνεις τους συντετριμμένους· μεγάλες είναι οι παρανομίες μου και ισχυρές· πολύ και άπειρο είναι το πλήθος των αμαρτιών μου· ασθενική είναι η προσευχή μου· η σκληρότητα της καρδιάς μου αποξήρανε τα μάτια μου, καθόλου δεν δακρύζουν· οι διάφορες σωματικές μου  ανάγκες, μου προσφέρουν προφάσεις για ν’ αμαρτάνω, κι η αμέλειά μου με σπρώχνει να ξεστρατίζω από το δρόμο Σου.

Συ, Κύριε, ξέρεις την ταλαιπωρία μου που προέρχεται από την απροσεξία μου, και πόσες πονηρές κακές συνήθειες του παρελθόντος  με πολεμούν· βλέπεις την πολυμήχανη κακία του εχθρού. Ανάλαβέ με, κατά το μέγα σου έλεος, και σώσε με τον ασεβή, με τη χάρη και τους οικτιρμούς Σου, με τις πρεσβείες της Παναχράντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, και όλων των Αγίων σου, επειδή Χριστέ και Θεέ μας είσαι αγαθός και φιλάνθρωπος, και σε σένα αναπέμπουμε τη δόξα, την ευχαριστία και προσκύνηση και στον άναρχο Πατέρα και το Πανάγιο και αγαθό και ζωοποιό σου Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους ατελεύτητους αιώνες. Αμήν.

 

(Αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτου, «Απάνθισμα λίαν κατανυκτικών ευχών», σ. 47-48 – σε νεοελληνική απόδοση.)